[4]Koran powiada, że nauczanie i napominanie będą z pożytkiem dla wiernych (51:55), a ten, kto stoi z lękiem przed Bogiem, otrzyma naukę i napomnienie (następuje to w następnym wersecie tej sury), a Wysłannik otrzymuje polecenie, by odsunął się od tych, którzy zdecydowanie odwracają się od Księgi Boga i wspominania Stwórcy, a także mają na celu tylko życie doczesne i nie pragną niczego innego, jak tylko uciech tego świata (53:29). Toteż nauczający albo głoszący religię powinien obserwować, czy jego nauczanie jest pożyteczne, a także w jakich okolicznościach i komu należy głosić dobrą nowinę o Bogu. Należy również jednak wskazać, że nauczanie i głoszenie wiary przyniosą pożytek, zwłaszcza jeśli czynią to ludzie szczerzy, tacy jak prorocy. Z niniejszego wersetu wynika także to, że naszą powinnością jest konstruktywne krzewienie wiary.

[1]Komentatorzy koraniczni znajdują w tym wersecie odniesienia do węgla i ropy, gdyż oryginalne słowa, przetłumaczone tutaj jako ciemne, gnijące ściernisko, konotują nawóz, węgiel drzewny i sterty nieczystości niesione przez powódź.

[2]Zob. 20:114; 75:16-19; przyp. 5.

[3]Wielu komentatorów koranicznych słusznie uważa ten wyjątek za spokrewniony z zasadą abrogacji, ustanowioną w 2:106: (Chociaż będą wykorzystywać abrogację niektórych drugorzędnych zasad, ażeby rzucić wyzwanie twojej władzy i autorytetowi, to prawda jest taka, że) My nie unieważniamy żadnego wersetu, ani też nie pomijamy (aby został zapomniany), chyba że przynosimy lepszy od niego lub podobny (bardziej przystający do czasu i warunków w czasie udoskonalania Religii i wypełniania Naszej łaskawości wobec was). Czyż nie wiecie (a z pewnością wiecie), że Bóg ma pełną władzę na wszystkimi rzeczami? Ten werset nie oznacza, że coś z Koranu Bóg nakazał Wysłannikowi zapomnieć. Ten wyjątek jest jak wyjątek w wersecie 11:108 (zob. tamże przyp. 24). W ten sposób zostało podkreślone to, że wszystko zależy od absolutnej Woli Boga.

[6]Życie na Tamtym Świecie jest nieporównywalnie lepsze i wieczne. W wersecie zostało użyte wyrażenie: lepsze i trwalsze ze względu na porównanie z życiem doczesnym.

[5]Wedle pewnych przekazów tradycji profetycznej, w ostatnich dwu wersetach zawarta jest aluzja do tego, że datki dobroczynne mają być przekazywane przed ‘Id al-Fitr (święto religijne z okazji zakończenia miesiąca postu – ramadanu) oraz modlitwą w zgromadzeniu tego dnia. Miało to zostać przykazane w Medynie (komentarz at-Tabari, ar-Razi, i al-Kurtubi).

[7]Treść wersetów 14-17 jest zawarta także we wcześniejszych Boskich Pismach. Wspomniane zostały jedynie Zwoje dane Abrahamowi i Mojżeszowi, niech będzie z nimi pokój, co ma na celu skierowanie naszej uwagi na ich wysoką rangę pośród wcześniejszych Objawień. Pewne przekazy mówią, że przed Torą Prorok Mojżesz otrzymał zwój składający się z dziesięciu stronic (as-Sujuti od Ibn Mirdałajh i Ibn Asakir).