Kaf. Ha. Ja. Ajn. Sad.

Wspomnienie o miłosierdziu twego Pana wobec Jego sługi – Zachariasza: anioły:) „O, Zachariaszu! Obwieszcza. my ci dobrą nowinę o synu, którego imię będzie Jahja (Jan). Nikomu wcześniej nie nadaliśmy tego imienia”.

Kiedy wzywał swego Pana w ukryciu,

Mówiąc: „Panie mój! Moje kości osłabły, a moja głowa lśni siwizną od starości. I ja, Panie mój, nigdy nie byłem nieszczęśliwy w mojej modlitwie do Ciebie.

Lękam się o moich krewnych (w jaki sposób będą kontynuować moją misję i jak zadbają o przyszłość Marii), a moja żona jest bezpłodna. Przeto – ze względu na Swą łaskawość – obdarz mnie następcą,

Który będzie moim spadkobiercą (w wypełnianiu obowiązków) i spadkobiercą (drogi prostej) Domu Jakubowego. Współczującego! I uczyń go, mój Panie, tym, z którego będziesz zadowolony^[1]

[1]Prorok Zachariasz, pokój z nim, recytował modlitwę wspomnianą w tych wersetach, gdyż pośród swojej rodziny nie mógł znaleźć nikogo, kto mógłby kontynuować jego misję głoszenia Boskiego Przesłania i zabezpieczyć przyszłość Marii, nad którą sprawował pieczę. Przytaczając czyjąś wypowiedź, Bóg nie cytuje jej słowo w słowo i w jej sensie literalnym. Nie relacjonuje zdarzeń jak historyk czy też obserwator. Bierze natomiast pod uwagę intencje i odczucia mówiącego oraz te części wypowiedzi, których mówca nie wyartykułował. Opowiadając jakieś zdarzenie, Bóg uwzględnia jego znaczenie, przyczyny, nauki, jakie z niego wypływają, oraz okoliczności jego zaistnienia. Z tego względu znajdujemy to samo zdarzenie bądź mowę, zrelacjonowane różnymi słowami i z różnych perspektyw. Modlitwa Proroka Zachariasza została wspomniana w 3:38: Panie mój. Obdarz mnie ze Swojej łaski dobrym, szlachetnym potomstwem. Prosił on w niej o następcę spośród własnej rodziny, prosił o syna. Może wydawać się dziwne, dlaczego Zachariasz prosił o następcę właśnie ze swojej własnej rodziny. Odpowiedź jest taka: Bóg wie najlepiej, komu powierzyć Swoje Przesłanie (6:124), i Bóg uczynił czystymi Adama i Noego, i Dom Abrahama, i Dom Imrana, wybierając ich ponad całą ludzkość jako potomków jedni drugich (3:33-34). Niemożliwe, żeby Prorok Zachariasz o tym nie wiedział. Wiedział też, że spadkobiercą jego rodu będzie ten, który pochodzi z Domu Jakubowego (zob. także 3:34, przyp. 7).

(W imieniu Boga odezwały się doń

On odrzekł: „Panie mój! Jakże mogę mieć syna, skoro moja żona jest bezpłodna, a ja doszedłem już do słabości wieku podeszłego?”

(Anioł) odpowiedział: „Tak po prostu (będzie). Twój Pan mówi: ‘To jest dla Mnie łatwe – tak jak stworzyłem cię przedtem, gdy byłeś nicością’”.

(Zachariasz) modlił się: „Panie mój, wyznacz dla mnie znak”. On powiedział: „Twoim znakiem będzie to, że przez trzy kolejne noce nie zdołasz wypowiedzieć do ludzi ani słowa”.

Wyszedł więc ze świątyni do swego ludu i rzekł do nich za pomocą znaków (i gestów): „Wysławiajcie swego Pana o brzasku i porą popołudniową”.

(Narodził się Jan i kiedy dorósł, nakazaliśmy mu:) „O, Janie! Trzymaj się mocno Księgi (Tory)! I My obdarzyliśmy go władzą mądrego osądu (i prawdziwego zrozumienia Prawa Bożego), gdy był jeszcze małym chłopcem;

I współczuciem od Nas, i czystością. On był niezwykle czysty i prawy,

A także uczynny dla swoich rodziców. I nigdy nie był niesforny ani krnąbrny.

Niech zatem będzie z nim pokój – w dniu, kiedy się narodził i w dniu jego śmierci. A także w dniu, kiedy zostanie wskrzeszony do życia.^[2]

[2]Koran przedstawia Marię jako jedną z dwu wzorowych kobiet, które żyły przed Prorokiem Muhammadem, pokój z nim (66:12). Prorok Muhammad mówił o niej jako o jednej z czterech największych kobiet, pozostałe trzy to Asja, żona Faraona; Chadidża, pierwsza żona Proroka i Fatima, jego córka (al-Buchari, „Anbija”, 45). Maria była doskonale czysta, pobożna i prawa. Jej matka poświęciła ją służbie świątynnej. Spędzała cały czas w tej posłudze i oddawaniu czci Bogu. Modliła się, padała na twarz przed Bogiem, wznosiła dzięki i odczuwała inspirację anielską w swoim sercu. Bóg wybrał ją na dziewiczą matkę Proroka Jezusa, który został wyróżniony pomiędzy Prorokami swoją wyższą duchowością (zob. również 3:35-37, 42-48).

I wspomnij w Księdze Marię. Oddaliła się od swej rodziny do pomieszczenia (w Świątyni) zwróconego ku wschodowi (aby poświęcić się oddawaniu czci Bogu i Jego rozpamiętywaniu). kości znakiem (Naszej Władzy ze wzglę-

Trwała w ten sposób w odosobniedu na jego narodziny) i miłosierdziem od niu od ludzi. Wtedy wysłaliśmy do niej Nas (gdyż będzie Wysłannikiem). To już Naszego ducha i pojawił się przed nią w zostało postanowione”. postaci człowieka doskonałego.^[3]

[3]Jak to wyjaśniono w Dodatku 12, duch jest źródłem życia zarówno fizycznego, jak i duchowego. Z tego względu termin ten użyty został w Koranie na opisanie tak Objawienia, jak i anioła niosącego Objawienie – Gabriela. Określenie anioła jako ducha wynika z duchowej konstrukcji aniołów. Jeśli chodzi o tożsamość ducha, który pojawił się przed Marią pod postacią doskonałego mężczyzny, większość komentatorów Koranu jest zdania, że był to Archanioł Gabriel, duch Objawienia, pokój z nim. Kilka argumentów wspiera tę opinię, między innymi to, że Koran wspomina Gabriela jako Ducha Świętości (16:102) i Ducha Godnego Zaufania (26:193). W wersecie 19 tej sury duch przedstawia się jako wysłannik Pana. Koran wspomina także Gabriela jako szlachetnego wysłannika (69:40). To samo zdarzenie (bądź inne jego aspekty) zostało opowiedziane w surze Al-Imran, 3:45-47. Wersety te wspominają aniołów, a nie jednego anioła. Oznacza to, że Archanioł Gabriel przyszedł do Marii, by przekazać jej Boży dar: syna, tymczasem inni aniołowie przekazali jej dobre wieści o tym synu. Pomimo opinii wielu komentatorów koranicznych dotyczących tożsamości ducha wspomnianego powyżej, niektórzy są zdania, że może to być inna istota, wspomniana w kilku miejscach w Koranie, a o której mówi przyp. 1 do sury 70. Ewangelie relacjonują, że Maria została później zaślubiona Józefowi cieśli i dała mu synów i córki. Niezwykle trudno przyjąć te relacje. Bardziej prawdopodobne jest to, że ta niewinna kobieta, która porodziła wielkiego Wysłannika bez udziału męża, nie poślubiła już potem nikogo. Niniejszy werset wskazuje na to, że istoty duchowe mogą przybierać formy widzialne. Koran nie nawiązuje jednak do współczesnej nam „nekromancji”, którą praktykują niektórzy ludzie „cywilizowani”, usiłując nawiązać kontakt z duchami zmarłych, które w rzeczywistości są zamaskowanymi złymi duchami. Jest to raczej forma znana pewnym świętym, jak np. Muhji’d-Din ibn-Arabi, który mógł komunikować się z dobrymi duchami.

Rzekła: „Szukam schronienia przed w miejsce ustronne. tobą u Miłosiernego (Boga), jeśli jesteś pobożny, bogobojny”.

Odpowiedział: „Jestem jedynie pnia palmy daktylowej. Powiedziała: „O, wysłannikiem twego Pana, mającym żebym wcześniej umarła i została zapoprzekazać ci (Boży dar:) czystego syna”. mniana, całkowicie zapomniana!”

Powiedziała: „Jakże mam mieć syna,

On rzekł: „A jednak. Twój Pan daktylowej: ona upuści ci świeże, dojrzamówi: ‘To dla Mnie łatwe: i (będziesz łe daktyle mieć syna) tak, że uczynimy go dla ludz.^[4]

[4]Podczas gdy niektórzy komentatorzy są zdania, że osoba, która odezwała się do Marii, to Duch, inni wyrażają opinię, że było to nowo narodzone dziecię i że strumyk pojawił się nagle, a palma daktylowa, która już wyschła, nagle zazieleniła się i wydała świeże, dojrzałe daktyle. Nie możemy zaprzeczyć, że takie cuda mogły się zdarzać w czasie narodzin Proroków, gdyż zgodnie z relacjami, wiele cudów miało miejsce podczas narodzin Proroka Muhammada. Którakolwiek z opinii byłaby słuszna, wiemy z 23:50, że miejsce, do którego Maria się udała, było ciche i wzniosłe, i wypływało stamtąd źródło.

Przeto poczęła go i oddaliła się z nim

A bóle porodowe przywiodły ją do

I zawołał do niej (głos) spod niej: skoro nigdy nie dotknął mnie żaden „Nie smuć się! Twój Pan umieścił u śmiertelnik ani też nigdy nie byłam nietwych stóp strumyczek. skromna?”

I potrząśnij ku sobie pniem palmy

Przeto jedz i pij, i nie bądź zatroskana. Jeśli kogoś zobaczysz, to mów (gestem): ‘Ślubowałam Miłosiernemu post ciszy, nie mogę więc dzisiaj z nikim rozmawiać’”.

Przyszła, niosąc go, do swego ludu. A oni zawołali: „O Mario! Z pewnością uczyniłaś rzecz nieoczekiwaną i zdumiewającą!^[5]

[5]Pośród Dzieci Izraela był zwyczaj, że łączyli swoje dzieci z imionami znanych przodków. Maria pochodziła od Proroka Aarona, zwano ją więc siostrą Aarona.

O siostro Aarona, twój ojciec nie był nigdy człowiekiem niegodziwym, ani twa matka nie była nieskromną”.

Maria wskazała na niego (dziecię, dając do zrozumienia, że winni je zapytać). Oni zakrzyknęli: „Jakże możemy rozmawiać z kimś w kołysce, z niemowlęciem?”

(Dziecię) rzekło: „Zaprawdę, jestem abdu ‘l-Lah (sługą Boga). On (już zdecydował, że) da mi Księgę (Ewangelię) i uczyni mnie Prorokiem.^[6]

[6]Można było oczekiwać, że pojawią się różne opinie w odniesieniu do człowieka, który narodził się z czystej dziewicy bez udziału ojca. Tak się też stało. Niedługo po tym, jak Jezus został zabrany z ziemi, niektórzy ogłosili go – Boże wybacz – Bogiem, gdy tymczasem inni ogłosili go synem Bożym i w ten sposób jego matka stała się matką Boga, choć relacjonowano również, że po narodzeniu Jezusa Maria wyszła za mąż i miała wiele dzieci. Jezus przemawiając dzięki łasce Boga w kolebce, powiedział przede wszystkim, że jest sługą Bożym i ostrzegł przed zbłądzeniem. Podobnie jak w podstawowej formule islamu, głoszonej przez Proroka Muhammada: „Świadczę, że nie ma boga prócz Boga (Jedynego), i świadczę, że Muhammad jest Jego sługą i Wysłannikiem”, Jezus podkreślił, że przede wszystkim jest Bożym sługą, a następnie – jednym z Jego Proroków.

Pobłogosławił mnie (i uczynił mnie błogosławieństwem dla ludzi), gdziekolpostanawia jakąś rzecz, to mówi do niej wiek bym się znajdował; i nakazał mi jedynie „Bądź”, a ona jest. modlitwę (salat) i zakat (oczyszczający

I posłuszeństwo wobec matki; i nie

Zatem pokój ze mną w dniu, kiedy (co do jego osoby). Biada tedy tym, któsię urodziłem i w dniu mojej śmierci, a rzy nie wierzą, gdyż oto czeka ich spotakże w dniu, kiedy zostanę wskrzeszotkanie z Dniem straszliwym. ny do życia”.

To był Jezus, syn Marii: w słowach że jasno będą widzieć owego Dnia, gdy prawdy, w którą (żydzi i chrześcijanie) pojawią się przed Nami (i prawda, którą wątpili (i roztrząsali ją pomiędzy sobą i skrywają bądź odpychają od siebie staz innymi). nie się dla nich niepodważalna)! Dzisiaj

Nie przystoi Bogu brać Sobie syna. jednak nikczemnicy (nie odniosą z tego On jest pełen chwały (jest absolutnie żadnej korzyści), (i oni) poniosą stratę poza tym, aby czynić takie rzeczy). Jeśli oczywistą.

„Z pewnością Bóg jest moim Panem i datek na dobroczynność, i bym nakazywaszym Panem, więc oddajcie Mu cześć. wał to innym), dopóki żyję. To jest ścieżka prosta. (Podążajcie nią)”.^[7]

[7]Wszyscy Prorocy przyszli z tymi samymi podstawami wiary, kultu, moralności i zachowania. Różnice dotyczyły praw drugorzędnych związanych ze zmienionymi czasami i okolicznościami. Jak wszyscy inni Prorocy, Prorok Jezus, pokój z nim, także wspominał o Boskiej Jedności, Boskich Księgach, Posłannictwie, obowiązkowych modlitwach i datkach na dobroczynność jako zasadniczych częściach swojej misji.

A przecież stronnictwa (żydów i uczynił mnie hardym ani niegodziwym. chrześcijan) różniły się pomiędzy sobą

Jakże dobrze będą słyszeć i jak-

Ostrzegaj więc ludzi przed nadejściem Dnia udręki i żalu, kiedy wszystko zostanie rozstrzygnięte, albowiem oni (nawet teraz) są niedbali i nie wierzą.

Zaprawdę, jedynie My odziedziczymy ziemię i to, co na niej żyje. I do Nas wszystko zostanie sprowadzone.

I wspomnij w Księdze Abrahama. On był bez wątpienia szczerym człowiekiem prawdy, Prorokiem.^[8]

[8]Odnośnie do ojca Abrahama, zob. 6:74, przyp. 14; 9:114, przyp. 24.

Kiedy powiedział do swego ojca: „O, mój ojcze! Dlaczego oddajesz cześć czemuś, co nie słyszy ani nie widzi, ani też nie może ci w niczym pomóc?

O, mój ojcze! Oto przyszła do mnie wiedza (o prawdzie), której ty nigdy nie otrzymałeś. Przeto, podążaj za mną, a ja poprowadzę cię ścieżką równą i prostą.

O, mój ojcze! Nie czcij Szatana (ulegając jego podszeptom, aby oddawać i wzywacie poza Bogiem. Ja modlę się cześć bożkom)! Szatan zawsze się buntujedynie do mojego Pana i mam nadzieję, je przeciwko Miłosiernemu (Bogu). że nie będę nieszczęśliwy w modlitwie do

O, mój ojcze! Lękam się, aby cię nie mojego Pana”. dotknęła kara od Miłosiernego i abyś nie

Powiedział jego ojciec: „Czyż odwródego z nich uczyniliśmy Prorokiem. ciłeś się od moich bóstw, Abrahamie?

On odrzekł: „Pokój niech będzie z

I oddalę się od was (wszystkich) i od tego, czemu przypisujecie boskość Wysłannikiem, Prorokiem; i każ..^[11]

[11]Rozróżnienie pomiędzy Wysłannikiem a jego presję, gdyż to on skłonił go do tejże emigracji i do uporządkowania życia według Prorokiem, zob. 3:81, przyp. 16. Toynbee, znany brytyjski historyk, wspo-

Po tym, jak oddalił się od nich i od stał się wtedy przyjacielem Szatana (i tego, co czcili poza Bogiem, My obdaronarzędziem w jego rękach)”. waliśmy go Izaakiem i Jakubem^[9]

[9]Prorok Jakub był synem Izaaka i wnukiem Proroka Abrahama, pokój z nim. Abraham miał drugiego syna, Ismaila. Koran wspomina Jakuba w tym miejscu, gdyż niniejsza sura, tak jak dwie poprzednie, nawiązuje często do Ludzi Księgi – Żydów i chrześcijan. Żydzi pochodzili od dwunastu synów Proroka Jakuba.

My obsypaliśmy ich (wieloma innyJeśli (tego) nie zaniechasz, to sprawię, mi) darami z Naszego Miłosierdzia i daliże zostaniesz ukamienowany. A teraz śmy im najprawdziwszą i wzniosłą słaodejdź ode mnie na dłuższy czas!” wę^[10]

[10]Koran wspomina tutaj Proroka Abrahama, pokój z nim, po to, by pocieszyć muzułmanów w czasie, gdy musieli emigrować do Abisynii, i by przygotować ich serca na możliwą, trwałą emigrację. Emigracja stanowi ważne zjawisko w dziejach ludzkich. Poza jej znaczeniem w ustanawianiu cywilizacji, ma też znaczenie w odniesieniu do historii „świętych” – tych, którzy poświęcili się niesieniu Bożego światła po całym świecie. Przede wszystkim każdy jest podróżnikiem i w związku z tym, w pewnym sensie, emigrantem. Nasza podróż rozpoczyna się w świecie duchów i trwa poprzez stacje łona matki, dzieciństwa, młodości, wieku podeszłego i grobu. Stąd zaś – do zupełnie nowego świata. Choć każdy z nas jest jednostką pośród milionów innych ludzi, to jednak zasadniczo każdy rodzi się samotnie, przeżywa swoje własne życie, doświadcza swojej własnej śmierci i sam zmartwychwstanie. Podobnie każdy z tych wielkich ludzi, którzy prowadzili ludzkość poprzez dzieje, zaczynał swoją świętą misję od samego siebie, jednej osoby, by potem rozsiewać światło od latarni, którą niósł, oświetlając i oświecając umysły i serca, wpajając nadzieję i wiarę w serca swoich zwolenników i przekształcając kraje, niegdyś owładnięte ciemnością, w kraje światła. Każdy z tych przewodników musiał emigrować z miejsca na miejsce ze względu na sprawę, którą głosił. Wiara, emigracja i walka dla sprawy Boga stanowią trzy filary jednej świętej prawdy. To trzy „kraniki” fontanny, z której wypływa woda życia, by pili z niej ludzie. A Prorocy głoszą swoje Przesłanie, nie ulegając znużeniu, kiedy zaś opozycja jest zbyt silna, by ją przezwyciężyć, wyruszają do nowego kraju, opuszczając swój dom, własność i rodzinę. Każda nowa idea i przesłanie, bez względu na to, gdzie się pojawiły, napotykały zawsze na opór, a ci, którzy je głosili, znajdowali zazwyczaj ciepłe przyjęcie w miejscach, gdzie ich przeszłość była nieznana. W każdym ruchu odrodzeniowym, zanim nastąpi emigracja, występują dwa ważkie etapy. Na pierwszym etapie człowiek rozwija swój charakter, nabrzmiewa wiarą i zapala się w nim miłość do prawdy; po czym pokonując samego siebie, wyrasta na gorliwego sługę prawdy, którą pragnie głosić. Na tym etapie walczy z pokusami swojej zmysłowości, by ukształtować swój autentyczny, duchowy charakter. Ten etap nosi nazwę „dżihadu większego” – al-dżihad al-akbar. W drugim etapie owi ludzie podnoszą się, by promieniować światłem wiary na cały świat wokół nich. I jest to, w gruncie rzeczy, brama do emigracji. Emigracja nie powinna być, oczywiście, rozumiana jedynie w sensie materialnym. W sensie duchowym człowiek doświadcza emigracji przez całe swoje życie. Emigracją jest przecież wewnętrzną przemianą intelektualną i duchową, od indolencji do działania, od zepsucia do odnowy, od duszności atmosfery grzechu do wzniosłości w królestwie ducha. Moja własna opinia jest taka, że jedynie ci, którzy są zdolni do przeprowadzenia owych emigracji wewnętrznych, potrafią odnaleźć w sobie siłę i determinację, by opuścić swoje domy i rodziny w imię szczytnego ideału. Emigracja w dwóch swoich wymiarach, duchowym i materialnym, była najpierw udziałem wielkich Proroków, Abrahama, niego. Druga sprawa to okoliczność, że emiLota, Mojżesza i Jezusa, pokój z nimi. Oni promienieli niczym słońce na horyzoncie grant zostaje uwolniony od krytyki z powoludzkości. W najbardziej wszechstronnym du błędów, które popełnił w dzieciństwie i znaczeniu i takiej funkcji emigracja zostaw młodości. W swoim własnym kraju byłby ła zrealizowana przez największego z nich, zapewne wspominany i krytykowany za przeProroka Muhammada, pokój z nim, który szłe błędy i przez to wywierałby niewielki jest dumą ludzkości. Od tamtej chwili drzwi wpływ na ludzi. Tymczasem w kraju emigrado emigracji są otwarte dla wszystkich tych, cji będzie znany ze swojej duchowej wspaktórzy idą jego śladami. niałości, idei, czystych intencji i nadzwyEmigracja na drodze prawdy jest tak czajnego poświęcenia. Z tego względu to nieuświęcona, że wspólnota świętych wokół mal zawsze emigranci zmieniają tok historii i Ostatniego Proroka, poświęcająca swoje zaczynają nowe epoki w życiu ludzkości. majątki i dusze dla sprawy, w które wierzyła, była sławiona przez Boga (i od tammina dwadzieścia siedem cywilizacji załotej chwili nazywana) „Emigrantami”. Znażonych przez ludy nomadów i ludy migruczenie tej chwili możemy dostrzec we fakcie, jące. Nikt nie może pokonać tak dynamiczże początek świętej ery owej wspólnoty nie nych ludów. Nienawykłe do wygód i komzostał zaznaczony narodzinami Proroka ani fortu, są gotowe do poświęcenia wszystkiego, pierwszym Objawieniem, ani też takimi zwyco doczesne; przywykłe natomiast do trudów cięstwami, jak Badr czy zdobycie Mekki, ale i zawsze gotowe do marszu tam, gdzie wyma– emigracją do Medyny. ga tego ich sprawa (zob. Towards the Lost Każdy, kto wyemigrował w imię szlachetParadise, 94-97). nego ideału, zawsze będzie głęboko odczuwał

I wspomnij w Księdze Mojżesza. On tobą! Będę się modlił do mojego Pana, był wybrany, wyróżniał się prawdziwą aby ci przebaczył. Doprawdy, On jest zawsze dla mnie łaskawy. szczerością i czystością intencji w wierze oraz w praktykowaniu religii; i był

My wezwaliśmy go z prawej strony i sprowadziliśmy go blisko góry (Synaj) dla rozmowy.^[12]

[12]Prorok Mojżesz, pokój z nim, podczas tych, którzy znajdowali się na pokładzie Arki swojej drogi do Egiptu z Midianu, przechoNoego, i była nadużywana przez mieszkańdząc na południe od góry Synaj, dostrzegł ców Mezopotamii stulecia później do oddaogień. Zbliżając się do niego, usłyszał głos: wania czci ciałom niebieskim. Jak wiadomo, „Mojżeszu, Ja jestem twoim Panem!” Ów kiedy Prorok Abraham rozpoczynał swogłos pochodził ze wschodniego zbocza góry. ją misję w Mezopotamii, ludzie czcili ciaByła to strona prawa wedle tego, gdzie stał ła niebieskie. Wspomniani pisarze zwracają Mojżesz, gdy na nią spoglądał. też uwagę na podstawową różnicę zachodzącą pomiędzy poglądami islamskimi a nowo-

Z Naszego Miłosierdzia obdarowaliśmy go jego bratem Aaronem jako Prorokiem.

Wspomnij w Księdze również Ismaila. On zawsze dotrzymywał danej przez siebie obietnicy i był Wysłannikiem, Prorokiem.

On nakazywał swemu ludowi modlitwę i oczyszczające datki na dobroczynność (zakat). I znajdował przychylność i upodobanie u swego Pana.

I wspomnij w Księdze Idrisa. Zaiste, on był szczerym człowiekiem prawdy, Prorokiem.

I My wynieśliśmy go na miejsce wysokie (i wzniosłe).^[13]

[13]Większość komentatorów koranicznych czesną wizją ludzkości i jej relacją z Bogiem. jest zdania, że Idris był Prorokiem, który żył W legendzie o Prometeuszu, która stanowi przed Noem i został wspomniany w Biblii. podstawę obecnego pojmowania humanizmu Według Biblii, Henoch spłodził Matuzalei stosunku człowieka do Boga, jaki rozwima (Metuszelah) w wieku 65 lat. Nie umarł, nął się na Zachodzie w czasie Renesansu i po ale ze względu na swą przyjaźń z Bogiem, nim, Prometeusz został ukarany przez bogów został wzięty do nieba. Talmud dodaje, że za to, że ukradł święty ogień i przyniósł go kiedy ludzie przed Noem popadli w grzechy, ludziom. Tymczasem w historii o Idrisie Bóg do Henocha, gdy ten przebywał w odosobwyniósł Idrisa, który był ojcem astronomii nieniu przyszedł anioł i przekazał mu Boski i przyniósł niebiańskie światło i przesłanie nakaz nauczania ludzi drogi, jaką mieli pójść. ludziom, do niebios. Ludzie przyjęli jego nauczanie i Henoch rządził nimi sprawiedliwie przez 353 lata, w cza-

Oto niektórzy z proroków – których Bóg obdarzył Swymi błogosławieństwami (Księgami, Proroctwem, władzą zdrowego osądu i rozumu) – spośród potomków Adama i tych, których ponieśliśmy (w Arce) z Noem; i spośród potomków Abrahama i Izraela (Jakuba), jak i tych, których poprowadziliśmy drogą prostą i wybraliśmy. Kiedy były im recytowane Objawienia Miłosiernego (Boga), oni padali w pokłonie, płacząc.^[14]

[14]Podobne wersety o tych i innych Prorosie których Bóg obdarzał ludzkość Swoimi kach, zob. 6:87-89. rozlicznymi łaskami (H. Plano, The Talmud

A po nich nastąpiły pokolenia, które zaniedbywały i marnowały modlitwę, i podążały za (swymi) żądzami (porzucając służbę Bożej sprawie). Spotka ich zguba (jako zasłużona kara).^[15]

[15]Werset niniejszy zwraca uwagę na fakt, Selections, 18-21, cytowane za al-Mawdudi, że zaniedbywanie i marnowanie modlitwy 5:163, przyp. 33). stanowiło przyczynę zepsucia pokoleń, któBediüzzaman Said Nursi pisze, że życie re nastąpiły po Prorokach. To zjawisko jest ma pięć poziomów, a trzeci z nich objawił wywoływane przez miłość do kobiet, dziesię w życiu Proroków Jezusa i Idrisa, któci, złota i srebra, bydła, plantacji i zysków rzy żyją w niebiosach ciałem i duchem. Ich bądź związane z nimi (zob. 3:14). Jeśli rozciała nie są związane potrzebami ludzkiego ważymy ten werset wraz z wersetem 29:45 życia i zostały uszlachetnione i rozświetlone – Doprawdy, modlitwa powstrzymuje przed do poziomu ciał astralnych i życia anielskiego tym wszystkim, co nieprzyzwoite i hanieb(The Letters, „the 1st Letter”, 1:2). ne, a także przed tym wszystkim, co złe – to Pisarze, tacy jak Sajjid Hussain Nasr, sprawa stanie się jaśniejsza. Musimy pamięłączą wyniesienie Idrisa do wzniosłej statać, że to Szatan nakłania ludzi do nieprzycji niebios z teorią, że żył on w Mezopotamii zwoitości i zła (24:21). Zaniedbywanie modli(dzisiejszy Irak) i że za jego życia astronomia twy jest pierwszorzędną przyczyną poddania poczyniła wielkie postępy. Owa wiedza astrosię Szatanowi. nomiczna została następnie przekazana przez szony był (i jest) przez wielu ludzi na świecie

Za wyjątkiem tych, którzy są skruszeni, dochodzą do wiary i czynią dobre, prawe dzieła. Ci wejdą do Raju i nie doznają w niczym niesprawiedliwości.

Do Ogrodów wiecznej błogości, które Miłosierny obiecał Swoim sługom w skrytości (poza pojmowaniem i wiedzą sług). Jego obietnica zawsze się spełnia.

Oni nie będą tam słyszeć próżnej mowy, lecz jedynie pokój (zadowolenie i bezpieczeństwo). I będą tam mieć zaopatrzenie rano i wieczorem.

Oto jest Raj, który damy (na wieczność) w dziedzictwo tym spośród Naszych sług, którzy są bogobojni i pobożni.

(Wyjaśniając przerwę w Objawieniu, Gabriel rzekł:) My zstępujemy jedynie na rozkaz twojego Pana. Do Niego należy to, co jest przed nami i to, co jest za nami, a także to, co jest pomiędzy (cały czas i cała przestrzeń oraz to, co czynimy zawsze i wszędzie). A twój Pan nigdy (niczego) nie zapomina (dlatego nie obawiaj się, że On zapomni o tobie).

(On) Pan niebios i ziemi, i wszystkiego tego, co znajduje się pomiędzy nimi. Przeto czcij tylko Jego i bądź stały i cierpliwy w oddawaniu Mu czci. Czy wiesz o kimś, kogo imię jest warte tego, aby je wspominano obok Jego (Imienia, jako Istotę Boską i Pana)?

A (jednak człowiek niewierzący) mówi: „Cóż takiego? Czyż kiedy umrę, to zostanę wyprowadzony żywy?”

Czyż człowiek nie pamięta, że My stworzyliśmy go wcześniej – gdy był niczym?

Na twojego Pana! My z pewnością wskrzesimy do życia i zgromadzimy przed Nami ich wszystkich, a także szatanów (spośród ludzi i dżinów, za którymi oni podążali), po czym ustawimy ich na kolanach w grupach dookoła Piekieł.

A potem z całą pewnością wydzielimy z każdej grupy o tej samej wierze najbardziej uporczywych w buncie przeciwko Miłosiernemu.

Zaiste, My najlepiej wiemy, kto najbardziej zasługuje na wrzucenie do Piekła i smażenie się w nim.

Nie ma pośród was (o, ludzie) takiego, który by nie musiał doń zstąpić. To jest ostateczne postanowienie, które twój Pan zobowiązał się wypełnić.

Następnie My ocalimy (z Piekła) bogobojnych, a pozostawimy w nim niesprawiedliwych (którzy przydają Bogu współtowarzyszy lub Go odrzucają), w. poniżeniu – na kolanach^[16]

[16]Istnienie Raju zwiększa cierpienia Piew celu poniżenia islamu. Jako muzułmanie kieł, a istnienie Piekieł zwiększa szczęśliwość czasami popełniamy ten sam błąd, krytykuRaju. Każdy doświadczy Piekła, aby wierjąc innych muzułmanów. Jednakże pierwszoni mogli skosztować jego horroru i okazyrzędnym kryterium osądzania i porównywawali większą wdzięczność Bogu za to, że ich nia wiary i niewiary oraz islamu i innych relinie skazał na nie. Ci, którzy zasłużą na to, gii jest życie wieczne. W powyższych wersezostaną wrzuceni w Ogień piekielny i pozotach Koran odnosi się do tej kwestii i zwraca stawieni w nim, natomiast wierni, nieskazauwagę na fakt, że jeśli muzułmanie będą rzeni na Płomienie, nigdy nie wejdą w nie. Nieczywiście szli drogą Boga i śladami Wysłanktórzy z nich nawet nie usłyszą jego dźwięnika, to wyższość niewiernych pod względem ków (21:102). liczby i majątków spowoduje ich (niewier-

Wtedy, gdy są im recytowane (i głoszone) Nasze Objawienia, jasne jako dowód i w swoim znaczeniu, ci, którzy uparcie nie wierzą, mówią do tych, którzy wierzą: „Która z dwóch grup (wy albo my) cieszy się wyższym statusem i ma więcej wspaniałych domostw oraz lepsze towarzystwo?

Ileż to jednak unicestwiliśmy przed nimi pokoleń, które przewyższały ich pod względem majątku i powierzchowności!

Powiedz: „Ci, którzy zagubili się w błędach, bez względu na to, ile Miłosierny doda (do ich majątku i ile przedłuży ich życie doczesne), kiedy zmierzą się z tym, co zostało im przyobiecane – czy to będzie kara (na tym świecie), czy też Ostatnia Godzina – dowiedzą się, kto zajmuje gorszą pozycję i czyje siły są słabsze.

Bóg umacnia w przewodnictwie tych, którzy szukali i znaleźli drogę prostą. Prawe i dobre uczynki, które są trwałe, są u Boga najlepsze pod względem nagrody i najlepsze pod względem odpłaty.^[17]

[17]Ludzie skłaniają się do pośpiechu w nych) ostateczny upadek. Muzułmanie stanopodejmowaniu decyzji ze względu na okowili potęgę niemal niezwyciężoną przez praliczności danej chwili. Politeiści mekkańscy wie jedenaście stuleci od czasu Wysłannika. twierdzili, że mają piękniejsze i lepiej urząKilka wieków upadku nie może być krytedzone domy, że ich pozycja społeczna jest rium prawdziwego osądu. Ci, którzy będą żyć wyższa i że mają potężniejszych przyjaciół. wystarczająco długo, zobaczą, co przynieW związku z tym wszystkim ich wiara miasie przyszłość, a Sąd Ostateczny na Tamtym ła być prawdziwa. Ten sam argument podnoŚwiecie ukaże prawdę w całej jej jasności. nie schodzą z właściwego dla nich kursu.

Czy zastanawiałeś się nad tym, który nie wierzy w Nasze Objawienia i powiada (zuchwale): „(Cokolwiek mówisz, ja będę żył, jak do tej pory, gdyż) z całą pewnością otrzymam majątek i dzieci”?

Czyż on zdobył wiedzę o Niewidzialnym, albo czy zawarł (szczególne, osobiste) przymierze z Miłosiernym (Bogiem)?

Zaiste, nie! Lecz My zapiszemy to, co on mówi i obarczymy go (jako konsekwencją) karą ciągle rosnącą.

I My odziedziczymy po nim to, co mówi, i on przyjdzie do Nas zupełnie sam (pozbawiony majątku i dzieci).^[18]

[18]Posiadanie majątku i dzieci jest uzależnione od praw, które ustanowił Wszechmocny Wszystkie one są sługami Boga, poddanymi Bóg, nie rozróżniając pomiędzy wiarą i nieMu świadomie i nieświadomie, podobnie jak wiarą. Używając wyrażenia „Zaiste, nie!” w powietrze, woda, ciepło, kamienie, drzewa i wersecie 79, Koran odrzuca twierdzenie, że zwierzęta, albowiem wszystko we wszechtrwanie w niewierze przynosi majątek i dzieświecie jest Bogu posłuszne i podlega Jego ci. Nie twierdzi natomiast, że niewierni nie prawom. Nawet niewierzący i ateiści poddani mogą tego mieć. Jednakże trwanie w niewiesą Bogu poprzez swoje ciała, gdyż każda ich rze ze względu na dzieci i majątek może sproczęść podąża kursem ustanowionym przez wadzić na człowieka nieszczęścia. Poza tym Niego, od urodzenia aż do śmierci i rozkłaniewiara oznacza Piekło duchowe, nawet jeśli du powłoki cielesnej. Więcej jeszcze, nigdy ktoś żyje w luksusie. Pozorna radość niewiernie mogą uciec ze sfery Boskiej Woli i Włanych jest tylko próbą uciszenia wewnętrzdzy, nawet w obszarze, w którym wykonunego odczucia braku szczęścia i celowym ją swoją wolną wolę. Bóg ustalił, jakie skutoszukiwaniem samego siebie. Wiara i duchoki wywołają ich działania. Owi ludzie nie we zadowolenie – przeciwnie – przynoszą odgrywają najmniejszej roli w swoim przyjdoświadczanie Raju w sercu wiernego, nawet ściu na świat i w odejściu z niego; nie decydujeśli brak mu dóbr materialnych. ją też, kiedy, gdzie i w jakiej rodzinie się urodzą. Nie mogą zdecydować o swojej budowie

Oni wzięli sobie bóstwa poza Bogiem, aby mogły być dla nich potęgą i chwałą.

Zaiste, nie! Ci (którzy za bóstwo uznali takie istoty, jak anioły, dżiny, Proroków, świętych i bohaterów) odrzucą ich akty czci i (w Dniu Sądu Ostatecznego) zwrócą się przeciwko nim jako przeciwnicy.

Czyż nie widzisz, że my zsyłamy przeciwko niewiernym szatanów, a oni nakłaniają ich (ku grzechom i wszelkim rodzajom zła) mocnym pragnieniem?

Nie spiesz się więc przeciwko nim (aby ich dni i ich prześladowania szybciej się skończyły), albowiem My wyliczyliśmy im tylko ograniczoną liczbę (dni, czasu zwłoki).

(Nadejdzie) Dzień, kiedy My zgromadzimy bogobojnych jako honorowych gości Miłosiernego (w Raju);

A niewierzących nikczemników zapędzimy do Piekieł jak spragnione wody stado.

(Ci, którzy wzięli sobie bóstwa, aby orędowały za nimi do Boga, powinni wiedzieć, że) nikt nie będzie miał prawa wstawiennictwa za wyjątkiem tych, którzy zawarli przymierze z Miłosiernym (dzięki czystości swej wiary i okazywanej czci, a także osiągniętej bliskości Boga).

A przecież niektórzy mówią: „Miłosierny wziął sobie potomka”.

Doprawdy (swoim twierdzeniem) popełniliście rzecz straszliwą –

Omal nie rozrywają się niebiosa, a ziemia – nie rozstępuje, góry zaś rozpadają się niemal w gruzy –

Albowiem oni przypisują Miłosiernemu potomstwo!

Nie godzi się Miłosiernemu, aby wziął sobie potomka.

Każdy w niebiosach i na ziemi przyw Dniu Zmartwychwstania, zupełnie chodzi do Miłosiernego jako sługa. sam (i pozbawiony wszelkich dóbr ziem-^[19]

[19]Wszystko otrzymało swoje miejsce w fizycznej ani kolorze skóry. Dlatego wszystwielkim planie wszechświata, który działa kie rzeczy i istoty we wszechświecie mogą w sposób wspaniały. Słońce, księżyc, gwiazżyć jedynie w ramach granic, jakie przyznał dy i wszystkie inne ciała niebieskie są ze im Bóg. A ostatecznie każdy pojawi się przed sobą nawzajem powiązane w doskonały system, podlegają niezmiennym prawom i nigdy Bogiem całkowicie poddany w Dniu Sądu.

Zaiste, On zna ich i zapisuje, i poliskich, dzieci i rodziny, a także przyjaciół czył ich dokładnie (wyznaczając każdej i pomocników). istocie jakąś powinność; i On wyznaczył każdemu długość życia i zaopatrzenie);

I każdy z nich pojawi się przed Nim