Ha. Mim.

‘Ajn, Sin. Kaf.

On objawia tobie tak, jak (objawiał) tym (których wybrał na Wysłanników) przed tobą, (jako) Bóg Potężny, Pełen Chwały, którego Moc jest nieodparta, Mądry.

Do Niego należy wszystko to, co jest w niebiosach, i wszystko to, co jest na ziemi. I On jest Wzniosły, Najwyższy.

Niebiosa omal się nie rozstąpią od góry (ze względu na Majestat Objawienia); a aniołowie wysławiają swego Pana Jego Chwałą i modlą się o (ustanowienie przez Niego drogi przewodnictwa dla) tych na ziemi i o przebaczenie (dla tych, którzy tą drogą podążają). Zaiste, Bóg jest Tym, który jest Przebaczający, Współczujący.^[1]

[1]Początkowe wersety dotyczą ObjawieUczeni muzułmańscy nazywają te Objawienia, które składają się na Koran, „Objawienia. Jako termin oznacza ono przekazywaniem recytowanym”. Objawienia, które nazynie przez Boga Swoim prorokom i wysłanwają „nierecytowanymi” i które nie zostały nikom Przesłania w szczególny sposób, któwłączone do Koranu, przyszły albo po to, by rego dokładnej natury nie jesteśmy w stanie wyjaśniać Koran, albo by dać przykazania, poznać. Jak to zostanie wspomniane w wersemające pouczyć Wysłannika i wiernych, jak cie 51 niniejszej sury, i co już było wyjaśniaodnieść się do nowo pojawiających się spraw. ne w surze 20, przyp. 5, Objawienie odbySunna, jako wypowiedzi, działania i akceptawa się na trzy sposoby. Bóg komunikuje albo cje Wysłannika Bożego, oparta jest na tychże wypowiada Swoje Przesłanie spoza zasłoObjawieniach. Wysłannik mówi o niej: „Oto ny bądź umieszcza je w sercu proroka (jako dano mi Księgę, a to jest jakby razem z nią” szczególny rodzaj Objawienia) lub poprzez (Abu Daud, Sunna, 5). zesłanie anioła. Prorok jest pewien, że Ten, który przemawia do niego zza zasłony lub

Co do tych, którzy biorą sobie innych, poza Bogiem, strażników i zaufanych, (którym powierzają swoje sprawy, przypisując Bogu współtowarzyszy): Bóg ich bacznie obserwuje (zachowując zapis ich czynów). Nie jesteś ich strażnikiem (odpowiedzialnym za ich postępowanie).

I w ten sposób (jak objawiliśmy te prawdy Wysłannikom przed tobą) My objawiamy tobie Koran (Recytację) w języku arabskim, byś mógł ostrzegać Matkę miast i wszystkich tych wokół niej, i ostrzegać o Dniu Zgromadzenia, co do (nadejścia) którego nie ma wątpliwości. Jedna grupa znajdzie się w Raju, a inna grupa w Płomieniach.^[2]^[3]

[2]Wysłannik Boga, niech będzie z nim pokój umieszcza w jego sercu słowa, jest Bogiem. i błogosławieństwo, otrzymał nakaz rozpoTo ze względu na wagę i majestat Objaczęcia swojej misji pośród bliskich krewnych wienia Niebiosa omal się nie rozstąpią; Ono (26:214), a następnie ostrzegania Mekkańjest przekazywane Prorokowi. Oznacza to, czyków (w tym wersecie), wszystkich ludów że Objawienie wychodzi z „królestwa”, któArabii (w tym wersecie i 41:3), a następnie re jest subtelniejsze albo wyższe, gdzie są wszystkich istot świadomych (całej ludzkoszlaki, jakimi niesione jest Boże Objawienie; ści i dżinów) (38:87; 21:107). szlakami tymi poruszają się aniołowie, a dzia-

[3]Druga część tego wersetu ma taką samą łania istot świadomych unoszą się ku Bogu wagę, jak wersety 103 i 105 w surze Hud: Oto (23:17). Wzniosłość i wysokość nie są oczydzień, kiedy zostanie razem zebrana cała wiście natury materialnej ani fizycznej. Jak ludzkość… Pośród niej niektórzy są szczęśliwyjaśniono w surze 37:1-3, przyp. 1, również wi, a niektórzy – nieszczęśliwi. inni aniołowie towarzyszyli Gabrielowi, który przynosił Koran stopniowo do Wysłannika

Jeśliby Bóg tak chciał, to z pewnością uczyniłby ich jedną społecznością (tej samej wiary i sposobu życia), lecz On dopuszcza, kogo zechce, do Swojego Miłosierdzia. Co do ludzi występnych, Strażnikiem i On wskrzesi zmarłych, i nie mają oni ani strażnika (który by ich. On ma pełną władzę nad wszystkim. strzegł), ani pomocnika

Cóż? Czyż oni wzięli sobie innych

W czymkolwiek się różnicie, ostapoza Bogiem za strażników i zaufateczny osąd tego należy do Boga. Taki nych (którym powierzają swoje sprawy, jest Bóg, mój Pan: w Nim pokładam tym samym przydając Mu współtowaswoją ufność i do Niego się zwracam z rzyszy)? Lecz to Bóg jest prawdziwym oddaniem.

Stwórca Niebios i Ziemi (z których każde zostało wyposażone w szczególne cechy); On uczynił dla was z was samych pary, i z trzód – pary (swojego rodzaju): w ten sposób was pomnaża (i pomnaża trzody). Nic do Niego nie jest. On wszystko słyszy, wszystpodobne ko widzi.^[5]^[7]

[5]To krótkie stwierdzenie zwraca uwagę na • W terminologii islamskiej prawo wykofakt, że Bóg jest Istotą odmienną od Swoich stworzeń i dlatego jest poza wszelkimi ludzkimi pojęciami o Nim. Toteż nie ma współtowarzyszy, nic nie jest do Niego podobne, nikogo nie zrodził ani sam nie został zrodzony. Nie ogranicza Go nic: ani materia, ani przestrzeń, ani czas. I z tego względu również Jego Atrybuty – Jego Słuch, Wzrok, Wiedza, Wola, Moc, Władza, Siła Stwórcza – są poza naszą percepcją.

[7]Ten werset dotyczy głównie Ludzi Księgi, zwolenników Mojżesza i Jezusa, niech będzie z nimi pokój. To, że mają oni wątpliwości co do swojej Księgi, oznacza, że niektórzy z nich wątpią w pochodzenie od Boga całej Księgi albo pewnych jej fragmentów. Inni zaś mają wątpliwości co do tego, czy zachowała się w oryginalnej formie. Co do dekretu już wydanego przez Boga zob. 2:36; 7:24.

Do Niego należą klucze (do skarbów) niebios i ziemi. On powiększa zaopatrzenie, komu zechce, i zmniejsza je (komu zechce). Zaiste, On ma pełną wiedzę o wszystkim.

Co do religii (którą On wybrał dla ludzkości i objawił poprzez Swoich wysłanników w ciągu dziejów), to On ustanowił dla was jako sposób życia to, co chciał dla Noego, i to, co objawiliśmy tobie, i to, co chcieliśmy dla Abrahama, Mojżesza i Jezusa (nakazując): „Trzymajcie się religii i nie dzielcie się w niej na przeciwstawne grupy”. To, do czego wzywasz ludzi, jest trudne i przynosi strapienie dla tych, którzy przydają Bogu współtowarzyszy. Bóg wybiera, kogo zechce, i prowadzi ku Sobie (w wierze i posłuszeństwie), i prowadzi ku Sobie tego, kto zwraca się ku Niemu z oddaniem.

A oni (ci, którzy idą poprzednimi drogami) podzielili się (na przeciwstawne grupy) dopiero wtedy, gdy przyszła do nich wiedza (o drodze, którą powinni postępować, i jedynie) ze względu na zawistną rywalizację i zuchwałość pomiędzy nimi. Gdyby nie dekret wydany już przez twojego Pana (dający ludziom odroczenie i przesuwający ostateczny, decydujący osąd), aż do wyznaczonego terminu, to, zaiste, zostałoby pomiędzy nimi rozstrzygnięte. Z pewnością ci, którzy (nastąpili po tych przeciwstawnych grupach i) odziedziczyli Księgę, znajdują się w pełnej zwątpienia. niepewności wobec niej

Dlatego (o Wysłanniku) wzywaj ludzi do tego (drogi życia, którą Bóg dla ciebie ustanowił). Idź za tym, co jest najsłuszniejsze (w każdej sprawie), jak ci zostało nakazane (przez Boga). Nie postępuj za ich namiętnościami i wyobrażeniami (– tych, którzy idą innymi drogami, w tym stronników poprzednich Pism) i mów: „Wierzę w każdą Księgę, którą zesłał Bóg, nakazano mi czynić pomięnie będzie żadnego sporu pomiędzy nami dzy wami sprawiedliwość (bez rozróżniai wami: Bóg sprowadzi nas wszystkich nia ze względu na rasę, urodzenie, mająrazem (i rozstrzygnie wszelkie różnice tek lub władzę). Bóg jest naszym Panem pomiędzy nami a wami). Do niego nastąi waszym Panem. Dla nas liczą się nasze pi ostateczny powrót” czyny, dla was – wasze czyny: (niech).

Co do tych zaś, którzy spierają się pomiędzy sobą na temat Boga (sprzeciwiając się Jego Panowaniu i walcząc z Jego religią), po przyjęciu Jego wezwania (i uznaniu Jego religii za prawdziwą) ich spór nie ma żadnej wartości u Boga, i na nich jest (Jego) gniew (potępienie), i

Bóg jest Tym, który zesłał Księzwiększymy jego plon; a kto pragnie plogę z Prawdą i Wagę (ustalając prawdę i nów tego świata, My damy mu nieco z to, co słuszne we wszystkich sprawach). tego i nie będzie miał udziału w życiu Stąd wiesz, że Godzina Ostatnia może ostatecznym być blisko.^[9]

[9]Dwa ostatnie wersety wyjaśniają dwie ważne zasady, odnoszące się do zaopatrzenia zapewnianego przez Boga żywym istotom: jedna z nich jest taka, że Bóg stwarza wszystkie żywe istoty, określa ich potrzeby oraz sposób, w jaki będą zaopatrywane. Druga jest taka, że Bóg daje tym, którzy dążą do Wieczności więcej, aniżeli na to zasługują. Tym jednak, których celem jest życie doczesne, daje pewną ilość dóbr tego świata, lecz żadnego udziału w życiu wiecznym. Wnosimy z tego, że nie jest możliwe, by człowiek, który pała chciwością względem dóbr tego świata, był zadowolony z tego, co zdobył w życiu doczesnym. Nie powinno się zatem ukierunkowywać swego życia na ten świat, ale raczej skupić na plonach w życiu wiecznym, nie zaniedbując jednocześnie pracy dla utrzymania własnego i rodziny (zob. 28:77; przyp. 16).

Ci, którzy w nią nie wierzą, (kpiąc) towarzyszy Boga, którzy przepisali im proszą, by została przyspieszona; gdy w religii to, na co Bóg nie dozwolił (i tymczasem ci, którzy wierzą, przyjmuw związku z tym postępują i osądzają ją z lękiem i wiedzą, że jest prawdą (i ją, tak jak im się podoba)? Gdyby nie na pewno nadejdzie). Zaprawdę! Zbłądzidekret (już wydany przez Boga, odraczali daleko ci, którzy spierają się o Ostatjący ostateczne rozstrzygnięcie) pomięnią Godzinę. dzy ludźmi, to, zaiste, zostałoby pomiędzy nimi rozstrzygnięte. Doprawdy, dla

Bóg jest Łaskawy dla Swoich sług. (ludzi) występnych przeznaczona jest On daje zaopatrzenie, komu zechce (w kara bolesna. sposób i w rozmiarze, w jakim zechce); i On jest Potężny, Pełen Chwały, a Jego

Kto pragnie (i dąży do zdobycia) dla nich jest kara surowa. plonów życia ostatecznego, dla tego My

Lub może oni mają takich współ-

Zobaczysz występnych (którzy mają Moc nieodparta. czelność ustalać sposób życia w imię. religii innej niż Boża), pełnych lęku ze względu na to, co dla siebie zarobili; i to na nich niewątpliwie spadnie. Natomiast ci, którzy wierzą i czynią dobre, prawe dzieła, oni będą przebywać na kwietnych łąkach Ogrodów. Będą mieć u Boga przygotowane wszystko to, czego zapragną. Oto, zaprawdę, łaska wspaniała.

To jest to, o czym Bóg oznajmia radosne wieści Swoim sługom, którzy wierzą i czynią dobre, prawe dzieła. Powiedz: „Ja nie żądam od was żadnej zapłaty za to (przekazywanie wam religii Boga, która zapewni wam tę łaskę), lecz (żądam od was) miłości dla moich bli. Kto skich (ze względu na moją misję)” spełni dobry uczynek, to My – ze względu na to – powiększymy jego dobro. Zaiste, Bóg jest Przebaczający, Doceniający (wdzięczność).^[10]

[10]Cała miłość jest zasadniczo dla Boga, a wszelkie inne rodzaje miłości powinny być ze względu na Niego, i nawet miłość do Wysłannika jest przede wszystkim ze względu na Stwórcę. W innym przypadku miłość do jakiejkolwiek innej istoty, bez uwzględnienia Boga albo relacji tej istoty z Bogiem, może prowadzić do wiecznego potępienia, tak jak miłość chrześcijan do Jezusa doprowadziła ich do jego ubóstwienia, a miłość wielu szyitów do Alego doprowadziła ich do zdyskredytowania większości Towarzyszy. Przyczyną, dla której Wysłannik Boży prosił swoją społeczność, by kochała jego bliskich krewnych, w tym szczególnie jego Dom (Ali, Fatima, Hasan i Husejn – jego wnukowie poprzez Fatimę i Alego), były zasługi, jakie oni i ich potomkowie będą mieć aż do Dnia Sądu Ostatecznego.

Cóż? Czyż oni mówią, że on (Wysłannik) wymyślił kłamstwo i przypisał je Bogu? Jeśli On zechce, to może zapieczętować twoje serce (i nie zdołasz wyrecytować im niczego z Objawienia. Jednak to, co im recytujesz, to jest Objawienie od Nas). A Bóg wymaże kłamstwo i potwierdzi prawdę Swoim Słowem. Zaiste, Bóg ma pełną wiedzę o tym, co kryją serca.

On jest Tym, który przyjmuje od Swoich sług skruchę i wybacza złe uczynki, i On wie wszystko, co czynicie. nadzieję, i rozprzestrzenia daleko Swoje

On odpowiada przychylnie (na akty Miłosierdzie (obdarzając nim każdą istoczci i modlitwy) tym, którzy wierzą i tę). On jest Strażnikiem i Opiekunem, czynią dobre, prawe dzieła, i daje im Godnym Wszelkiej Chwały. ze Swej szczodrobliwości jeszcze więcej

Jeśliby Bóg zawsze dawał zaopatrzeI On ma pełną władzę zebrać je razem, nie (wszystkim) Swoim sługom w wielkiedy zechce kiej obfitości, to oni z pewnością zbun-^[11]

[11]Według wielu klasycznych interpretatorów Koranu, jak np. Mudżahid, oraz komentatorów nam współczesnych, takich jak , należy rozumieć z tego wersetu, że cielesne, a nawet świadome stworzenia, jak te na ziemi, istnieją w innych częściach Niebios. W przyszłości ludzie być może tam dotrą i w jakimś punkcie Niebios albo Ziemi spotkają się z tymi stworzeniami.

On jest tym, który zsyła deszcz pod powiernika (któremu moglibyście powiekażdym względem użyteczny, dla (ich) wybawienia, kiedy już stracili wszelką rzyć swoje sprawy), ani też pomocnika.., a przecież On odpuszcza

Pośród Jego jasnych znaków jest (niż prosili). Jednak niewierzących czeka stworzenie Niebios i Ziemi, i to, że On kara surowa. rozproszył w obu z nich żyjące istoty.

Wszelkie nieszczęście, jakie was dotytowaliby się i przekroczyli wszelkie graka, dotyka was ze względu na to, co wasze nice na ziemi, lecz On je zsyła w odporęce zarobiły wiedniej mierze, jak zechce. On ma z wiele (spośród waszych złych uczynków). pewnością pełną wiedzę o Swoich słu-^[12]

[12]W zasadzie każdy otrzymuje to, na co zasłużył. Jednakże nieszczęście, jakie dotyka wierzącego ze względu na jego grzechy, powoduje, że grzech zostanie wybaczony i zostaną otwarte drzwi do nowej nagrody. Tymi zaś, którzy wycierpieli największe męki, byli prorocy i ich prawdziwi następcy w służbie Bogu. Nieszczęścia, które dotykają ludzi bezgrzesznych sprawiają, że te osoby zdobywają u Boga coraz to wyższe rangi.

Nie zdołacie na ziemi udaremnić (Jego gach i widzi ich doskonale. Woli). Nie macie, prócz Boga, strażnika ani

I pośród Jego znaków oczywistych są statki sunące po morzu jak góry (płynące).

Jeśli On zechce, to ucisza wiatr, i one spoczywają w bezruchu na jego powierzchni. Zaiste, w tym są znaki dla wszystkich tych, którzy są prawdziwie cierpliwi i wytrwali (w przeciwnościach ze względu na Niego), i prawdziwie wdzięczni (za Jego łaski).^[13]

[13]Jeśli wierzących dotyka nieszczęście, to wykazują cierpliwość; jeśli spotyka ich coś dobrego, to okazują Bogu wdzięczność. W obu przypadkach zyskują nagrodę.

Albo też On je (statki) zatapia ze względu na to, co oni (podróżnicy) zarobili; a przecież On odpuszcza wiele (z ich złych uczynków).

Ci, którzy spierają się o Nasze znaki i Objawienia, powinni wiedzieć, że nie ma dla nich miejsca schronienia.

Wszystko to, co zostało wam dane, jest tylko dla przejściowej radości życia doczesnego, natomiast to, co ma dla was nić wyżywienie dla potrzebujących, i dla Bóg na Tamtym Świecie, jest o wiele lepsprawy Boga); sze i trwalsze – dla tych, którzy wierzą i

Dla tych, którzy unikają większych niesprawiedliwy atak, bronią się wzagrzechów oraz czynów nieprzyzwoitych jemnie (by zakończyć agresję). i haniebnych (które należy zaliczyć do

I dla tych, którzy odpowiadają na

I dla tych, którzy – jeśli wymierzopokładają ufność w swoim Panu; ny jest w nich (jednego lub wszystkich)

Odpłatą za zły czyn może być jedygrzechów ciężkich), a kiedy się zagnienie równe mu zło; lecz kto przebaczy i wają, to przecież przebaczą (i nie odpłapojedna się – jego nagroda jest u Boga. cają doznanej zniewagi). Zaprawdę, On nie miłuje występnych^[14]^[16]

[14]Odnośnie do cięższych grzechów, zob. 4:31, przyp. 11. Czyny „nieprzyzwoite i hańbiące” oznaczają z reguły cudzołóstwo, rozwiązłość, prostytucję i homoseksualizm.

[16]Koran nalega na dążenie do sprawiedliwości, podkreśla równość praw i naucza, że niepodważalne wartości wymagają szacunku, a ich naruszenie równej odpłaty. Dlatego też Koran zezwala na odwzajemnianie doznanych krzywd, o ile jest to możliwe (wyjaśnienie zob. 2:178-179, 194, przyp. 130, 140; 5:31, 45, przyp. 6, 10). Ponieważ jednak osoba pokrzywdzona łatwo może ulec pokusie przekroczenia granic odpłaty, Koran w miejscach, w których wspomina o prawie do odpłaty, jako zasadzie prawnej, ostrzega również przed przekraczaniem granic i zwraca uwagę na piękno i znaczenie przebaczenia, napominając, by wierni przebaczali doznane krzywdy (22:60, przyp. 16).

Kto jednak broni się i przywraca wezwanie swego Pana i są Mu posłuszswoje prawa (w legalny sposób), po tym, ni (w nakazach i zakazach), i wykonujak doznał niesprawiedliwości – przeciwją modlitwę w zgodzie z jej warunkako temu nie ma drogi (winy i odpłaty). mi, i którzy (prowadzą) swoje sprawy,

Droga (winy i odpłaty) jest tylko wzajemnie się naradzając (przeprowaprzeciwko tym, którzy czynią ludziom dzając naradę), i którzy rozdają z tego, niesprawiedliwość i zachowują się na w co My ich zaopatrujemy (aby zapew. ziemi buntowniczo, łamiąc wszelkie prawo. Dla takich jest kara bolesna.^[15]

[15]Narada, konsultacja jest pierwszym wymogiem do podjęcia właściwej decyzji. Decyzje podejmowane bez właściwego zastanowienia albo właściwej konsultacji z reguły spełzają na niczym. Osoby, które polegają tylko na sobie samych, nie mają łączności z innymi i nie przejmują się ich opinią, nawet jeśli zdarzy się, że będą geniuszami, poważnie ryzykują zbłądzenie – w porównaniu z tymi, które wymieniają swe opinie i argumenty (zob. Pearls of Wisdom, 77-78). System doradczy jest tak istotny w islamie, że Bóg chwali to, iż pierwsza, wzorcowa społeczność muzułmańska była społecznością, której sprawy prowadzono posiłkując się konsultacją. Stanie się to jeszcze jaśniejsze, jeśli zrozumiemy, że pierwsza społeczność była kierowana przez Proroka, który nigdy nie przemawiał z własnego kaprysu albo dla własnej korzyści, ale mówił to, co było mu objawiane przez Boga (53:2-3). Bóg uważa konsultację za rzecz tak istotną, że nakazał Prorokowi, by praktykował ją z Towarzyszami (3:159). Nawet pod odwrocie muzułmanów w bitwie pod Uhud, spowodowanym nieposłuszeństwem kilku Towarzyszy wobec rozkazów Proroka, Bóg nakazał mu prowadzić konsultacje. Prorok i jego sprawiedliwi następcy zawsze stosowali zasadę konsultacji. Konsultacja załatwia wiele spraw pomiędzy muzułmanami. Sędziowie, którzy nie potrafią rozstrzygnąć jakichś przypadków, wykorzystują w celu wydania werdyktu konsultację, opierając się na Koranie i Sunnie; tym samym upodabniają ją do idżtihadu (wyprowadzanie nowych praw poprzez rozumowanie, z wykorzystaniem Koranu i Sunny) i kijasu (qiyas, analogia). Ponadto kary drugorzędne, bezpośrednio niewspomniane w Koranie i Sunnie, mogą być ogłaszane po konsultacji pomiędzy muzułmańskimi prawnikami o uznanym autorytecie.

Lecz gdy kto okaże cierpliwość i wybaczy (doznaną niesprawiedliwość), to z pewnością będzie rzecz godna pochwały i sprawa (wymagająca) wielkiego zdecydowania.

Kogo (ze względu na jego wybór) Bóg sprowadza z drogi, ten już nie będzie miał żadnego strażnika ani opiekuna (który by go wspierał). Zobaczysz występnych, mówiących na widok kary: „Czy jest jakaś droga powrotu (do świata, byśmy stali się sprawiedliwi)?”

Zobaczysz, jak ich przyprowadzą ku niemu (ku piekłu), zalęknionych i poniżonych hańbą, spoglądających ukradkiem dookoła. A ci, którzy wierzą, powiedzą: „Prawdziwie przegranymi w Dniu Sądu Ostatecznego są ci, którzy doprowadzili do ruiny siebie i swoich rodzin”. Zaiste, ludzie występni będą poddani karze nieustającej.

I oni z pewnością nie będą mieć strażników ani opiekunów, którzy by im pomogli poza Bogiem (tylko On jest strażnikiem, który może pomóc Swoim sługom, jeśli zechce). Kogo Bóg sprowadzi ku zbłądzeniu, ten nie będzie miał już drogi (do przewodnictwa i wiecznego szczęścia).

Odpowiedzcie na wezwanie waszego Pana, zanim nadejdzie Dzień, którego Bóg nie odsunie (od nich); nikt nie może zapobiec temu, by On go sprowadził. Tego Dnia nie będziecie mieć schronienia ani mocy do zaprzeczania (waszym grze-

Lecz (nie smuć się), jeśli odwrócą wiek zechce. On obdarowuje, kogo się z niechęcią (od twojego nawoływazechce, córkami, i On obdarowuje, kogo nia, o Wysłanniku): My nie posłaliśmy zechce, synami. cię (jako Wysłannika) po to, byś był ich

Do Boga należy władza nad Niebiochom i tożsamości). sami i nad Ziemią. On stwarza, cokol-

Albo też On je (dzieci) miesza (i stróżem (zapobiegającym wszystkim ich obdarowuje, kogo zechce, zarówno córzłym uczynkom lub ponoszącym odpokami, jak i synami); i On czyni bezwiedzialność za nie). Na tobie spoczypłodnym, kogo zechce. Zaiste, On jest wa obowiązek przekazywania w spoWszechwiedzący, Wszechpotężny. sób pełny (Bożego Przesłania). Zaiste,

Żaden śmiertelnik nie doświadczy jeśli pozwolimy człowiekowi skosztować tego, by Bóg przemawiał doń inaczej, miłosierdzia, on raduje się nim (nawet jak przez Objawienie, albo zza zasłony, nie myśląc o wyrażeniu Bogu wdzięczalbo przez wysłannika (anioła) posłaneności za nie). Jeśli jednak spada na niego go z Jego rozkazu po to, by objawiał to, jakieś zło ze względu na to, co uczyniły co On zechce (objawić) jego ręce, to, zaiste, człowiek jest wtedy niewdzięczny. jest Wzniosły, Mądry.. Zaprawdę, On^[17]

[17]Każda istota ludzka dysponuje potencjałem do tego, by przemówił doń Bóg. Jednak po to, by wykorzystać ów potencjał, człowiek musi osiągnąć pewien poziom czystości duchowej i intelektualnej. Prorocy mieli najwyższy poziom tej czystości. Przemawianie (szczególne) Boga do proroków nazywa się łahj (wahj, objawienie). Objawienia następowały na trzy sposoby: pierwszy jest taki, że Bóg „wkłada” nagle w serce proroka słowa i on wie, że pochodzą one od Boga. Ten sposób wspomniany jest w wersecie jako „poprzez Objawienie”. Drugi sposób jest taki, że Bóg przemawia do istoty ludzkiej spoza zasłony, tak jak przemawiał do proroka Mojżesza w Dolinie Tuła spoza drzewa albo na górze Synaj, gdzie Mojżesz słyszał Boga przemawiającego spoza pewnej, nieznanej nam zasłony. Trzeci sposób polega na tym, że Bóg zsyła anioła, by przekazał Jego Przesłanie Prorokowi. Koran został objawiony Wysłannikowi Bożemu właśnie w taki sposób. Przyniósł mu go Anioł Gabriel. Wysłannik Boży widział go i słyszał jego słowa. Można również otrzymać wiadomość od Boga we śnie. Jeśli prorok otrzymuje taką wiadomość, to jest to Objawienie. Także zwykła osoba może mieć prawdziwe sny, dzięki którym otrzymuje pewne przesłanie od Wszechmocnego. Takie sny czasem wymagają interpretacji, a czasem są wystarczająco jasne i takiej interpretacji nie wymagają. Przesłania, jakie otrzymują zwykli ludzie, określane są w Tradycji Proroka jako „radosne zwiastuny” (al-Buchari, „Ta’bir”, 5). Bóg inspiruje również zwierzęta (16:88). To jest albo wiedza wrodzona i stała, która została w nich złożona, albo stałe nakierowywanie przez Boga (zob. załącznik 9).