[1]Wszystkie ciała niebieskie poruszają się w bę tylko na jeden metr w głąb, nie może być wystarczającym źródłem tak dużego zużycia. porządku, równowadze i harmonii. Są utrzyŻaden zwykły powód, przyczyna naturalna mywane przez niewidoczne filary, z któbądź przypadek nie może wyjaśnić pochorych niektóre są siłami odśrodkowymi bądź dzenia tych rzek i ich płynięcia. Majestatyczdośrodkowymi: I On dzierży niebiosa, ażeny Stwórca sprawia, iż płyną w prawdziwie by nie upadły na ziemię, chyba że za Jego cudowny sposób z niewidocznego „skarbca”. zezwoleniem. Zaprawdę, Bóg jest Litościwy, Współczujący! (22:65) Nilu znajduje się w górach w Rwandzie, W każdym momencie niebiosa mogą spaść główny dopływ Tygrysu zaczyna się w na ziemię. To, że Wszechmogący nie pozwala, jaskini w Turcji, natomiast jeden z główby się to zdarzyło, jest kolejnym przykładem nych strumieni Eufratu zaczyna się u poduniwersalnego posłuszeństwa Jego Słowu. nóża góry w Diyadin. Udowodniono w spoWspółczesna nauka wyjaśnia to jako rówsób naukowy, iż góry są skałami zbudowanynowagę sił odśrodkowej i dośrodkowej. Jedmi ze skrzepniętej ciekłej substancji. Jedna z nakże to, co jest dla nas o wiele bardziej znamodlitw pochwalnych Proroka – Wychwaloczące, to wskazanie, abyśmy bardziej skupiny niech będzie Ten, Kto położył glebę na li nasze umysły na tym posłuszeństwie i na okrzepłej cieczy – stwierdza, że ukształtowaBoskim Miłosierdziu, które przytrzymuje nie się ziemi odbyło się w następujący spowszechświat w swoim niezawodnym ruchu, sób: pewna ciekła substancja okrzepła na niż na wyznawaniu teorii Newtona lub Einmocy Boskiego rozkazu i stała się skałą, a steina dotyczących mechanicznych i matenastępnie skała stała się glebą. Innymi słowy, matycznych warunków tego posłuszeństwa ciekła substancja była zbyt miękka, a skała (The Essentials, 244). była zbyt twarda, by uzyskać z niej korzyść.

[2]Odnośnie do znaczenia Najwyższego TroDlatego Wszechmądry i Współczujący roznu i umocnienia się na nim Boga, zob. 2:28, postarł glebę na skale i uczynił ją miejscem przyp. 29; 7:54, przyp. 11. zamieszkania istot żywych.

[3]Poprzez użycie w niej w znaczeniu „na zie2:74, przyp. 78; 50:6-11; 78:6-8, przyp. 2-3.) mi” werset ten daje do zrozumienia, iż góry mają korzenie wewnątrz ziemi. Wszystkie

[4]Spójrz na pieczęć, którą Bóg odcisnął na rzeki wytryskające z gór pokazują, w jak życiu, a przez którą jedna rzecz zamienia się wspaniały i cudowny sposób skały poddaw wiele, a wiele rzeczy zamienia się w jedną. ją się i podporządkowują Boskim rozkazom On przekształca wodę, którą pijemy, w śrostworzenia. Dla świadomych, uważnych serc dek kształtujący niezliczone organy i narząoznacza to: dy zwierzęce. Za sprawą Jego rozkazu pojeGóry nie mogą być prawdziwym źródłem dyncza jednostka staje się „wieloma”. I na tych wielkich rzek, gdyż nawet jeśli byłyodwrót, On zamienia przeróżne rodzaje pożyby złożone w całości z wody, mogłyby one wienia w określony organizm bądź skórę, zasilać taką rzekę tylko przez kilka miesięcy. na cały system lub podsystem. W ten spoOto przykład: nawet jeśli wszystkie góry na sób „wiele” rzeczy staje się na mocy rozkazu ziemi byłyby złożone z wody, nie mogłyby Boga pojedynczą istotą. Ktokolwiek posiada zasilić choćby samego Nilu, rzeki, która ma intelekt, świadomość i serce, powinien dojść ponad 4000 kilometrów długości i która płydo wniosku, iż czynienie pojedynczej prostej nie od niepamiętnych czasów przez pustynie. istoty z wielu rzeczy oraz używanie pojedynTakże deszcz, który może penetrować gleczej istoty do tworzenia wielu rzeczy jest pieĺ ródło jednego z głównych dopływów (Inne znaczenia takich wyrażeń, zob. częcią Stwórcy odciśniętą na wszystkich rzeczach. Na powierzchni ziemi obserwujemy akty oryginalnego i zamierzonego stwarzania. Dzieje się to w nieskończonej obfitości wraz z pięknym i doskonałym artyzmem, z absolutną łatwością i w doskonałym porządku i ułożeniu; z niezwykłą szybkością bez gubienia proporcji, pewności lub istoty; i w nieskończonym rozprzestrzenieniu się gatunków wraz z nieskończonym pięknem każdego osobnika. Te akty odbywają się z największą oszczędnością i po najniższym wyobrażalnym koszcie, każda jednostka jest natomiast bezcenna i unikalna, gdy jednocześnie istnieje najwyższa korelacja i podobieństwo pomiędzy gatunkami pomimo wielkich odległości czasu i przestrzeni. Są w harmonii z absolutną różnorodnością i doskonałą indywidualizacją charakterów i cech, mimo że zostały wygenerowane z podobnych, a nawet tych samych materiałów, zasad strukturalnych i organizacyjnych. Doskonały artyzm pomimo obfitości, doskonały porządek pomimo absolutnej łatwości, doskonała miara, proporcja i pewność pomimo niezwykłej szybkości, doskonała indywidualizacja pomimo rozprzestrzenienia się na cały świat, najwyższa cena i wartość pomimo największej oszczędności i doskonałe rozróżnienie ludzi pomimo całkowitego pomieszania oraz podobieństwa wskazują na Jednego, Pojedynczego Stwórcę (zob. Matnałi an-Nurijja, 51).

[5]Prawie wszystkie dziewiętnastowieczne, a nawet dwudziestowieczne zachodnie filozofie historii, włączając w to materializm dialektyczny i historyzm, opierały się na następujących założeniach: • Zarówno w sposób liniowy, jak i w cyklach ludzkość podąża nieustannie do definitywnego końca. • To podążanie zależy od zdeterminowanych i niezmiennych praw, z których wszystkie są zupełnie niezależne od nas. Wszystko, co możemy zrobić, to odkryć je i okazywać im posłuszeństwo; jeśli zaś tego nie uczynimy, zostaniemy wyeliminowani. • Wszystkie etapy (np. pierwotny, feudalny i kapitalistyczny), przez które nieuchronnie przechodzimy, nie podlegają krytyce, jako że nie mamy wyboru i pozostaje nam tylko przez nie przejść. Takie filozofie historii implikują, iż bieżące uwarunkowania socjoekonomiczne, a nawet polityczne są nieuchronne, gdyż zostały podyktowane przez naturę i historię, które decydują o przetrwaniu najsilniejszego. Jeśli ta rzeczywistość faworyzuje Zachód, społeczności, które wybierają przetrwanie, muszą podporządkować się panowaniu Zachodu. Mimo że postmodernistyczne filozofie historii i historycyzm dają pierwszeństwo relatywizmowi, to prawdziwe, niezmienne prawa historii są wciąż podkreślane i stawiane na równi z niezmiennymi prawami fizyki. Koran patrzy na historię z zupełnie innej perspektywy. Po pierwsze, spogląda na nią z perspektywy niezmiennych zasad, gdy wszystkie inne wspomniane filozofie interpretują minione wydarzenia i aktualne sytuacje po to, by zbudować swoje teorie. Po drugie, w przeciwieństwie do fatalizmu tychże filozofii, Koran podkreśla indywidualną wolność wyboru oraz odpowiedzialność moralną. Według Koranu uprawiamy pole tego świata lub tego czasu po to, aby zebrać plony niedługo (na tym świecie) i w dalekiej przyszłości (w następnym świecie lub w życiu wiecznym). Przy tym założeniu historia składa się z naszych własnych wyborów, a nie tych ustanowionych przez przemożną siłę. Islam uznaje społeczeństwo za złożone ze świadomych jednostek, które są wyposażone w wolną wolę i które ponoszą odpowiedzialność zarówno wobec siebie, jak i innych (Boga i innych żywych i nieżywych istot). Postrzega on ludzkość jako „motor” historii. Tak samo bez wykluczania przebaczenia Boga, miłosierdzia i dodatkowych pomocy wola i zachowanie każdej jednostki determinuje wynik życia na tym świecie i w Życiu Przyszłym, a postęp społeczeństwa bądź jego upadek jest zdeterminowany przez wolę, światopogląd oraz styl życia jego członków. Werset ten oddaje myśl, że Bóg nie zmieni stanu ludzi, dopóki ci nie zmienią samych siebie (pod względem wierzeń, światopoglądu i stylu życia). Innymi słowy, każde społeczeństwo trzyma stery swojego losu w swoich własnych rękach. Tradycja Profetyczna podkreśla tę ideę: „Będziecie rządzeni w zależności od tego, jakimi jesteście (jak wierzycie, żyjecie i jak się zachowujecie)”.

[6]Jeśli nawet czasem widzimy wyraźną lukę w wersetach koranicznych, to w rzeczywistości istnieje głęboki, fundamentalny związek i ciągłość pomiędzy nimi. Refleksja nad tym i poprzedzającymi go wersetami w świetle wyjaśnień w surze 7, przyp. 14, odkrywa, jak piękna, znacząca i głęboka więź istnieje pomiędzy nimi.

[7]Zmiany długości cienia w zależności od pozycji słońca względem ziemi – wydłużanie się i kurczenie się – są bardzo pięknym i pełnym znaczeń obrazem ukazującym, jak stworzenie pada na kolana w poddaniu przed swym Stwórcą. Wszystko posiada swoje ustanowione miejsce w wielkim planie wszechświata, który funkcjonuje we wspaniałej równowadze i spójności. Słońce, księżyc, gwiazdy i wszystkie ciała niebieskie są połączone we wspaniałym systemie i podążają za niezmiennym prawem, nigdy nie zbaczając z wyznaczonego kursu. Wszystko na świecie, od elektronów do mgławic, działa wedle własnych praw. Narodziny człowieka, jego wzrost i życie, razem ze wszystkimi organami jego ciała, poczynając od małych tkanek, kończąc na sercu i mózgu, także są zarządzane wedle przepisanych im praw. (Jeszcze raz musimy zauważyć, iż to, co nazywamy prawami, to jedynie pewne zasady, które wydedukowaliśmy poprzez obserwację wydarzeń „naturalnych”. W rzeczywistości są one oznakami wykonania przez Boga Swoich nakazów bądź zarządzeń). Dlatego właśnie mówimy, iż islam jest religią wszechświata, albowiem islam nie jest niczym innym jak posłuszeństwem i poddaniem się Bogu, Panu wszechświata. Słońce, księżyc, ziemia oraz wszystkie (inne) ciała niebieskie są muzułmanami, tak jak powietrze, woda, upał, kamienie, drzewa i zwierzęta, jako że wszystko w stworzeniu jest posłuszne Bogu poprzez poddanie się Jego prawom. Nawet niewierni i ateiści są muzułmanami, dopóki rozważamy ich egzystencję cielesną, albowiem każda część ich ciała podąża w ustanowionym dla niej przez Boga kierunku, od narodzin aż do śmierci i rozkładu. W tym znaczeniu wszystko i wszyscy – zarówno wierzący, jak i niewierzący – każdy, kto jest w niebiosach i na ziemi, skłania się przed Bogiem, poddaje się Mu dobrowolnie bądź pod przymusem; taka jest konieczność i nie ma innej możliwości. Poza tym, jak zostało wspomniane w kilku miejscach (4:79, przyp. 18; 5:40, przyp. 8; 6:38, przyp. 8), Bóg posiada absolutną władzę nad wszystkim. Zarządza tym, czym zechce. Mimo że jesteśmy wyposażeni w wolną wolę i napotykamy na rezultaty naszych intencji i uczynków, to jako że On jest Tym, Który ustanowił prawo przyczynowości w tym cielesnym świecie, jako że to On jest Tym, Który zdeterminował, jaka przyczyna wywołuje jaki efekt lub rezultat, Jego absolutna Wola jest jedyną władzą także w naszych czynach. To Bóg jest Tym, Który zadecydował, jaka przyczyna (myśl, wierzenie lub działanie) wywołuje określony skutek i ludzkość nie może wykroczyć poza te ramy. Dlatego wszystko i wszyscy, którzy są w niebiosach i na ziemi, kłaniają się Jemu.

[8]Porównania oraz wyrażenia zawarte w tym wersecie oraz w wersetach 12 i 13 są analogiczne do tych, które możemy odnaleźć w 7:54-58. Woda lub deszcz symbolizują Boskie Objawienie, doliny zaś reprezentują umysły i serca, które różnią się w swojej zdolności do odbioru i czerpania pożytku z Objawienia. Tak jak umysły i serca lub dusze ludzkie są niczym doliny lub koryta rzek, które wchłaniają deszcz i płyną każda zgodnie ze swoją miarą, tak samo ludzie są niczym surowe materiały lub metal, który należy obrobić. Ci, którzy przekazują Boskie Objawienie i nauczają ludzi na jego podstawie, pracują nad duszami ludzkimi, by oczyścić je i uczynić je srebrnymi, złotymi, diamentowymi lub platynowymi, każdą według swojej możliwości. W obydwu przypadkach, na wodzie niesionej przez powodzie oraz na metalu obrabianym na ogniu, pojawia się osad, który symbolizuje bezużyteczny atrybut bądź niepożądaną rzecz, ta zaś jest wrodzona dla ludzkiej duszy; rzeczy te muszą zostać wyeliminowane poprzez edukację. Osad pojawia się na powierzchni i zazwyczaj przesłania wodę płynącą pod nią. Fałsz jest niczym ten osad. Dlatego właśnie ludzie myślą, iż dominuje on nad prawdą. Jednakże jest tak tylko pozornie i jest to wrażenie zwodnicze, albowiem dokładnie tak samo jak osadowi, również fałszowi przeznaczone jest zniknąć, gdy przyjdzie prawda (17:81). Prawda jest trwała i jest niczym woda płynąca pod osadem i niosąca życie tam, dokądkolwiek dotrze.

[9]Ta ostatnia fraza posiada kilka znaczeń: • Jakiego zła nie dopuściłaby się osoba i jakiego grzechu by nie popełniła, jest ona w stanie od razu zapobiec jego skutkom poprzez skruchę. • Jakiego zła by nie popełniła, natychmiast czyni dobre dzieło w ramach pokuty za nie. • Ludzie odpędzają zło poprzez czynienie dobra tym, którzy dopuścili się przeciwko nim zła. • „Gdy są pozbawieni (czegokolwiek), wtedy dają; i gdy dzieje się im krzywda, przebaczają”. barwnie pisze o tej kwestii: ądrości, 75-76). tako oto pisze o refleksji nad tą godną pochwały zaletą w edukacji:

[11]To wyrażenie jest bardzo ważne dla zrozumienia wielu istotnych zdarzeń z ludzkich dziejów. Negując prawdziwą drogę Boga niewierni wciąż obmyślają nowe sposoby i wytwarzają nowe rzeczy, mające zaspokoić ich egoistyczne żądze. Czasownik użyty w celu wyrażenia ich knowań, SaNa‘a, jest także rdzeniem słowa Sanā’i‘, oznaczającego przemysł. Koran mówiąc o „Tych, którzy nie wierzą”, czyli o mekkańskich niewiernych, odnosi się również do wszystkich niewiernych, którzy przyjdą aż do Dnia Sądu. Niewierni nigdy nie zaprzestali obmyślać nowych sposobów walki z islamem, rozwijać nowe urządzenia w celu zaspokojenia swoich żądz cielesnych, a także eksploatować bogactwa naturalne na całym świecie; wkładali ogromny wysiłek, aż zbudowali gigantyczny przemysł, włączając w to przemysł zbrojeniowy. Jednakże wciąż poddawani byli gwałtownym zawieruchom ze wszystkich stron, takim jak wojny, zwłaszcza dwie wojny światowe. Dokładnie tak jak niewierni mekkańscy wciąż byli nawiedzani przez podmuchy, aż do ich ostatecznej porażki i poddania się islamowi, współcześni niewierni wciąż będą nękani, aż poddadzą się islamowi lub popadną w ogromne nieszczęścia. Dzien Ostatni będzie zaś dla nich srogą karą.

[12]Jak zostało wyjaśnione w Koranie w takich wersetach, jak w 7:159, 28:52 oraz 46:10, niektórzy Ludzie Księgi wierzyli w islam w okresie mekkańskim i we wczesnych latach Hidżry, na przykład niektórzy chrześcijanie w Abisynii i kilku żydów w Medynie. Istnieli także inni, którzy akceptowali tylko niektóre fragmenty Koranu, jako że uważali swoje Księgi za pochodzące od Boga oraz swoich Proroków. Ten werset odnosi się do nich.

[13]ĺ ródła oraz nasiona, z których Bóg Wszechmogący kształtuje rzeczy lub istoty w doskonałym porządku i artyzmie ukazują ów ład zgodnie z „księgą zasad” zawartą w Boskiej Wiedzy. Nasiona zawierają rośliny i programy istot lub rzeczy, które pojawią się w stworzeniu. By dać bardziej konkretny przykład, nasionko zawiera plan i program bądź składa się z niego i to zgodnie z nim drzewo może zostać ukształtowane, i co więcej, jest miniaturowym ucieleśnieniem Boskich zasad, które powodują, iż drzewo się pojawia, i determinują ten plan i program. Ten archetypiczny plan i program Drzewa Stworzenia jako całości, które rozpościera swe gałęzie na przeszłość i przyszłość oraz na Świat Niewidzialny, zwany jest Jasnym Rejestrem, a Boskie Zasady, które determinują ten plan i program, zawierają to, co Koran nazywa Najwyższą Na Zawsze Chronioną Tablicą, która jest zawarta w Boskiej Wiedzy (zob. też 6:59, przyp. 12). Historia życia na przykład rośliny lub drzewa, poczynając od jego wykiełkowania pod powierzchnią gleby, aż do momentu, gdy wydaje owoce jako rozwinięta forma swojego nasionka, i ta kompletna historia życia ze wszystkimi jej cyklami znajduje swe podsumowanie w owocu lub raczej w każdym nasionku skrywającym się w owocu drzewa. Nazywamy tę aktywną historię życia żywej istoty bądź stworzenia Testem Przeznaczenia, który jest „uniwersalną” Jasną Księgą. Jasny Rejestr, który został napisany przez Boską Wiedzę, odnosi się do pochodzenia rzeczy lub istot, gdy z kolei Jasna Księga relacjonuje ich kompletne historie życia i stanowi stanowi swego rodzaju szkicownik zapisany przez Boską Moc. Poprzez teksty Jasnego Rejestru, poprzez dekret i instrukcję Boskiego Przeznaczenia, Boska Moc wykorzystuje atomy do stwarzania lub manifestowania łańcucha stworzeń, z którego każde ogniwo jest Jego znakiem, na metaforycznej stronie czasu, która zwana jest Tablicą Ścierania (Anulowania) i Potwierdzania. W ten sposób atomy są poruszane tak, że istoty mogą być przeniesione ze Świata Niewidzialnego do materialnego, widocznego świata, z (Królestwa) Wiedzy do (Królestwa) Mocy. Tablica Ścierania i Potwierdzania jest Tablicą, na której wydarzenia i rzeczy lub/i istoty są zapisywane i następnie usuwane bądź wymazywane zgodnie z dekretem Najwyższej Na Zawsze Zachowanej Tablicy zawartej w Boskiej Wiecznej Wiedzy. Dlatego ukazuje ona trwałą zmianę. Tablica Ścierania i Potwierdzenia stanowi istotę czasu. Czas, potężna rzeka, która płynie przez byt, zawiera swą istotę w zapisie Świętej Mocy na stworzeniach i w „atramencie”, którego ona używa. Podobnie u Boga znajdują się zasady archetypiczne dla ludzkiego życia społecznego, z których wszystkie są zwane Matką Księgi. Ustanawia On te zasady jako nakazy bądź prawa na przestrzeni historii ludzkiej, dopasowane do szczególnych potrzeb łącznie - nakazy i treść wersetu. Proces ten czasu i danej społeczności. Z tej przyczyny każdy wiek lub ustanowiony termin ma swozostał nazwany nasch, natomiast abrogowaje własne Objawienie i prawa. Bóg zesłał je ne wersety znane są jako mansūch, a z kolei wraz z następującymi po sobie Wysłannikanowe wersety, które zastąpiły poprzednie, mi w sposób, który osiąga swoją kulminację jako nāsich. w Koranie jako ostatecznej formie Boskiego

[14]Wyrażenie to ma kilka znaczeń oraz konoPrzesłania. tacji zasugerowanych przez egzegetów KoraTak więc pod względem prawodawstwa nu: islam jako ostateczne przesłanie i podsumo• wanie wszystkich Boskich przesłań wykorzystał trzy zasadnicze sposoby postępowania: • Zachował on przykazania, które istniały w po przednich Księgach bądź przeważały w społeczności, w której się pojawiły, i nie stały w sprzeczności z jego podstawowymi zasadami. • • Skorygował to, co nie zgadzało się z jego zasadami. • Ustanowił nowe prawo. W tworzeniu nowego prawa uwzględnił zarówno niezmienne, podstawowe aspekty życia, jak i te, które zmieniają się z upły• wem czasu. Co się tyczy zmiennych aspektów życia, ustanowił reguły, które były podatne na rewizję w świetle nowych warunków oraz zasad wiary, kultu i moralności, a także usta• nowił zasady prawne, by utrzymać ten proces (zob. 6:59, przyp. 13). Ta sama proce• dura została zastosowana także za czasów Proroka, gdy był objawiany Koran. Niektóre wersety zostały abrogowane lub anulowane przez Samego Boga, albo jako nakazy, a przy zachowaniu brzmienia wersetu, albo Nawiedzamy Naszą karą kraje niewiernych, stopniowo zmniejszając je ze wszystkich stron. Sugeruje ono, iż Arabia jest stopniowo zdobywana przez muzułmanów. Przepowiada również przyszłe podboje muzułmanów, a także ich ostateczne zwycięstwo na świecie. Sprawiamy, że na ziemi zniszczenie przychodzi po dobrobycie, życie po śmierci, hańba po chwale, bieda po bogactwie, upadek po powstaniu... Tak więc nikt, żaden naród nie może być pewien, że Bóg nie zamieni ich dobrobytu na nędzę. Bóg stopniowo pozbawia kraj, zwłaszcza gdy zbliża się czas jego zniszczenia, najlepszych z ludzi – uczonych, przewodników duchowych, myślicieli, dobrych władców, wielkich liderów itp. Ziemia jest stopniowo poddawana kompresji na biegunach. Lądy oraz rejony górskie podlegają erozji pod wpływem wiatru i deszczu, rejony przybrzeżne natomiast przez morze; ziemie uprawne stopniowo ulegają erozji i pustynnieją.