Słońce

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ وَٱلشَّمْسِ وَضُحَىٰهَا ﴾١﴿

Na słońce i jego jasność;

وَٱلْقَمَرِ إِذَا تَلَىٰهَا ﴾٢﴿

I na księżyc, kiedy postępuje za nim (odbijając jego światło);

وَٱلنَّهَارِ إِذَا جَلَّىٰهَا ﴾٣﴿

I na dzień, kiedy je (słońce) odsłania;

وَٱلَّيْلِ إِذَا يَغْشَىٰهَا ﴾٤﴿

I na noc, kiedy je spowija;

وَٱلسَّمَآءِ وَمَا بَنَىٰهَا ﴾٥﴿

I na niebiosa, i Tego (Wspaniałego buncie zaprzeczało (Posłannictwu BożePana), który je zbudował; mu i odrzucało je),

وَٱلْأَرْضِ وَمَا طَحَىٰهَا ﴾٦﴿

I na ziemię, i Tego (Wspaniałego

وَنَفْسٍۢ وَمَا سَوَّىٰهَا ﴾٧﴿

I na ludzką jaźń i Tego (Wszechwiemiędzy nich (podżegany przez swój lud). dzącego, Potężnego i Mądrego), który

فَأَلْهَمَهَا فُجُورَهَا وَتَقْوَىٰهَا ﴾٨﴿

Czyż nie uczyniliśmy dla niego pary oczu, I na Tego, który tchnął w nią świadozobowiązania): „Oto wielbłądzica (nalemość, co jest dla niej niewłaściwe i złe, a żąca do) Boga, uszanujcie jej porę picia” co właściwe i dobre:^[2][4]

قَدْ أَفْلَحَ مَن زَكَّىٰهَا ﴾٩﴿

Języka i dwóch warg, Zaiste, ten osiąga pomyślność, kto ją ubili, przeto za ich grzech Pan ich zmiażoczyścił (trzymając się z dala od wyniodżył i zrównał (z ziemią); słości i buntu przeciwko Bogu);

وَقَدْ خَابَ مَن دَسَّىٰهَا ﴾١٠﴿

I czyż nie pokazaliśmy mu dwóch dróg (jedną, by jej unikał, a drugą, by się po niej wspinał)? Zaprawdę, w zatracie zaś pogrążył i Sprawiedliwym) nie lęka się konsesię ten, kto ją zdeprawował (brnąc w wyniosłości i buncie przeciwko Bogu). kwencji (tych wydarzeń)..^[3]

كَذَّبَتْ ثَمُودُ بِطَغْوَىٰهَآ ﴾١١﴿

Lecz on wcale się nie trudzi wspinaczką. (Plemię) Samud w swoim hardym

إِذِ ٱنۢبَعَثَ أَشْقَىٰهَا ﴾١٢﴿

Co pozwoli ci pojąć, czym jest wspinaczka? (Szczególnie) wtedy, gdy (w końcu); Pana), który ją rozpostarł podniósł się najbardziej niegodziwy spo-^[1][3]

فَقَالَ لَهُمْ رَسُولُ ٱللَّهِ نَاقَةَ ٱللَّهِ وَسُقْيَٰهَا ﴾١٣﴿

To uwolnienie człowieka zależnego (niewolnika bądź jeńca); Wysłannik Boży (Salih) rzekł (ostrzenadał jej kształt (zmierzający) do doskogając ich i przypominając im warunki nałości;

فَكَذَّبُوهُ فَعَقَرُوهَا فَدَمْدَمَ عَلَيْهِمْ رَبُّهُم بِذَنۢبِهِمْ فَسَوَّىٰهَا ﴾١٤﴿

Albo nakarmienie w dniu niedostatku Oni jednak uznali go za kłamcę i ją

وَلَا يَخَافُ عُقْبَٰهَا ﴾١٥﴿

Sieroty spośród bliskich krewnych, A On (będąc Wszechmocnym, Mądrym