[1]Wersety te dotyczą muzułmańskich kawalerzystów. Według Ikrimy, klasycznego komentatora, który żył w pierwszym stuleciu islamu, drugi werset odnosi się do broni. W związku z tym współcześni nam komentatorzy, tacy jak Hamdi Yazır, utrzymują, że te wersety odnoszą się również do takiej broni, jak czołgi itp.

[2]Chociaż przysięgi w początkowych wersetach mają znaczenie pozytywne, to ten werset odnosi się do aspektu negatywnego natury ludzkiej. Potępia tych, którzy nie cenią sobie Boskiej łaski przewodnictwa ludzkości, a takim przewodnikiem jest islam. Dlatego początkowe wersety wysławiają muzułmańskich wojowników, którzy odpowiadają na niesprawiedliwy atak sił nieprzyjacielskich, takich, które atakują, kierując się nietolerancją religijną albo łamiąc zawarte układy.

[3]Zepsute sumienie istot ludzkich, które nie uznaje Boskiej łaski przewodnictwa, jaka przychodzi w formie islamu, daje świadectwo celowej niewdzięczności ludzi i ich buntu przeciwko Bogu. Sami zaś ludzie oraz pewne części ich ciała będą składać świadectwo ludzkiej niewdzięczności w Dniu Zmartwychwstania.