’RADŻ) PROROKA MUHAMMADA (POKÓJ Z NIM) W czasie całego swojego życia Wysłannik Boży, pokój z nim, stale poszukiwał pozbawionych fałszu umysłów i serc, którym mógłby wpajać Boskie Przesłanie. Osobom takim, jak Abu Bakr i Omar, wypowiedział swoje Przesłanie zaledwie parę razy, a ci i uwierzyli. Jednakże do Abu Dżahla i jemu podobnych musiał przemawiać co najmniej pięćdziesiąt razy. Za każdym razem, gdy się przed nimi pojawiał, mówił: „Oświadcz: ‘Nie ma boga prócz Boga (Jedynego)’ i bądź zbawiony!” Odwiedzał miejsca, gdzie gromadzili się ludzie i niósł ze sobą zapach tychże samych słów: „Oświadcz: ‘Nie ma boga prócz Boga (Jedynego)’ i bądź zbawiony!” W takich miejscach wokół Mekki, jak Arafat, Mina, Muzdalifa i Akaba, regularnie urządzano targi przyciągające wielu ludzi spoza Mekki. Wysłannik odwiedzał te targi, by głosić islam, a jego wysiłek i powodzenie w przekonywaniu ludzi do tego, by słuchali jego słów, drażniły politeistów mekkańskich. Przyszedł czas, gdy reakcja, która zaczęła się od obojętności, poczęła zmieniać się w drwiny, potem zaś prześladowanie, tortury i bojkotowanie muzułmanów, by w końcu osiągnąć punkt zupełnie nieznośny – i nie było już nadziei na kolejne nawrócenia pośród mekkańskich politeistów. Wysłannik Boży, pokój z nim, wziął ze sobą Zajda ibn Harisa i udał się do Taif. Niestety, również tam spotkał się z gwałtownym gniewem i przemocą. Dzieci z Taif, ustawiwszy się po obu stronach ulicy, rzucały w niego kamieniami. Całe ciało miał posiniaczone. W końcu jednak zdołał opuścić miasto i dotarł do drzewa w winnicy, pod którym znalazł schronienie. Krwawił. Podniósł swoje ręce i prosił Boga: „O, Boże, do Ciebie skarżę się na moją kruchość, brak środków i brak jakiegokolwiek znaczenia dla tych ludzi. O Najmiłosierniejszy z miłosiernych, jesteś Panem prześladowanych i jesteś moim Panem. Dla kogo mnie opuszczasz? Dla tego obcego, który spogląda na mnie, krzywiąc usta? Albo dla wroga, któremu dałeś władzę nade mną? Jeśli jednak Twoje wzburzenie nie jest przeciwko mnie skierowane, to się nie martwię. Bardzo pragnę Twojej łaski dla mnie. Szukam schronienia w Świetle Twego ‘Oblicza’, które rozświetla wszelką ciemność i dzięki któremu zostały właściwie urządzone sprawy życia doczesnego i wiecznego – przed Twoim gniewem albo twoim wzburzeniem. Oczekuję Twego przebaczenia, byś był ze mnie zadowolony, a nie ma innej mocy, jak tylko ta, która jest w Tobie”. Wzniesienie (Mi’radż) Proroka Muhammada (Pokój z Nim) 1383 Pewnej nocy Prorok spoczywał w Świętym Meczecie i było to jakiś czas po tym, jak powrócił z owej bolesnej podróży do Taif. Owej nocy został zabrany z tego meczetu do meczetu al-Aksa w Jerozolimie, a stamtąd poprzez niebiańskie wymiary bytu, gdzie oglądał największe znaki Boga. Oglądał największe prawdy i znaki Boskości nie w jego formie archetypicznej. Był też świadkiem oryginalnych znaczeń wszystkich zdarzeń i rzeczy w świecie fizycznym, a także form, jakie miały przybrać i ich skutków, należących do tamtego Świata. Wtedy to został nałożony na niego i na jego wspólnotę obowiązek pięciokrotnej modlitwy w ciągu dnia. Wzniesienie stanowi jeden z największych cudów Proroka Muhammada, pokój z nim. Prorok osiągnął duchową doskonałość i pełne uszlachetnienie poprzez wiarę i oddawanie czci Bogu, a w nagrodę Bóg zabrał go do Siebie. Wymykając się z więzienia praw „natury” i przyczyn materialnych i wznosząc się poza granice egzystencji cielesnej, Prorok, pokój z nim, przemierzał szybko odległości i przekraczał wymiary bytu, aż wreszcie dotarł do Boga. BYT WIELOWYMIAROWY A WZNIESIENIE W celu wyjaśnienia kwestii subtelnych i prawd abstrakcyjnych zazwyczaj używamy porównań i przyrównujemy takie kwestie i prawdy do rzeczy konkretnych, pochodzących ze świata materialnego. Ażeby takie porównania były możliwe i potencjalnie wartościowe, musi istnieć pewne podobieństwo pomiędzy rzeczami porównywanymi. Skoro jednak zarówno podróż Proroka z Mekki do Jerozolimy (Podróż Nocna), jak i jego Wzniesienie (al-Mi’radż) poprzez wymiary bytu są cudami nieporównywalnymi do żadnych innych w świecie materialnym, to metoda porównania może nie dać się zastosować. Owe zdarzenia mogą zostać poznane i zrozumiane jedynie poprzez Boskie nauczanie. Mimo to imię „wehikułu”, wspomnianego w Tradycji Profetycznej zarówno w odniesieniu do Podróży Nocnej, jak i Wzniesienia – Buraq (pochodzi od barq – błyskawica) – oraz nazwa podróży poprzez wymiary bytu – Mi’radż (co oznacza schody), nawiązują do faktów, które możemy odnieść do pewnych prawd naukowych i w ten sposób uczynić ów cud bardziej zrozumiałym dla „ograniczonego” ludzkiego umysłu. Fizyka atomowa odmieniła wiele pojęć fizycznych i ustaliła, że świat materialny jest jednym z wymiarów istnienia. Obok tego świata istnieje wiele innych światów bądź wymiarów bytu, a każdy z nich ma swoją własną specyfikę. Einstein zasugerował, że czas jest tylko jednym z wymiarów istnienia. Nauka nie wypracowała jak dotąd ostatecznego wniosku co do natury bytu, a nowe odkrycia ciągle zmieniają nasze rozumienie. Dlatego szczególnie dzisiaj byłoby rzeczą irracjonalną kwestionować wydarzenie Wzniesienia. Podczas Wzniesienia Prorok Muhammad, pokój z nim, musiał poruszać się z prędkością ducha i niezwykle szybko przemierzać cały czas i przestrzeń oraz wszystkie wymiary istnienia. Ludzie mogą mieć trudności ze zrozumieniem, jak istota fizyczna cią i przyszłością. W celu zrozumienia tej subtelnej materii rozważmy następującą analogię. Wyobraźmy sobie, że stoimy, trzymając w ręku lustro, i wszystko, co odbija się po prawej stronie, przedstawia sobą przeszłość, a wszystko odbijane po stronie lewej, wyobraża przyszłość. Lustro może odbijać tylko jeden kierunek, gdyż nie może ukazywać obu stron w tym samym czasie, gdy my je trzymamy. Jeśli chcemy, by lustro odbijało obydwa kierunki w tym samym czasie, to musimy unieść się wysoko ponad nasze pierwotne miejsce, by strona prawa i lewa połączyły się w jedność, a wtedy nie pozostanie nic, co można by nazwać pierwszym bądź ostatnim, początkiem lub końcem. Tak jak w tym porównaniu, Wysłannik podróżował poprzez wymiary bytu, włączając w to czas i przestrzeń, i dotarł do punktu, z którego mógł zgłębiać czas jako jeden punkt, gdzie łączą się przeszłość, teraźniejszość i przyszłość. W czasie swojej niebiańskiej podróży Wysłannik spotkał się ze wszystkimi poprzednimi Prorokami, zobaczył anioły i oglądał piękno Raju oraz okropności Piekieł. Oglądał też rzeczywistość wszelkich kwestii koranicznych oraz ich znaczenie i mądrość kryjące się we wszystkich aspektach czci oddawanej Bogu. Dotarł do wymiarów, do których nie może dojść nawet największy z aniołów, Gabriel, i został zaszczycony widzeniem „Oblicza” Boga, wolny od jakichkolwiek wymiarów lub ograniczeń jakościowych bądź ilościowych. Potem zaś powrócił do świata, gdzie został poddany wszelkim rodzajom prześladowań, by wyprowadzić ludzkość z ciemności bytu materialnego do jasnego królestwa wiary i czci, poprzez które może ona osiągnąć duchowe wzniesienie, w każdym przypadku wedle swoich możliwości. Władca odbywa dwa rodzaje rozmów i ma dwa sposoby zwracania się do poddanych. Jeden występuje wtedy, gdy rozmawia ze zwykłą osobą, poddanym bądź obywatelem o szczególnych sprawach bądź potrzebach i jest to bezpośrednia i prywatna linia komunikacji, jak na przykład telefon. Drugi sposób polega na tym, że ze względu na swój tytuł władcy, panując nad całym krajem, rządzący wybiera posłańca, którego zadaniem jest ogłaszanie i publikowanie dekretów królewskich. Owe dekrety zawierają w sobie autorytet i władzę jego majestatu. Podobnie Pan wszystkich istnień wykorzystuje dwa rodzaje konwersacji i przemawiania. Jeden jest szczególny i prywatny, a drugi uniwersalny i ogólny. Pierwszy z nich ma miejsce w zwierciadle serca dzięki szczególnym relacjom z Panem. Każdy może otrzymać pewną manifestację światła Pana, zgodnie ze swoją zdolnością i charakterem duchowej podróży poprzez poszczególne poziomy ku świętości. To dlatego istnieje nieskończenie wiele poziomów świętości. Drugi sposób wynika z posiadania natury wszechstronnej i bycia najjaśniejszym owocem Drzewa Stworzenia. Dzięki temu ludzkość jest potencjalnie zdolna do odbijania w zwierciadle swego ducha wszystkich Boskich Imion objawiających się we wszechświecie. Jednakże nie każdy może tego dokonać. Wszechmocny Bóg manifestuje wszystkie Swoje Piękne Imiona festacja nastąpiła w przypadku Muhammada, pokój z nim. Wzniesienie (Mi’radż) Proroka Muhammada (Pokój z Nim) 1385 RZECZYWISTOĆ WZNIESIENIA Wzniesienie było podróżą Proroka Muhammada, pokój z nim, poprzez poziomy doskonałości. Wszechmocny Bóg objawił różne Imiona i Tytuły w ułożeniu i rozmieszczeniu stworzeń, a różnorodne dzieła Jego Panowania (wychowanie, nauczanie, podtrzymywanie przy życiu i zaopatrywanie istot żywych) są skutkami wykonywania przez Niego absolutnej władzy pod względem stwarzania istot i zarządzania nimi na poziomach niebios, gdzie Bóg wykonuje Swoją władzę wedle różnorodnych warunków każdego poziomu. Toteż w celu ukazania tych dzieł Swego Panowania Swemu szczególnemu słudze, a poprzez to uczynienia z niego istoty obejmującej wszystkie ludzkie doskonałości i otrzymującej wszelkie Boskie manifestacje (mogącej oglądać wszystkie poziomy wszechświata i ogłaszać Suwerenność Jego Panowania, a także ogłaszać rzeczy, które On aprobuje oraz odkrywać tajemne znaczenia stworzenia), Bóg wszechmocny dał Prorokowi rajskiego wierzchowca o imieniu Buraq i sprawił, że poszybował jak błyskawica poprzez niebiosa, wznosząc go jednocześnie ku coraz to wyższym poziomom. Dzięki temu mógł obserwować Panowanie Boga na poszczególnych stacjach i w kolejnych sferach, a On ukazywał mu jego braci – Proroków, których miejsca przebywania znajdują się w niebiosach tych sfer, jedna za drugą. Wreszcie wzniósł go ku stacji na odległość, jak sznury dwu łuków (ułożone tak, że przylegają do siebie) albo jeszcze bliżej (zob. znaczenie tego wersetu: 53:9, przyp. 4) i zaszczycił go szczególną manifestacją wszystkich Swoich Imion na najpełniejszym poziomie. OWOCE I KORZY CI ZE WZNIESIENIA Spośród rozlicznych owoców Wzniesienia wspomnimy jedynie pięć: Owoc pierwszy Wizja prawd, z których biorą początek filary wiary, a także aniołów, Raju i Tamtego Świata dała tak wielki skarb wieczystego światła, stanowiła tak wielki dar dla wszechświata i ludzkości, gdyż uwolniła je od wizji wszechświata jako chaotycznej stery materii, skazanej na destrukcję. Ów dar pokazał, że w rzeczywistości wszechświat jest harmonijnym zbiorem świętych „inskrypcji” Tego, który Jest Odwiecznie Upraszany przez wszystkich i wspaniałym zwierciadłem, w którym odbijają się Łaska i Piękno Jedynego Boga. Ta wizja stanowiła i stanowi rozkosz dla wszechświata i wszystkich istot świadomych. A poprzez to światło i ten dar wyswobodziła ona ludzkość z bezładnego stanu opartego na fałszywym przewodnictwie, w którym ludzie pojmowali siebie jako istoty bezradne, nieszczęśliwe, wplątane w niezliczone potrzeby i wrogość, skazane na wieczne i nieuniknione zniszczenie. Wzniesienie Proroka dowiodło natomiast, że w rzeczywistości istoty ludzkie mają niezwykle szlachetną konstrukcję i najlepszy projekt (wzór) spośród stworzeń. Są cudem Mocy Odwiecznie Upraszanego przez wszystkich i wszechstronną kopią zbioru Jego „inskrypcji”. Bóg do nich przemawia i oni są Jego sługami, których powinnością jest wychwalanie Boskiej doskonałości. Człowiek powinien być przyjacielem Boga, obserwującym z zadziwieniem Jego Wspaniałość, a także Jego umiłowanym i zacnym gościem przeznaczonym do Raju. Ów owoc Wzniesienia daje niezmierzoną radość i entuzjazm tym, którzy są naprawdę ludźmi. Owoc drugi Wzniesienie Proroka Muhammada przyniosło ludzkości i dżinom jako dar istotę wiedzy o islamie, przede wszystkim pięć obowiązkowych modlitw, które zawierają wszystkie rzeczy podobające się Władcy Wieczności – Stwórcy wszystkich istot żywych, Władcy wszechświata i Panu światów. Ludzie pragną wiedzieć, co podoba się Bogu, a wiedza ta daje im nieopisane szczęście. Każdy bowiem pragnie poznać życzenia łaskawego dobroczyńcy lub łaskawego władcy. Mówią: „Chcielibyśmy mieć taki środek komunikacji, byśmy zdołali rozmawiać z Nim bezpośrednio! Pragnęlibyśmy wiedzieć, czego On chce od nas! Chcielibyśmy wiedzieć, które z naszych czynów Mu się podobają!” Własnością Boga są wszystkie stworzenia, a łaska, uroda i doskonałość dzielone przez wszystkie stworzenia są tylko cieniem w porównaniu do Jego Piękna, Łaski i Doskonałości. Może zrozumiemy, do jakiego stopnia istoty ludzkie, które potrzebują Go nieskończenie i w każdej chwili otrzymują Jego niezmierzone dobrodziejstwa, powinny chcieć wiedzieć i pragnąć poznać Jego Wolę oraz zachowanie, które On akceptuje. Owocem Wzniesienia było to, że Prorok Muhammad, niech będzie z nim pokój i błogosławieństwo, pozostawiając za sobą „siedemdziesiąt tysięcy zasłon”, wsłuchał się bezpośrednio w rzeczy podobające się Stwórcy i Żywicielowi wszechświata i przyniósł je w całkowitej pewności ludziom jako dar. Ludzie niezwykle pragną znać rzeczywistość księżyca i innych planet. Wysyłają tam odkrywców, by prowadzili badania, a potem zdawali relację na Ziemi. Są gotowi ponosić w tym celu wielkie ofiary. Księżyc jednak podróżuje w królestwie Pana i frunie dookoła Ziemi niczym mucha. Ziemia okrąża Słońce niczym ćma. Słońce zaś jest tylko lampą pośród tysięcy innych lamp i funkcjonuje jak świeca w zajeździe Pełnego Majestatu Pana Królestwa. To są czyny i cechy Istoty Pełnej Majestatu, arcydzieła Jego sztuki i skarby Jego Łaski w Świecie Wieczności, które Prorok Muhammad, niech będzie z nim pokój i błogosławieństwo, zobaczył podczas swego Uniesienia ku Niebiosom i opowiedział o nich ludziom. Powinniśmy pojąć, jakże sprzeczne z rozsądkiem byłoby, gdyby ludzkość nie wsłuchała się w słowa tego człowieka z wielką ciekawością, a także z doskonałym zadziwieniem i miłością. Owoc trzeci Prorok Muhammad, niech będzie z nim pokój i błogosławieństwo, widział ukryte skarby wieczystej szczęśliwości podczas Wzniesienia i przyniósł ludzkości i dżinom klucze do nich jako dar. Dzięki Wzniesieniu Wysłannik Boży zobaczył na własne oczy Raj, obserwował wiecznotrwałe manifestacje Miłosierdzia Boga Wszechmiłosiernego i pojął wieczyste szczęście z całkowitą pewnością, po czym zwiastował ludziom i dżinom radosne wieści o tym, że istnieje wieczne szczęście (w świecie, który nie będzie miał kresu). Wzniesienie (Mi’radż) Proroka Muhammada (Pokój z Nim) 1387 Nie da się opisać, jak wielkie szczęście wzbudziło to w śmiertelnych i nieszczęsnych istotach ludzkich i dżinach, które same siebie uważały za istoty skazane na ostateczne i bezpowrotne unicestwienie. Owa dobra nowina została im przekazana w czasie, gdy wszystkie stworzenia wydobywały z siebie rozdzierające serce krzyki na myśl o tym, że mogłyby być jedynie potokiem pośród konwulsji śmierci i zepsucia w niestabilnym świecie albo miałyby zatopić się w oceanie niebytu i wieczystego oddzielenia w wyniku upływu czasu i ruchu atomów. Pomyślmy, jakże będzie się cieszyć człowiek, jeśli się dowie, że otrzymuje od króla pałac w pobliżu jego samego – dokładnie w czasie, gdy miała zostać wykonana na owym człowieku egzekucja. Dodajmy do tego przykłady radości i szczęścia całej ludzkości i dżinów, a wtedy zdołamy ocenić miarę wartości tej dobrej nowiny. Owoc czwarty Prorok Muhammad, niech będzie z nim pokój i błogosławieństwo, nie tylko otrzymał owoc oglądania Pięknego „Oblicza” Boga, ale też przyniósł ludziom i dżinom jako dar to, że ci również mogą zostać zaszczyceni tą samą wizją. Jeśli przyjrzymy się następującemu porównaniu, to pojmiemy, jakże słodki, piękny i delikatny jest ów owoc: Każdy, kto posiada serce, miłuje ludzi pięknych, doskonałych i szlachetnych. Ta miłość wzrasta odpowiednio do piękna, doskonałości i szlachetności i osiąga swe apogeum w adoracji i samopoświęceniu. Tymczasem w porównaniu z Boskimi Atrybutami całe piękno, doskonałość i szlachetność, dzielone przez całe stworzenie, nie jest niczym więcej, jak tylko paroma błyskami słońca. Możemy z tego wnosić, jak wspaniałe, miłe, dające radość i błogosławione jest to, gdy wierny zasłuży sobie na widok Doskonałego i Pełnego Majestatu Boga; Boga, który wart jest nieskończonej miłości w Domu bezgranicznego szczęścia. Taka szansa może jedynie zainspirować nieskończone pragnienie. Owoc pi ty Z faktu Uniesienia Proroka do Niebios wnosimy, że każdy człowiek stanowi wartościowy owoc wszechświata i umiłowaną istotę Stwórcy Wszechświata. Chociaż jako zewnętrznie mało znaczące stworzenie, niemal słabe zwierzę i istota bezsilna, aczkolwiek świadoma – to jednak każdy człowiek został podniesiony do rangi wyższej, aniżeli wszystkie inne stworzenia; i to stanowi wielką naszą dumę. Radość i szczęście, jakie z tego czerpiemy, są trudne do opisania. Jeśli powiesz zwykłemu człowiekowi, że został wyniesiony do stopnia marszałka polnego – to będzie odczuwał bezgraniczną radość. Kiedy byliśmy śmiertelnymi, bezradnymi, choć rozumującymi i potrafiącymi artykułować swoje myśli istotami – znającymi jedynie ciosy zepsucia i oddzielenia – dowiedzieliśmy się niespodziewanie dzięki Wzniesieniu Proroka: Tak jak możesz urzeczywistnić wszystkie pragnienia swego serca w wiecznotrwałym Raju, odziany w Miłosierdzie Wszechmiłosiernego, Wszechwspółczującego i Wspaniałego Boga – w podróży, w odpoczynku z prędkością wyobraźni i w obszernej sferze ducha i umysłu – tak samo możesz również dostrzec Jego Najpiękniejsze „Oblicze” w szczęśliwości wiecznej (streszczenie The Words, „the 31st Word” Saida Nursiego.)