[2]Jedenaście wersetów od tego wersetu do siedemnastego ukazuje niektóre manifestacje Boskiej Władzy i Mocy we Wszechświecie, i zwracając na nie uwagę ustanawia prawdę o Dniu Zmartwychwstania. Wersety te mówią o tym, że wszechświat ze wszystkim tym, co się w nim znajduje i dzieje, a także ludzkie życie we wszystkich swych aspektach jasno

[3]Werset niniejszy oznacza: inni oceniali je jako coś niepojętego (23:36), a jeszcze inni uparcie odrzucali wszystko to, co im mówiono odnośnie do prawd i zasad wiary (67:21). Toteż początkowe wersety mówią nam, że gdy Wysłannik Boży przekazywał ludowi Mekki pewne prawdy związane z Dniem Zmartwychwstania i ich ostrzegał, ci, którzy negowali głoszone prawdy, zapytywali siebie nawzajem, usiłując znaleźć jakiś argument na poparcie swojego stanowiska. Z tego względu przychodzili czasem do Wysłannika albo wiernych, a innym razem do żydów lub chrześcijan i zadawali im pytania. Następnie dyskutowali, jak mają reagować na te poglądy i przedstawiali odrębne i różnorodne opinie.

[4]Wysłannik mówi, w języku Koranu, o Panu, „w którego królestwie księżyc fruwa wokół ćmy jak mucha, podczas gdy ćma (ziemia) trzepocze skrzydłami i fruwa wokół lampy, lampa zaś (słońce) jest zaledwie jedną z tysięcy lamp w jednym z tysięcy gościnnych domów, należących do tego Pana. Mówi o tak cudownym świecie i przepowiada taką rewolucję, że w porównaniu z nią ziemia, jeśliby była bombą i wybuchłaby, to nie wzbudziłaby zdumienia. Koran wspomina pewne fakty ze stworzenia, by oznajmić Istotę Boskości, Atrybuty i Imiona. Wyjaśnia znaczenie Księgi Wszechświata, by dać nam wiedzę o jego Stwórcy. Podchodzi zatem do stworzenia ze względu na wiedzę o Stworzycielu. Współczesna nauka, która zajmuje się człowiekiem jedynie dla niego samego, zwraca się zazwyczaj tylko do naukowców. Koran zaś zwraca się do całej ludzkości. Ponieważ wykorzystuje stworzenie jako dowód w celu poprowadzenia ludzkości drogą prostą – ludzkości, która w swojej większości składa się ze zwyczajnych ludzi, jego dowód musi być łatwo zrozumiany. Przewodnictwo wymaga tego, by rzeczy nieistotne były tylko zarysowane, a rzeczy subtelne – wyjaśnione za pomocą przypowieści. Koran nazywa na przykład słońce „lampą”. Nie wspomina słońca dla niego samego, lecz ze względu na to, że jest „podstawą” ładu i centrum naszego Systemu. Ład zaś i System są dwoma sposobami zdobywania wiedzy o Stwórcy. Opisując Słońce jako lampę przypomina również, że świat jest jak gdyby pałacem, oświetlonym światłem słonecznym, i że jego zawartość (tj. to, co w nim piękne, zaopatrzenie i inne niezbędne rzeczy) przygotowane są dla ludzkości i innych żywych stworzeń. W ten sposób Koran naucza i inspiruje do zrozumienia Stwórcy Miłosierdzia i Dobrodziejstw, a także zachęca do wdzięczności za nie” (The Words, „the 19th Word”, 250, 254-255) (Zob. również 25:61, przyp. 15).

[5]Zob. 6:73, przyp. 14; 39:68, przyp. 22.

[6]Niektórzy uprzedzeni przedstawiciele i natura zmysłowa (która zostanie ukształtowana i oczyszczona) doznają zadowoleinnych religii oskarżają islam o obiecywania dzięki szczególnym dla nich (czystym) nie raju pełnego zmysłowych przyjemności. przyjemnościom. Pytanie: Cóż ma ułomne, Islam podchodzi do człowieka w jego pełnej zmienne, niestabilne i miotane bólem ciało do naturze: pojmuje go nie tylko jako ciało (albo Wieczności i Raju? Muszą wystarczyć wznionaturę zmysłową) i nie tylko jako duszę. słe przyjemności ducha. Czemu dla fizyczIslam wziął pod uwagę oba aspekty człowienych przyjemności ma nastąpić zmartwychczeństwa i ustalił dla obu niezbędne reguwstanie ciał? ły. Ani nie nakazuje monastycyzmu, ani też nie pozostawia ludzkich pragnień i popędów bez kontroli. Ludzkie pragnienia kanalizuje w ności i gęstości w porównaniu z powiedoskonalenie się człowieka. Raj zatem będzie trzem, wodą i światłem, stanowi środek i źródło wszystkich dzieł Boskiej sztuki. Z tego miejscem, gdzie zarówno ludzki duch, jak Odpowiedź: Ziemia, pomimo swej ciemwzględu ma znaczenie jakościowo wyższe od innych pierwiastków. Wasza jaźń, pomimo swej gęstości i ze względu na to, że jest wszechstronna – jeśli jest oczyszczona – osiąga pewien rodzaj wyższości nad innymi waszymi zmysłami i potencjałami. Podobnie wasze ciało stanowi najwszechstronniejsze i najbogatsze źródło manifestacji Boskich Imion i zostało wyposażone w narzędzia mierzenia i ważenia zawartości wszelkich Bożych skarbców. Jeśliby na przykład zmysł smaku umieszczony na języku nie był „siedliskiem” tylu miar, ile jest różnorodnych potraw i napojów, to nie mógłby ich doświadczać, rozpoznawać ani też mierzyć. Poza tym wasze ciało zawiera narzędzia potrzebne do doświadczania i rozpoznawania większości manifestacji Boskich Imion oraz zdolności doświadczania najróżniejszych i nieskończenie różnorodnych przyjemności. Zachowanie wszechświata i wszechstronna natura człowieka pokazują, że Stwórca wszechświata chce zaznajomić nas ze wszystkimi skarbami Swego Miłosierdzia i ze wszystkimi Manifestacjami Swoich Imion. Chce również, byśmy doświadczyli wszystkich Jego dobrodziejstw za pośrednictwem Uniwersum. Wziąwszy to pod uwagę, świat wieczystej szczęśliwości będzie przypominał pod pewnym względem wszechświat, gdyż jest potężnym zbiornikiem, ku któremu płynie potok wszechświata, obszernym przedstawieniem tego, co tkają jego krosna, oraz wiecznotrwałym składem zbiorów, produkowanych na polach tego (materialnego) świata. Mądry Stwórca, Jedyny Wszechobejmujący i Sprawiedliwy, przyda każdemu organowi ciała przyjemności charakterystyczne dla jego powinności, służby i czci. Myśleć przeciwnie byłoby sprzeczne z Jego Mądrością, Sprawiedliwością i Współczuciem. Pytanie: Żyjące ciało znajduje się w stanie kształtowania i deformacji, jest zatem poddane dezintegracji i nie jest wieczne. Jedzenie i picie zapewniają trwanie jednostce, rozmnażanie zapewnia trwanie gatunków. Wszystko to ma znaczenie fundamentalne dla życia na tym świecie, jednak w świecie wieczystym – nie jest konieczne ani istotne. Jeśli tak, to dlaczego zostało to włączone w poczet największych przyjemności raju? Odpowiedź: Żyjące ciało podlega upadkowi i śmierci ze względu na to, że zostaje zakłócona równowaga pomiędzy tym, czego ciało potrzebuje, a tym, co pobiera dla zachowania swego istnienia. Od dzieciństwa aż do wieku dojrzałości fizycznej pobiera więcej, aniżeli wydala i staje się coraz zdrowsze. Potem nie jest zazwyczaj w stanie zaspokoić swoich potrzeb w sposób zrównoważony i nadchodzi śmierć. Jednak w świecie wieczności cząstki ciała nie zmieniają się, są też odporne na dezintegrację i przekształcenia. Innymi słowy, owa równowaga pozostaje nienaruszona. Niejako poruszając się w wiecznych cyklach, żyjące ciało osiąga wieczność wraz ze stałą pracą cielesnej fabryki, mającą na celu zaspokojenie własnych potrzeb. W tym świecie jedzenie, picie i małżeńskie stosunki płciowe są wynikiem określonej potrzeby i spełniają pewną funkcję. W ten sposób jest im wrodzona wielka różnorodność odczuwania wspaniałych (i wyższych) przyjemności jako bezpośrednia zapłata za wykonywane funkcje. W świecie tym, pełnym dolegliwości, jedzenie i małżeństwo prowadzą do wielu cudownych i różnorakich przyjemności. Tak oto Raj, królestwo doskonałego szczęścia i przyjemności, musi zawierać owe radości w formie najwznioślejszej. Dodając do tego wieczną zapłatę (i przyjemności) za powinności wykonywane na tym świecie, a także potrzebę odczuwaną w doczesności w formie pragnienia tamtego świata – będą one przekształcone we wszechogarniające, żywe źródło przyjemności, właściwe dla Raju i Wieczności (The Words, „the 28th Word”, 515-517). (Dalsze objaśnienie rajskich błogosławieństw, zob. sura 2:25, przyp. 21; sura 73:13, przyp. 2. O równości wieku zob. sura 56:37, przyp. 6.