Rozpraszające

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ وَٱلذَّٰرِيَٰتِ ذَرْوًۭا ﴾١﴿

Na te, które (jak wiatry) rozpraszają daleko i szeroko; (ROZPRASZAJ Æ CE)

فَٱلْحَٰمِلَٰتِ وِقْرًۭا ﴾٢﴿

I te, które (jak chmury) niosą wielkie ciężary; S

فَٱلْجَٰرِيَٰتِ يُسْرًۭا ﴾٣﴿

A także te, które (jak statki) suną gładko i łagodnie;

فَٱلْمُقَسِّمَٰتِ أَمْرًا ﴾٤﴿

Oraz te (anioły), które rozdzielają (na rozkaz Boga Jego zaopatrzenie w postaci deszczu i niezliczonych innych błogosławieństw)^[1]

إِنَّمَا تُوعَدُونَ لَصَادِقٌۭ ﴾٥﴿

Zaiste, to, co zostało wam obiecane, jest prawdą:

وَإِنَّ ٱلدِّينَ لَوَٰقِعٌۭ ﴾٦﴿

Sąd Ostateczny z pewnością się wydarzy. Współczującego!:

وَٱلسَّمَآءِ ذَاتِ ٱلْحُبُكِ ﴾٧﴿

Na Niebiosa pełne splecionych szlaków (dla poruszania się aniołów i ciał niebieskich, dla zsyłania Bożych rozkazów i dla wznoszenia się różnych próśb istot świadomych – wyrażanych mową, czynem albo potrzebą):

إِنَّكُمْ لَفِى قَوْلٍۢ مُّخْتَلِفٍۢ ﴾٨﴿

Zaprawdę, żywicie sprzeczne poglądy (co do Koranu i tego, jak go opisać).^[3]

يُؤْفَكُ عَنْهُ مَنْ أُفِكَ ﴾٩﴿

Kto został odwiedziony od niego (Koranu), ten został (przede wszystkim) sam odwiedziony (odwracając się od słusznej drogi w myśli, wierze i działaniu).^[2]

قُتِلَ ٱلْخَرَّٰصُونَ ﴾١٠﴿

Niech będą z dala od Bożego Miłosierdzia kłamcy, budujący na przypuszczeniach,

ٱلَّذِينَ هُمْ فِى غَمْرَةٍۢ سَاهُونَ ﴾١١﴿

Którzy nie zważają (na prawdę), znajdując się w otchłani niewiedzy.

يَسْـَٔلُونَ أَيَّانَ يَوْمُ ٱلدِّينِ ﴾١٢﴿

Pytają: „Kiedy nastanie Dzień Sądu?”

يَوْمَ هُمْ عَلَى ٱلنَّارِ يُفْتَنُونَ ﴾١٣﴿

Dzień, kiedy to zostaną poddani próbie nad Ogniem.

ذُوقُوا۟ فِتْنَتَكُمْ هَٰذَا ٱلَّذِى كُنتُم بِهِۦ تَسْتَعْجِلُونَ ﴾١٤﴿

„Skosztujcie swojej męki (którą na siebie sprowadziliście). To jest to, o co prosiliście (drwiąc), by zostało przyspieszone!”

إِنَّ ٱلْمُتَّقِينَ فِى جَنَّٰتٍۢ وَعُيُونٍ ﴾١٥﴿

Bogobojni zaś i pobożni: oni będą przebywać w Ogrodach i źródłach,

ءَاخِذِينَ مَآ ءَاتَىٰهُمْ رَبُّهُمْ ۚ إِنَّهُمْ كَانُوا۟ قَبْلَ ذَٰلِكَ مُحْسِنِينَ ﴾١٦﴿

Czerpiąc z tego, czym Bóg ich obdaruje. Albowiem oni byli przedtem oddani wykonywaniu Bożych rozkazów, świadomi, że Bóg ich widzi.

كَانُوا۟ قَلِيلًۭا مِّنَ ٱلَّيْلِ مَا يَهْجَعُونَ ﴾١٧﴿

Oni zwykli byli sypiać nocami jedynie niewiele (nigdy niemal nie opuszczając modlitwy tahadżdżut).

وَبِٱلْأَسْحَارِ هُمْ يَسْتَغْفِرُونَ ﴾١٨﴿

Wczesnym świtem upraszali Bożego przebaczenia.

وَفِىٓ أَمْوَٰلِهِمْ حَقٌّۭ لِّلسَّآئِلِ وَٱلْمَحْرُومِ ﴾١٩﴿

A w ich majątku miał swój właściwy udział (i prawo, które chętnie zachowywali) biedny (sa’il, który zmuszony był żebrać) oraz potrzebujący (mahrum, który nie żebrał ze względu na swój wstyd).

وَفِى ٱلْأَرْضِ ءَايَٰتٌۭ لِّلْمُوقِنِينَ ﴾٢٠﴿

Na Ziemi są (jasne) znaki (Jedności Boga, jako Pana i Suwerena) dla tych, którzy szukają pewności.

وَفِىٓ أَنفُسِكُمْ ۚ أَفَلَا تُبْصِرُونَ ﴾٢١﴿

A także w was samych. Czyż zatem nie dostrzeżecie (prawdy)?

وَفِى ٱلسَّمَآءِ رِزْقُكُمْ وَمَا تُوعَدُونَ ﴾٢٢﴿

A w Niebiosach jest wasze zaopa. trzenie i to, co wam obiecano

فَوَرَبِّ ٱلسَّمَآءِ وَٱلْأَرْضِ إِنَّهُۥ لَحَقٌّۭ مِّثْلَ مَآ أَنَّكُمْ تَنطِقُونَ ﴾٢٣﴿

Przeto, na Pana Niebios i Ziemi, ona (ta obietnica) jest tak samo (faktem, który się wam przekazuje), jak i to, że mówicie.

هَلْ أَتَىٰكَ حَدِيثُ ضَيْفِ إِبْرَٰهِيمَ ٱلْمُكْرَمِينَ ﴾٢٤﴿

Czy dotarła do was opowieść o zacnych gościach Abrahama?

إِذْ دَخَلُوا۟ عَلَيْهِ فَقَالُوا۟ سَلَٰمًۭا ۖ قَالَ سَلَٰمٌۭ قَوْمٌۭ مُّنكَرُونَ ﴾٢٥﴿

Oni stanęli przed nim i powiedzieli: „Pokój”. On odrzekł (na ich pozdrowienie): „Pokój!” (i pomyślał:) Nieznani ludzie.

فَرَاغَ إِلَىٰٓ أَهْلِهِۦ فَجَآءَ بِعِجْلٍۢ سَمِينٍۢ ﴾٢٦﴿

Wrócił do swego gospodarstwa, po czym przyniósł (pieczone) tłuste cielę. i uderzyła się w czoło, mówiąc: „Jakże

فَقَرَّبَهُۥٓ إِلَيْهِمْ قَالَ أَلَا تَأْكُلُونَ ﴾٢٧﴿

Położył je przed nimi i rzekł: „Nie mam urodzić dziecię, (ja) stara, jałowa będziecie jeść?” niewiasta?”

فَأَوْجَسَ مِنْهُمْ خِيفَةًۭ ۖ قَالُوا۟ لَا تَخَفْ ۖ وَبَشَّرُوهُ بِغُلَٰمٍ عَلِيمٍۢ ﴾٢٨﴿

(A gdy zobaczył, że nie jedli), stał się. Oni rzekli (do wobec nich pełen obaw^[4]

فَأَقْبَلَتِ ٱمْرَأَتُهُۥ فِى صَرَّةٍۢ فَصَكَّتْ وَجْهَهَا وَقَالَتْ عَجُوزٌ عَقِيمٌۭ ﴾٢٩﴿

Wtedy podeszła jego żona, zawodząc

قَالُوا۟ كَذَٰلِكِ قَالَ رَبُّكِ ۖ إِنَّهُۥ هُوَ ٱلْحَكِيمُ ٱلْعَلِيمُ ﴾٣٠﴿

Oni powiedzieli: „Tak postanowił niego): „Nie lękaj się!” I obwieścili mu twój Pan. Zaprawdę, on jest Mądry, radosną nowinę o (mającym się narodzić) synu, obdarzonym dogłębną wiedzą. Wszechwiedzący”.

۞ قَالَ فَمَا خَطْبُكُمْ أَيُّهَا ٱلْمُرْسَلُونَ ﴾٣١﴿

On (Abraham) rzekł: „Jaka jest zatem wasza sprawa, o (niebiańscy) posłańcy?”

قَالُوٓا۟ إِنَّآ أُرْسِلْنَآ إِلَىٰ قَوْمٍۢ مُّجْرِمِينَ ﴾٣٢﴿

Oni odpowiedzieli: „Oto zostaliśmy posłani do ludzi, z których wszyscy są występni,

لِنُرْسِلَ عَلَيْهِمْ حِجَارَةًۭ مِّن طِينٍۢ ﴾٣٣﴿

Abyśmy zesłali na nich kamienie z wypalanej gliny,

مُّسَوَّمَةً عِندَ رَبِّكَ لِلْمُسْرِفِينَ ﴾٣٤﴿

Oznaczone u twojego Pana dla (zniszczenia) ludzi marnotrawnych (w odniesieniu do danych im przez Boga zdolności i) popełniających występki.

فَأَخْرَجْنَا مَن كَانَ فِيهَا مِنَ ٱلْمُؤْمِنِينَ ﴾٣٥﴿

Wyprowadziliśmy spośród nich wiernych,^[6]

فَمَا وَجَدْنَا فِيهَا غَيْرَ بَيْتٍۢ مِّنَ ٱلْمُسْلِمِينَ ﴾٣٦﴿

Lecz znaleźliśmy tam tylko jeden dom muzułmanów (ludzi całkowicie oddanych Bogu).

وَتَرَكْنَا فِيهَآ ءَايَةًۭ لِّلَّذِينَ يَخَافُونَ ٱلْعَذَابَ ٱلْأَلِيمَ ﴾٣٧﴿

Pozostawiliśmy tam jasny znak (prawdy Bożych posłannictw) dla tych, którzy lękają się kary bolesnej”.^[5]

وَفِى مُوسَىٰٓ إِذْ أَرْسَلْنَٰهُ إِلَىٰ فِرْعَوْنَ بِسُلْطَٰنٍۢ مُّبِينٍۢ ﴾٣٨﴿

A także w (przykładowej opowieści o) Mojżeszu (jest znak jasny): Posłaliśmy go jako wysłannika do Faraona z władzą oczywistą.

فَتَوَلَّىٰ بِرُكْنِهِۦ وَقَالَ سَٰحِرٌ أَوْ مَجْنُونٌۭ ﴾٣٩﴿

Faraon jednak, wraz ze swoimi zastępami, odwrócił się (od Naszego Przesłania) i powiedział: „(Mojżesz to) czarownik albo człowiek opętany”.

فَأَخَذْنَٰهُ وَجُنُودَهُۥ فَنَبَذْنَٰهُمْ فِى ٱلْيَمِّ وَهُوَ مُلِيمٌۭ ﴾٤٠﴿

Przeto pochwyciliśmy jego i jego zastępy i wrzuciliśmy ich do morza. A on był skruszony i czynił sobie wyrzuty (zbyt późno – gdy już się topił).

وَفِى عَادٍ إِذْ أَرْسَلْنَا عَلَيْهِمُ ٱلرِّيحَ ٱلْعَقِيمَ ﴾٤١﴿

A także w (przykładowej opowieści o plemieniu) Ad (jest znak jasny), gdy zesłaliśmy na niego wicher niszczący.

مَا تَذَرُ مِن شَىْءٍ أَتَتْ عَلَيْهِ إِلَّا جَعَلَتْهُ كَٱلرَّمِيمِ ﴾٤٢﴿

Nie oszczędził niczego, czego dosiągł, lecz zamienił to niemal w popiół.

وَفِى ثَمُودَ إِذْ قِيلَ لَهُمْ تَمَتَّعُوا۟ حَتَّىٰ حِينٍۢ ﴾٤٣﴿

A także w (przykładowej opowieści o plemieniu) Samud (jest znak jasny), gdy (otrzymali okres zawieszenia i) zostało mu powiedziane: „Radujcie się życiem przez krótką chwilę!”

فَعَتَوْا۟ عَنْ أَمْرِ رَبِّهِمْ فَأَخَذَتْهُمُ ٱلصَّٰعِقَةُ وَهُمْ يَنظُرُونَ ﴾٤٤﴿

Oni jednak zbuntowali się przeciwko dekretowi swego Pana, przeto pochwycił ich piorun (i wybuch, sa’iqat) właśnie wtedy, gdy nań spoglądali.

فَمَا ٱسْتَطَٰعُوا۟ مِن قِيَامٍۢ وَمَا كَانُوا۟ مُنتَصِرِينَ ﴾٤٥﴿

Nie zdołali się podnieść (ani tym bardziej – uniknąć kary) ani nie mogli otrzymać pomocy.

وَقَوْمَ نُوحٍۢ مِّن قَبْلُ ۖ إِنَّهُمْ كَانُوا۟ قَوْمًۭا فَٰسِقِينَ ﴾٤٦﴿

A przedtem (My unicestwiliśmy) lud Noego. On był ludem występnym (przekraczającym ustanowione przez Boga granice).

وَٱلسَّمَآءَ بَنَيْنَٰهَا بِأَيْي۟دٍۢ وَإِنَّا لَمُوسِعُونَ ﴾٤٧﴿

I niebiosa. My zbudowaliśmy je z wielką mocą, a mamy ogromną władzę i je rozszerzamy.^[7]

وَٱلْأَرْضَ فَرَشْنَٰهَا فَنِعْمَ ٱلْمَٰهِدُونَ ﴾٤٨﴿

I ziemię. My ją rozpostarliśmy. A

وَمِن كُلِّ شَىْءٍ خَلَقْنَا زَوْجَيْنِ لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُونَ ﴾٤٩﴿

A wszystkie rzeczy stworzyliśmy w Bogiem (Jedynym). Zaprawdę, ja jestem parach, abyście mogli rozważać i rozpajedynie ostrzegającym; dla was od Niego”. miętywać.

فَفِرُّوٓا۟ إِلَى ٱللَّهِ ۖ إِنِّى لَكُم مِّنْهُ نَذِيرٌۭ مُّبِينٌۭ ﴾٥٠﴿

„Szukajcie przeto ucieczki w Bogu. jakże doskonali jesteśmy, rozpościerając Zaprawdę, ja jestem jedynie ostrzegająją (niczym łoże)! cym; dla was od Niego.

وَلَا تَجْعَلُوا۟ مَعَ ٱللَّهِ إِلَٰهًا ءَاخَرَ ۖ إِنِّى لَكُم مِّنْهُ نَذِيرٌۭ مُّبِينٌۭ ﴾٥١﴿

I nie ustanawiajcie innego boga poza

كَذَٰلِكَ مَآ أَتَى ٱلَّذِينَ مِن قَبْلِهِم مِّن رَّسُولٍ إِلَّا قَالُوا۟ سَاحِرٌ أَوْ مَجْنُونٌ ﴾٥٢﴿

Podobnie, nie przyszedł do ludzi, którzy żyli przed nimi, taki Wysłannik, o którym by nie powiedzieli (w podobny sposób): „Czarownik albo opętany”.

أَتَوَاصَوْا۟ بِهِۦ ۚ بَلْ هُمْ قَوْمٌۭ طَاغُونَ ﴾٥٣﴿

Czyż oni przekazali to sobie nawzajem (to powiedzenie)? Zaiste, oni byli ludem buntowniczym.

فَتَوَلَّ عَنْهُمْ فَمَآ أَنتَ بِمَلُومٍۢ ﴾٥٤﴿

Odwróć się więc od nich (od sporu z nimi), a nie będziesz winien (z tego powodu, że tak uczynisz).

وَذَكِّرْ فَإِنَّ ٱلذِّكْرَىٰ تَنفَعُ ٱلْمُؤْمِنِينَ ﴾٥٥﴿

Lecz napominaj i ostrzegaj, gdyż napominanie i ostrzeganie przynoszą. wiernym korzyść^[8]

وَمَا خَلَقْتُ ٱلْجِنَّ وَٱلْإِنسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ ﴾٥٦﴿

Ja stworzyłem dżiny i ludzi jedynie po to, aby (Mnie poznawali i) oddawali. (tylko) Mi cześć^[9]

مَآ أُرِيدُ مِنْهُم مِّن رِّزْقٍۢ وَمَآ أُرِيدُ أَن يُطْعِمُونِ ﴾٥٧﴿

Nie żądam od nich zaopatrzenia ani nie żądam, by Mnie żywili.

إِنَّ ٱللَّهَ هُوَ ٱلرَّزَّاقُ ذُو ٱلْقُوَّةِ ٱلْمَتِينُ ﴾٥٨﴿

Zaprawdę, Bóg – On jest Zaopatrującym, Panem wszelkiej Mocy, Najsilniejszym.

فَإِنَّ لِلَّذِينَ ظَلَمُوا۟ ذَنُوبًۭا مِّثْلَ ذَنُوبِ أَصْحَٰبِهِمْ فَلَا يَسْتَعْجِلُونِ ﴾٥٩﴿

Oto ci, którzy popełniają największą niesprawiedliwość (nie wierząc w Boga i Go nie czcząc albo przydając Mu współtowarzyszy), będą mieć swój udział (w karze) – taki jak udział ich towarzyszy (z dawnych wieków, którzy zostali unicestwieni). Niech Mnie nie proszą zatem o jego przyspieszenie.

فَوَيْلٌۭ لِّلَّذِينَ كَفَرُوا۟ مِن يَوْمِهِمُ ٱلَّذِى يُوعَدُونَ ﴾٦٠﴿

Przeto biada tym, którzy nie wierzą, ze względu na Dzień, którym im zagrożono.