[1]Ten werset wskazuje na przyjęcie przez Boga modlitwy Abrahamowej: I (wspomnij, jak) kiedyś modlił się Abraham: „Mój Panie! Uczyń ją (dolinę nieuprawną) krainą bezpieczną i zaopatrz jej lud w owoce ziemi – tych spośród niego, którzy wierzą w Boga i Mekce) znajdującego się w wersecie pierwszym. Sura ta wspomina ważne łaski, jakimi Bóg obdarował Kurajszytów. On nie tylko ich bronił przed atakami nieprzyjaciół, czyniąc Mekkę bezpieczną ziemią – On ich również karmił, chroniąc przed głodem. Ze względu na istnienie Ka’by do Mekki przybywali pielgrzymi, a sami Mekkańczycy zdobywali szacunek u innych plemion. Ów szacunek wzrósł po wydarzeniu wspomnianym w surze poprzedniej (Słoń). Karawany, które prowadzili do Syrii w zimie oraz do Jemenu w lecie, mogły się już teraz poruszać bezpiecznie Dzień Ostatni”. On (jego Pan) odrzekł: „(Dam zaopatrzenie zarówno wierzącym, jak i niewierzącym). Kto zaś jest niewdzięczny i nie wierzy, temu pozwolę się cieszyć krótką chwilę (w tym życiu), a potem przymuszę go do kary Ognia – jakże złe to przeznaczenie!” (2:126)