Rozrachunek przybliżył się do ludzi, na ziemi. On jest Wszystkosłyszącym, lecz oni nie przykładają doń wagi, zatraWszechwiedzącym”. ceni w sprawach doczesnych i lekko-

Kiedy przychodzi do nich nowe Objaszaninę swoich sennych obrazów. Nie, wienie od ich Pana, które ma ich ostrzec on to wszystko wymyśla! Nie, on jest i oświecić, przysłuchują się mu jedynie, poetą! Jeśli jego twierdzenie jest prawzabawiając się, dziwe, to niech przyjdzie do nas z jakimś

Z sercami oddanymi przemijającym (cudownym) znakiem, tak jak poprzedni przyjemnościom. Oto ci, którzy przoWysłannicy byli posyłani z cudami!” dują w nieprawości, przypisując Bogu

(Wysłannik) mówi: “Mój Pan zna każMuhammadzie) jedynie ludzi, którym de słowo wypowiedziane w niebiosach i dawaliśmy Objawienie. Przeto (o, śmiertelnicy) pytajcie tych, którzy mają wiedzę prawdziwą (o Boskich Objawieniach), jeśli sami nie wiecie.

(Zmieszani co do pochodzenia Koranu) myślności. twierdzą: “Ależ nie! On opowiada mie-^[1]

[1]Wiedza o Dniu Ostatnim należy jedynie do Boga i może on nadejść nieoczekiwanie, w każdym czasie. Jeśli spojrzymy, ile minęło stuleci od momentu dania tego ostrzeżenia o Dniu Ostatnim, który jeszcze nie nadszedł, i porównamy to z życiem świata i ludzkości na ziemi, to ten okres wyda się bardzo krótki. Ktoś, kto powiada późnym popołudniem, że zbliża się wieczór, mówi prawdę. Poza tym rachunek rozpoczyna się dla każdego zaraz po jego śmierci i nic nie jest bliżej człowieka niż śmierć.

Nie uwierzył przed nimi żaden z współtowarzyszy, rozprawiają pomięludów, które unicestwiliśmy (chociaż dzy sobą w wielkiej tajemnicy: “Czyż to przybyli do nich Wysłannicy z cudami). nie jest (tylko) śmiertelnik, jak wy? Czy Czyż zatem oni uwierzą? poddacie się czarom, skoro dostrzegacie je w sposób jasny?”

My posyłaliśmy przed tobą (o,

I nie uczyniliśmy dla nich takiego ciała, które by nie potrzebowało pożywienia, tak żeby nie jedli jak inni i żeby byli nieśmiertelni.

Obiecaliśmy im pomoc i zwycięstwo i dotrzymaliśmy Naszej obietnicy: ocaliliśmy ich i wszystkich tych, których chcieliśmy ocalić (wiernych). Unicestwiliśmy zaś tych, którzy marnotrawili dane im przez Boga zdolności i wykraczali poza granice (przyzwoitości).

A teraz zsyłamy wam (o, ludu Mekki i cała ludzkości!) Księgę obejmującą to, czego musicie przestrzegać w życiu dla zachowania własnej godności i osiągnięcia szczęścia. Czyż się więc nie opamiętacie i nie zrozumiecie?

My nie posłaliśmy takiego Wysłannika przed tobą, któremu byśmy nie objawili, że nie ma innego boga poza Mną. Czcijcie zatem tylko Mnie.

Lecz przecież niektórzy mówią: “Miłosierny (Bóg) wziął Sobie potomka”. Niech będzie Mu chwała (że jest całkowicie ponad tym)! Przeciwnie, ci (aniołowie, których oni traktują jako potomstwo Boga) są tylko Jego zacnymi sługami.^[4]

[4]Czasowniki SaBaHa i JaRa (36:38), znaczące była sucha, bez życia i niezdolna do rodzepłynięcie i pędzenie po wodzie, to terminy, któnia niczego, Bóg otwarł niebiosa deszczem a rych Koran używa do określenia ruchu ciał nieglebę roślinnością i stworzył wszystkie żywe bieskich. Sugerują one, że przestrzeń kosmiczistoty. Ci ludzie rozumieją, że wszystko jest na nie jest próżna, lecz raczej wypełniona jakąś dziełem Wszechpotężnego i Pełnego Majewszechobecną materią. Bediüzzaman Said Nurstatu i że powierzchnia ziemi jest ledwie Jego si podkreśla, że owa przestrzeń składa się z eteogródkiem, a wszystkie chmury, które przyru i określa ją jako “ocean niebiański” (The słaniają powierzchnię nieba, mają za zadaWords, “the 31st Word”, 587-588). nie ów ogródek nawadniać. I ludzie padają na

Oni mówią jedynie to, co On im powiedział i co im pozwala mówić. I działają na Jego rozkaz.

On wie, co jest przed nimi i co jest za nimi (zna ich przyszłość i przeszłość, to, co oni wiedzą i co jest przed nimi ukryte). I oni nie mogą się wstawiać za nikim prócz Jego wierzących sług – tych, z których On jest zadowolony. I drżą z bojaźni przed Nim.

Jeśliby ktoś z nich próbował powiedzieć: “Ja jestem bogiem, poza Nim”, to My odpłacilibyśmy mu Piekłem. W ten sposób odpłacamy wszystkich takim nikczemnikom.

Czyż ci, którzy nie wierzą, nie zastanawiają się nad tym, że niebiosa i ziemia były na początku jedną całością, a potem My je podzieliliśmy na oddzielne części? I że każdą żyjącą rzecz uczyniliCzyż zatem nie uwierzą? śmy z wody?^[3]

[3]Każdy werset Koranu ma znaczenie zarówprzedstawia współczesnym (nam) uczonym: no wewnętrzne, jak i zewnętrzne, posiada granice i punkt intelektualnego zrozumienia, a także konary, gałęzie i gałązki. Każwszechogarniającej materii (którą niektóde wyrażenie, słowo, litera i znak diakrytyczrzy uznają za wodór, jeden z dwu atomów koniecznych do powstania wody). Bóg uczyny ma wiele aspektów. Każdy, kto go słyszy, nił eter źródłem atomów, z których wszystotrzymuje swój udział przez różne drzwi. ko stworzył, i umieścił wszystko w owym Dla ludzi wykształconych, którzy jed“oceanie” eteru (Zob. The Words, “the 25th nak nie studiowali współczesnej nauki, jedWord”, 411-412; “the 31st Word”, 587-588). na całość w tym wersecie oznacza, że kiedy niebiosa były jasne i bezchmurne, a ziemia

Ustawiliśmy na ziemi mocne góry, aby się nie chwiała wraz z nimi podczas swojego ruchu. I uczyniliśmy na niej szerokie szlaki, aby (ludzie) mogli znaleźć swoją drogę.

I My ustanowiliśmy niebiosa sklepieniem dobrze chronionym (przed upadkiem i wspinaniem się szatanów). A jednak oni odwracają się od wszystkich tych znaków (prawdy manifestujących się) we wszechświecie.

To On stworzył noc i dzień, słońce i księżyc. Każde (z owych ciał niebiepo swojej orbicie. skich) płynie

My nie daliśmy żadnej istocie ludzkiej przed tobą (o, Muhammadzie) wiecznotrwałego życia. Czyż zatem (będzie tak, że) jeśli ty umrzesz, oni żyć będą bez końca?^[5]

[5]Termin nafs (jaźń) używany jest w Koratwarz przed ogromem Jego Władzy. nie w znaczeniach różnych, ale podobnych Dla wybrednych uczonych zaś oznacza to: i wzajemnie się uzupełniających. Po pierw“Na początku niebiosa i ziemia stanowiły bezsze, oznacza on jaźń człowieka lub rzeczy. kształtną masę; każde z nich składało się z W tym samym znaczeniu termin ten jest materii, jak z “ciasta”, i nie wydawało z siebie również stosowany w odniesieniu do Boga żadnych stworzeń. Mądry Stwórca je oddzielił (3:28; 5:116). i rozwinął, nadając każdemu powabne kształty i pożyteczną formę, i uczynił je początkiem zasada, stanowiąca źródło życia fizycznego w różnorodnych, pięknych stworzeń”. Owi uczeistocie ludzkiej albo wymiar ducha, będący ni przepełnieni są podziwem ze względu na podstawą życia fizycznego człowieka i zwiewszechstronność Jego Mądrości. rzęcia (6:93). Współcześni naukowcy rozumieją, że system słoneczny był jakby chmurą gazów wa doczesnego życia człowieka, jest nafs zasabądź został stopiony w całość jak masa “ciadą bądź substancją świadomą potrzeb życiosta”. Wtedy Wszechpotężny i Samoistniejąwych, domagającą się przyjemności, smakucy rozwinął tę masę i umieścił planety na ich jącą je i zachęcającą człowieka do zaspokomiejscach. Albo też masa gazów zaczęła styjenia potrzeb zmysłowych. W pewnym sensie gnąć z powodu nadzwyczaj szybkiego ruchu. jest to substancja, która podżega człowieka do Wszechmocny pozostawił słońce na swoim popełnienia zła (12:53). Może – i musi – być miejscu i przyniósł ziemię. Rozwijając gletrenowana. Trenowana, może wznieść się z bę na jej powierzchni, nawadniając ją deszpoziomu substancji nakłaniającej do zła – do rangi ducha pozostającego w zgodzie z wiarą i czem i oświetlając światłem słonecznym, Bóg oddawaniem czci Bogu (89:27-28). uczynił świat możliwym do zamieszkania i umieścił nas w nim. Ci naukowcy są wolni od trzęsawiska naturalizmu i świadczą: “Wienafs jest ludzką naturą albo indywidualną jaźnią osoby (4:1). rzę w Boga, Jednego i Jedynego”. A oto inne znaczenie, jakie ów werset Wszechświat był tylko w formie eteru, W drugim znaczeniu jest to substancja i W swoim trzecim znaczeniu, jako podstaW swoim najobszerniejszym znaczeniu

Każda dusza (osoba) skosztuje śmierci, a My doświadczamy was złymi i dobrymi rzeczami (życia), wypróbowując (wasz prawdziwy charakter). W istocie, jesteście w drodze powrotnej do Nas (i ostatecznie zostaniecie do Nas sprowadzeni).

Kiedy widzą cię ci, którzy uporczywie nie wierzą, czynią cię tylko celem swych drwin (mówiąc do siebie nawzajem): “Czy to ten, który przemawia przeciwko waszym bogom?” (Nie potrafią znieść odrzucenia swoich fałszywych bóstw). A przecież sami odrzucają Księgę Miłosiernego (Boga, który ich stworzył i obdarza miłosierdziem, i nie uznają tego za grzech).

Ludzkość jest z natury niecierpliwa, jak gdyby została stworzona w pośpiechu. (I dlatego oni zapytują drwiąc, kiedy nadejdzie kara, którą im, o Muhammadzie, grozisz). Ja ukażę wam niebawem prawdę Moich gróźb, przeto nie proście mnie, abym ją przyspieszył.^[6]

[6]Odnośnie do zmniejszania ziemi na krańcach, zob. 13:41, przyp. 14.

Lecz oni uparcie pytają: “Kiedy się w końcu spełni ta groźba? (Odpowiedzcie nam, o wy, którzy w nią wierzycie), o ile jesteście ludźmi prawdy!”

O gdybyż tylko ci, którzy uporczywie nie wierzą, znali czas, gdy nie zdołają odpędzić Ognia ani ze swoich twarzy ani ze swoich pleców – i nie otrzymają wspomożenia!

Lecz on przyjdzie na nich nagle i wprawi ich w osłupienie. Nie będą w stanie go odwrócić ani też nie będzie im dana zwłoka (na ucieczkę).

Zaprawdę (o, Muhammadzie), drwiono już z Wysłanników przed tobą. Lecz szyderców ogarnęło to, z czego szydzili.

Powiedz: “Któż zdoła ochronić was nocą i w ciągu dnia przed Miłosiernym, jeśli On będzie chciał was ukarać?” A jednak odwracają się od Księgi swego Pana z odrazą.

Albo czyż rzeczywiście mają za obrońców bogów poza Nami? Oni (owi rzekomi bogowie) nie potrafią pomóc nawet sobie samym ani nie mogą otrzymać żadnej pomocy bądź przyjaźni od Nas.

Oto My daliśmy zaopatrzenie im (politeistom i grzesznikom) i ich przodkom, aby używali życia. I żyli długi czas wygodnie i bezpiecznie. (Dlatego sądzą, że będą żyć w pomyślności na wieki). Lecz czyż nie widzą, jak My postępujemy z ziemią, zmniejszając ją na krańcach? Czyż więc rzeczywiście mogą być zwycięzcami?

Powiedz: “Ja was tylko ostrzegam mocą Objawienia (co do którego nie ma żadnych wątpliwości). Lecz nie usłyszą wezwania głusi, jak często by nie byli ostrzegani”.

Jeśli jednak dotknie ich tchnienie kary twojego Pana, to będą z całą pewnością rozpaczać: “Biada nam! Byliśmy rzeczywiście niesprawiedliwi!”^[7]

[7]Bediüzzaman said Nursi cytuje ten werset jako typowy przykład cudownej wymowności Koranu. Wskazując na surowość kary Bożej, zdanie posługuje się najmniejszą ilością bądź najmniejszym jej poziomem. Całe zdanie wyraża lekkość, tymczasem wszystkie jego części wzmacniają znaczenie. Słowa jeśli jednak, gdyby tylko (la-in) oznaczają niepewność, a zatem implikują lekkość (kary). Czasownik massa znaczy lekko dotykać. Nafhatun (oddech) jest ledwie tchnieniem powietrza. Poprzez swoje znaczenie i nieużycie rodzajnika określonego, co wskazuje na nieokreśloność, słowo to znowu podkreśla lekkość. Min implikuje część, w ten sposób wskazuje na małość. Słowo ‘adhāb (kara) ma odcień “lekkości” w porównaniu do ‘iqāb (kary ciężkiej) i oznacza karę lekką. Użycie słowa Rabb (Pan, Zaopatrujący, Podtrzymujący przy życiu), sugerujące uczucie, zamiast (na przykład) Przytłaczający, Zawsze zdolny do odpłaty czy też Zniewalający, także wskazuje na lekkość. Skoro zatem tak drobne tchnienie kary ma taki efekt, to jakże surowa może być kara Boża! W tym krótkim zdaniu jasny dla nas staje się sposób, w jaki jego części łączą się ze sobą i uzupełniają jego znaczenie. Niniejszy przykład ukazuje koraniczny dobór słów i jego mądrość (The Words, “the 25th Word”, 392).

W Dniu Zmartwychwstania ustanowimy wagi niewzruszonej sprawiedliwości i nikt w najmniejszej mierze nie zostanie pokrzywdzony. Jeśliby nawet to był czyn o wadze ziarnka gorczycznego, to My go przyniesiemy i zważymy. My wystarczymy jako rozliczający.

Daliśmy Mojżeszowi i Aaronowi Rozróżnienie (Księgę, która oddziela prawdę od fałszu) i uczyniliśmy je świa-

Oni odczuwają wielką bojaźń przed ham) – że zarówno wy, jak i wasi przodswoim Panem, choć jest niewidzialny (i kowie byliście w błędzie oczywistym”. poza ich postrzeganiem), i drżą na myśl o

A to również (niniejszy Koran)

Zaiste, wcześniej My daliśmy Abratej prawdzie”. hamowi rozwagę i jego szczególną świa-

On rzekł do swego ojca i ludu: “Cóż przeciwko waszym bożkom, skoro tylto są za obrazy, które darzycie tak szczeko się odwrócicie plecami i odejdziecie!” rym oddaniem?”

Oni odpowiedzieli: “Zastaliśmy tłem (przewodnim) oraz napomnieniem naszych przodków oddających im cześć”. dla bogobojnych i pobożnych.

“Jest więc pewne – powiedział (Abra-

Oni zapytali: “Czy prawdą jest to, Ostatniej Godzinie (i Dniu Sądu). co nam oświadczasz, czy też żartujesz?”

On odrzekł: “Tak (to prawda), lecz jest Napomnieniem pełnym błogosławasz Pan jest Panem niebios i ziewieństw, które My zsyłamy. Czyż je mi, który je stworzył ze szczególnymi zatem odrzucicie? cechami. A ja mam dawać świadectwo

I (Abraham podjął decyzję:) “Na domość prawdy i znaliśmy go doskonale. Boga, ja z całą pewnością obmyślę plan

I wtedy on rozbił wszystkich ich na kawałki za wyjątkiem – w ich mniemaniu - największego, aby się mogli do niego zwrócić (i zapytać, co się stało)!

“Któż uczynił to wszystko naszym bogom?” – zakrzyknęli. “Zaiste, ten należy do największych złoczyńców!”

Niektórzy powiedzieli: “Słyszeliśmy, jak wspominał o nich pewien młodzieniec zwany Abrahamem”.

Oni rzekli: “Przyprowadźcie go więc przed oczy ludzi, aby mogli złożyć przeciwko niemu świadectwo!”

“Abrahamie – zapytali – czy to ty uczyniłeś to naszym bogom?”

On odpowiedział: “Bynajmniej, (ale ktoś) musiał to uczynić – to jest największy z nich. Spytajcie ich, jeśli potra-

I zwrócili się ku swojej świadomej cie coś uczynić!” naturze, która przebudziła się dla praw-

Lecz potem (pod wpływem tego My udaremniliśmy ich zamiary i uczysamego, co skłoniło ich do niewianiliśmy ich najgorszymi z przegranych. ry) powrócili do swoich wcześniejszych

Rzekł (Abraham): “Czyż zatem czciwieństw. cie, zamiast Boga, to, co nie może wam

Hańba wam i temu, co czcicie kiem) Jakubem; i każdego z nich uczyzamiast Boga! Czy się nie zastanowicie i nie zrozumiecie?” niliśmy sprawiedliwym.

Oni krzyknęli: “Spalcie go i chrońcie fią mówić!” waszych bogów, jeśli rzeczywiście chce-

“O, ogniu – nakazaliśmy – bądź dla dy, i rzekli (pomiędzy sobą): “Wy (i my), Abrahama chłodem i pokojem!” to wy jesteście niesprawiedliwi!”^[8]

[8]Werset niniejszy dotyczy trzech subtelnych kwestii: Pierwsza: Tak jak każdy pierwiastek w przyrodzie, ogień także wypełnia swoją powinność wobec Boga. Nie spalił Abrahama, gdyż Bóg zabronił mu tego. Druga: Jeden z typów żaru spala zimnem. Wyrażeniem bądź… pokojem Bóg Wszechmocny rozkazał zimnu: “Nie spalaj go!”. Pewien tłumacz znaczenia Koranu zauważa: “Gdyby Bóg nie powiedział: ‘Bądź pokojem’, to ogień spaliłby go swoim zimnem”. Ogień może jednocześnie palić się i być zimny. Nauka odkryła ogień zwany “białym żarem”, który nie promieniuje gorącem. Zamiast tego ogień ów przyciąga otaczające gorąco i ciepło, w związku z czym sąsiadujący obszar staje się wystarczająco zimny, by zamarzały płyny. Spala je zatem swoim zimnem. (Piekło, zawierające wszelkie poziomy i rodzaje ognia, zapewne również zawiera to intensywne zimno). Trzecia: Tak jak istnieje substancja niematerialna: wiara i zbroja taka, jak islam, które usuwają działanie ognia piekielnego i powstrzymują je przed zaszkodzeniem nam, tak samo musi istnieć substancja fizyczna, która by nas ochroniła przed skutkami ognia. Skoro ogień nie spalił ciała Abrahama ani jego szat, ludzie mogą sporządzać podobną zbroję, by chroniła ich przed ogniem. Dlatego werset ten sugeruje: Ważnym krokiem w postępie ludzkości było to, że odkryła ona substancję odporną na działanie ognia. Spójrzmy jednak, na jakże szlachetne i piękne szaty wskazuje ten werset; szaty tkane na krosnach czystości wiary i poddania się Bogu. Te szaty nie zniszczeją przez całą wieczność! (zob. The Words, “the 20 Word”, 273).

Oni planowali go unicestwić, lecz

Ocaliliśmy jego i Lota (który w nieprzekonań i powiedzieli Abrahamowi: go wierzył), prowadząc ich ku ziemi “Wiesz bardzo dobrze, że one nie potra(damasceńskiej i Palestyny), gdzie dalifią mówić”. śmy wszystkim ludom wiele błogosła-

Obdarzyliśmy go Izaakiem, a jako przynieść ani żadnej korzyści, ani szkody? dodatkowym podarunkiem – (jego wnu-

I uczyniliśmy ich przywódcami prowadzącymi lud drogą prostą zgodnie z Naszym rozkazem. I objawiliśmy im, że należy dokonywać dobrych uczynków, wykonywać modlitwę wedle jej warunków i płacić obowiązkowe datki na dobroczynność. Oni byli Naszymi sługami, którzy poświęcili się szczerze oddawaniu Nam czci.

I również Lota (uczyniliśmy przywódcą), któremu daliśmy władzę i zdrowy, mądry osąd, a także (objawiliśmy mu) wiedzę. I ocaliliśmy go od ludu tego kraju, który oddawał się czynom obrzydliwym. Zaprawdę, to byli ludzie niegodziwi, zatraceni w grzechach.

My objęliśmy go (Lota) Naszym Miłosierdziem. Zaiste, on był spomiędzy sprawiedliwych.

I Noego. On wzywał Nas daleko wcześniej (przed Abrahamem) i My odpowiedzieliśmy na jego modlitwę i władzą oraz zdrowym, mądrym osądem ocaliliśmy go od straszliwego nieszczęi wiedzą (dotyczącą ich misji i zgodną z ścia wraz z (tą) rodziną i ludźmi (którzy czasem, w jakim obydwaj żyli) w niego wierzyli). porządkowaliśmy góry a także ptaki, aby^[9]

[9]Zgodnie z relacjami Salomon, pokój z nim, zdecydował, że właściciel pola ma tymczasowo posiadać owce i korzystać z ich mleka, wełny i nowo narodzonych jagniąt. W tym czasie pole miało zostać powierzone właścicielowi owiec, by je uprawiał i przywrócił do poprzedniego stanu. Dawid, pokój z nim, zaakceptował to rozwiązanie. Werset nie wspomina natomiast o osądzie Dawida. Zdanie: „Obdarzyliśmy obu władzą oraz zdrowym, mądrym osądem i wiedzą (dotyczącą ich misji i zgodną z czasem, w jakim obydwaj żyli)”, usuwa wszelkie nieporozumienia dotyczące Dawida. Sugeruje jednak, że rozstrzygnięcie Salomona było trafniejsze. Tradycja profetyczna, zapisana w zbiorze Sahih al-Buchari (‘I’tisam”, 21), ustanawia zasadę sędziowską: “Jeśli sędzia czyni, co w jego mocy, by wydać słuszne rozstrzygnięcie, to otrzymuje dwie nagrody, jeśli wyda poprawny werdykt, a jedną nagrodę, jeśli się pomyli”. Werset niniejszy popiera to i wyjaśnia, że obaj sędziowie, wydający różne rozstrzygnięcia w tej samej sprawie, otrzymują nagrodę, o ile szczerze czynią, co w ich mocy, by osądzić słusznie sprawę, w odniesieniu do której brak jest jasnego i dokładnego rozstrzygnięcia w Koranie i Sunnie.

My wspomogliśmy go bezpieczeńNas wraz z Dawidem wysławiały stwem od ludzi, którzy za kłamstwa My czynimy to wszystko. uważali Nasze Objawienia. Zaprawdę, to^[10]

[10]Werset wskazuje na to, że Bóg Wszechmogący dał modlitwom Go wysławiającym, które wypowiadał Dawid, taką siłę, echo i tak przyjemne brzmienie, że sprawiały one przyjemność nawet górom. Jak olbrzymi system audio, tworzyły one wokół Dawida krąg i powtarzały jego wysławianie. To rzeczywistość, gdyż każda góra z jaskiniami może “mówić”. Jeśli oświadczysz przed górą: “Wszelka chwała należy się Bogu”, to góra odpowie echem o tej samej treści. Skoro Bóg Wszechmogący obdarzył tą zdolnością góry, to można ją rozwijać. Bóg dał Dawidowi zarówno Posłannictwo, jak i Kalifat w formie zupełnie wyjątkowej. On zaś pozwolił swoim zdolnościom rozwijać się i cudownie rozkwitnąć Posłannictwem i władzą, a góry szły za nim, jak żołnierze bądź uczniowie. Pod jego kierownictwem wysławiały Pełnego Majestatu Stwórcę i powtarzały, co tylko powiedział. Każda góra ma zbiorową osobowość i zespołową tożsamość; ofiaruje więc właściwe im wysławianie Boga. Jak każdy człowiek wierzący wysławia Boga przy pomocy echa językiem ludzkości, tak góra wychwala Stwórcę Pełnego Majestatu swoim własnym, szczególnym językiem (The Words, “the 20 Word”, 271).

(Pośród tych, których uczyniliśmy jesteście wdzięczni (o, ludzie)? przywódcami, byli) Dawid i Salomon.

Sprawiliśmy, że Salomon jaśniej zrokażdej rzeczy). zumiał całą sprawę. Obdarzyliśmy obu. I pod. To. My mamy o

I nauczyliśmy go sztuki sporządzabyli ludzie niegodziwi i My ich wszystnia żelaznych kolczug, aby was chronikich potopiliśmy. ły od gwałtowności wojny. Czyż więc

A Salomonowi oddaliśmy na usługi Oni obydwaj rozstrzygali kiedyś spraporywisty wiatr, bieżący na jego rozkaz wę dotyczącą pola, na które zabłąkai niosący go ku ziemi, którą obdarowały się owce pewnych innych ludzi. My liśmy błogosławieństwem obserwowaliśmy ich sąd i byliśmy jego wszystkim pełną wiedzę (i znamy prawświadkami. dziwą naturę oraz wszystkie aspekty^[11]

[11]Salomon pokonywał odległość, na którą normalnie trzeba by poświęcić dwa miesiące, w dwóch krokach, szybując w powietrzu (34:12). Jest to sugestia, że ludzkość może i powinna usiłować podróżować w przestrzeni powietrznej. Wszechmocny Bóg powiada tutaj: “Jeden z Moich sług nie poddał się swoim żądzom cielesnym i Ja posadziłem go na powietrzu, niczym na wierzchowcu. Jeśli porzucicie lenistwo i zaczniecie właściwie wykorzystywać niektóre z Moich praw przyrody, to również możecie dosiąść powietrza” (The Words, “the 20 Word”, 267-268).

A spośród dżinów i szatanów byli tacy, którzy dla niego nurkowali (aby wydobyć z morza drogocenne kamienie),. a poza tym wykonywali też inne prace I My czuwaliśmy nad nimi (aby uniemożliwić im nieposłuszeństwo wobec Salomona).^[12]

[12]Budowały dlań świątynie, rzeźby (przedmiotów nieożywionych), zbiorniki jak stawy i kotły w ziemi (34:13).

I (wspomnij) Hioba (pośród tych, których uczyniliśmy przywódcami): on wzywał swego Pana, mówiąc: “Oto nawiedziło mnie nieszczęście (i nie mogę już oddawać Tobie czci tak, jak powinienem). A Ty jesteś Najmiłosierniejszym spośród miłosiernych”.

Odpowiedzieliśmy na jego modlitwę i usunęliśmy wszystkie utrapienia, od których cierpiał. Przywróciliśmy mu też rodzinę, a dodatkowo – daliśmy dwakroć tyle domowników, jako miłosierdzie od Nas i jako napomnienie dla tych, którzy poświęcają się oddawaniu Nam czci.

(Wspomnij również pomiędzy przywódcami) Ismaila, Idrisa i Zu’l-Kifla.^[17]

[17]Nie da się powiedzieć nic kategorycznego o tożsamości Proroka Zu’l-Kifla, pokój z nim. Abu’l-Ala al-Mawdudi wskazuje na to, że Zu’l-Kifl nie jest imieniem, lecz tytułem, jak Zu’n-Nun, tytuł stosowany na określenie Proroka Jonasza, a oznaczający: “Towarzysz Ryby”. Według niego, Zu’l-Kifl oznacza człowieka mającego w czymś wielki udział. Tytuł ten został mu nadany ze względu na wzniosłą osobowość i wysoki stopień w Raju. Podobnie jak al-Mawdudi, profesor Suad Yıldırım z Turcji jest zdania, że ów człowiek mógł być Prorokiem Ezechielem, który przebywał pośród Dzieci Izraela na wygnaniu w Babilonie. Żył i wykonywał swoją misję, wzywając ludzi do Boga w Chaldei, nad rzeką Chebar, mniej więcej pomiędzy 594 a 572 r. przed Chr.

My objęliśmy ich Naszym MiłosierW ten sposób ratujemy wiernych dziem. Oni należeli do ludzi o najwyż-^[18]

[18]Suplikacja Proroka Jonasza (Junus), syna Matty, pokój z nim, stanowi (prośbę do Boga) suplikację najpotężniejszą i najbardziej efektywny sposób na aprobatę modlitwy przez Boga. Zasadniczy zrąb historii Jonasza, pokój z nim, jest następujący:

(Wspomnij) także Zu’n-Nuna (Jona“Panie mój! Nie daj mi opuszczać świata sza). On odszedł w gniewie (od swebez potomka, choć Tyś jest Najlepszym go ludu, który trwał uporczywie w niespośród spadkobierców” wierze, nie zwracając uwagi na jego^[19]

[19]Konkluzja wersetu nie jest sprzeczna z pierwszą częścią suplikacji Zachariasza, lecz ją potwierdza. Na tym świecie Bóg Wszechmogący działa zazwyczaj spoza zasłony przyczynowości i nasz świat jest wymiarem mądrości (Boga) i próby. Znaczenie więc jest następujące: “Wierzę w pełni, że Ty jesteś Najlepszym spośród spadkobierców, oczekuję zatem, że obdarzysz mnie łaską prawego dziedzica”, i w swojej konkluzji przypomina prośbę Hioba, by Bóg ulitował się nad nim: “Ty jesteś Najmiłosierniejszym spośród miłosiernych”. czym fundamentem tej wiary i podstawo-

My odpowiedzieliśmy również na Wszyscy oni byli mężni i cierpliwi. jego wołanie, i ocaliliśmy go od niedoli.

(Oprócz tego wspomnij) Zachariasza. szej prawości. Kiedyś wołał do swego Pana, mówiąc:

Wysłuchaliśmy i jego wołania, i ostrzeżenia) i był pewien, że My nigdy obdarowaliśmy go Janem. Uzdrowilinie skrócimy mu (życia). Lecz w końśmy też dla niego małżonkę, aby urodzicu nawoływał w zasłonach ciemności ła dziecię. Zaprawdę, oni (trzej) spieszy(wnętrza ryby, morza i czarnej, deszczoli ku dobrym uczynkom, jakby współwej nocy): “Nie ma (innego) boga, prócz zawodnicząc ze sobą. Wzywali Nas w Ciebie; Chwała Ci (że jesteś ponad jakąpełnej nadziei tęsknocie i w ogarniętym kolwiek ułomnością). Zaprawdę, byłem obawą niepokoju. I oni okazywali Nam jednym z niesprawiedliwych (i sam sobie wyrządziłem krzywdę). wielką pokorę...

I (wspomnij) tę błogosławioną niewiastę, która dała najlepszy przykład strzeżenia swej czystości. My tchnęlii uczyniśmy w nią z Naszego Ducha liśmy ją i jej syna cudownym znakiem (Naszej Mocy stwórczej) dla wszystkich światów.^[20]

[20]Koran wspomina Marię obok Proroków, wym momentem jedności pomiędzy wiernychoć Prorokiem nie była, ze względu na jej mi, stanowiącym główną dynamikę wobec wyjątkową wielkość i zacność oraz po to, by podziału między nimi, jest wiara w Boga przedstawić Jezusa w jego prawdziwej (ludzjako Jedyną Istotę Boską, Pana i Władcę kiej) tożsamości. całego stworzenia, w tym, oczywiście, ludz-

Ta oto wasza społeczność (którą stanowią wszyscy Wysłannicy i ich naśladowcy) jest jedną wspólnotą tej samej wiary, a Ja jestem waszym Panem (który was stwarza, podtrzymuje przy życiu i ochrania); przeto jedynie Mnie czcijcie.

Lecz ludzie podzielili się i poróżnili pod względem religii. Wszyscy jednak do Nas powrócą (aby zdać sprawę z tego, co czynili).

Kto będąc prawdziwym wiernym, czyni dzieła dobre i sprawiedliwe – tego wysiłek nie pozostanie w niewdzięczności bez nagrody. My przechowujemy na jego korzyść zapis każdego dobrego uczynku, jakiego dokonał (nie pomijając żadnego z nich).

Jest nie do pomyślenia, aby społeczność, której unicestwienie postanowiliśmy (ze względu na niewiarę i niepowetowane grzechy), mogła powrócić do wiary. (Podobnie niemożliwe jest, aby społeczność, którą zniszczyliśmy, nie powróciła do Nas, a potem, żeby została zwrócona światu doczesnemu, uwierzyła i czyniła dobro).^[23]

[23]Werset niniejszy ma te wszystkie znaczeukształtowany z “gliny”, by mógł przyjść na nia. Podczas gdy werset 94 wspomina wieświat, zob. 4:171, przyp. 34; 15:29, przyp. 8. rzącego sługę, ten werset mówi o wspólnocie. Sugeruje, że zepsucie jest podobne do cho-

Wreszcie nadejdzie dzień, kiedy oswobodzeni zostaną Gog i Magog i pospieszą z każdego wzniesienia.^[24]

[24]Odnośnie do Goga i Magoga oraz ich ność z Bogiem jako ich Panem, który jako inwazji na świat cywilizowany tuż przed końJeden Jedyny musi być czczony. Zasadnicem czasu, zob. 18:98-99, przyp. 30-31.

I przybliżyła się prawdziwa obietnica Ostatniej Godziny; i oto oczy tych, którzy uporczywie nie wierzą, zastygły w przerażeniu (i zawołali): “Biada nam! Zaiste, żyliśmy nierozważnie i nie pamiętając o niej! O, naprawdę byliśmy złoczyńcami (którzy nade wszystko wyrządzili niesprawiedliwość samym sobie)!”

“Wy i wszystko to, co ubóstwiacie i czcicie poza Bogiem, to jedynie drewno opałowe dla Piekieł. Przybędziecie tam”.^[21]

[21]Odnośnie do Bożego tchnienia w Marię kości; i oddawanie tylko Jemu czci. ze Swego Ducha, by powołać na świat Jezusa, a także odnośnie do Adama, który został

Jeśliby one (przedmioty ich czci) były rzeczywiście bóstwami, to by doń (do Piekieł) nie przybyły. A każde z nich będzie tam przebywać.

100

Ich udziałem tam będą jęki i nic (dla siebie użytecznego) nie będą w stanie usłyszeć. (To będzie odpłata za rozmyślną głuchotę wobec Boskiego Objawienia w życiu doczesnym).^[22]

[22]Koran relacjonuje historie wielu Prororoby zakaźnej, a jednostki idą zazwyczaj ku ków i opowiada o cierpieniach, jakie przyzbłądzeniu, wzorując się na innych członszło im znosić, by potem uwolnił ich od kach swojej społeczności. Całkowite unicetego Bóg. Omawia też misję każdego z nich stwienie przychodzi jako wynik zepsucia, i stwierdza, że Prorok Muhammad, pokój które ogarnia niemal całą społeczność bądź z nim, nie przyniósł nowej religii, a zatem przynajmniej jej większą część. Dowodzi to wszyscy Prorocy i ich zwolennicy, od pierwkonieczności społecznej reformy i naprawy. szego dnia ludzkich dziejów na ziemi aż do Dnia Ostatniego, stanowią jedną społecz-

101

Lecz z pewnością z dala od niego (od Piekła) będą ci, dla których już wcześniej postanowiliśmy ostateczne dobro.

102

Oni nie usłyszą nawet najsłabszego dźwięku stamtąd i będą przebywać pośród tego, co pragną ich dusze (radując się tym w pełni).

103

Nie zasmuci ich nawet największy wstrząs (kiedy zadmą drugi raz w Trąbę), a aniołowie przywitają ich pozdrowieniem: “Oto wasz dzień; dzień, który został wam obiecany”.

104

Dzień, w którym My zwiniemy niebiosa tak, jak się zwija zapisane zwoje. My przywrócimy stworzenie do istnienia tak łatwo, jak stworzyliśmy je za pierwszym razem. To obietnica, która Nas wiąże, a My spełniamy to, co obiecujemy.

105

My (zawarliśmy w Najwyższej, Na Wieki Przechowywanej Tablicy, a potem) zapisaliśmy w Psalmach po (objawieniu w) Torze, że Moi sprawiedliwi słudzy odziedziczą ziemię.

106

Zaprawdę, w tym (Koranie) znajduje się wyjaśnienie (każdej prawdy niezbędnej) dla sług Bożych poświęcających się oddawaniu Mu czci.

107

My posłaliśmy cię (o, Muhammadzie) jedynie jako niezrównane miłosierdzie dla wszystkich światów.^[27]

[27]Werset niniejszy wyjaśnia w całej jasności misję naszego Proroka. Misja ta ma dwa główne aspekty, jeden związany ze stworzeniem i życiem całego wszechświata, drugi zaś – z ludźmi, od jego czasów aż do Godziny Ostatniej. W odniesieniu do aspektu pierwszego, Prorok Muhammad, pokój z nim, jest zarówno nasieniem Drzewa Stworzenia i jego najwspanialszym i najdoskonalszym owocem, tym, o którym Bóg oświadcza: “Gdyby nie chodziło o ciebie, to nigdy nie stworzyłbym światów” (al-Adżluni, 2:232), jak i zwierciadłem, w którym manifestuje się Boskie Miłosierdzie, i środkiem, poprzez który Jego łaski docierają do całego stworzenia. W terminologii sufickiej Prorok Muhammad, pokój z nim, jest największym, Powszechnym Człowiekiem. Jeśli chodzi o drugi, religijny aspekt jego misji, to jest Prorok dla jednostek i dla społeczności środkiem do osiągnięcia wiecznej szczęśliwości poprzez naśladowanie go. Prorok jest też depozytariuszem najwyższej rangi wstawiennictwa na Tamtym Świecie. Innymi słowy, jest on zwierciadłem albo środkiem dla szczególnych łask Bożych, związanych z Jego Współczuciem. Dzięki niemu łaski te docierają do każdego stworzenia. Tylko jego droga prowadzi do wiecznego zbawienia.

108

Powiedz: “Zostało mi objawione, że wasz Bóg jest Bogiem Jedynym. Czyż zatem staniecie się muzułmanami (tymi, którzy są Mu całkowicie poddani)?”

109

Jeśli pomimo to oni się odwrócą, powiedz: “Głosiłem wam wszystko to, co głosić muszę, i ostrzegałem was wszystkich tak samo. Lecz nie wiem, czy to, czym się wam grozi (zniszczenie lub Sąd Ostateczny) jest blisko czy daleko.

110

Doprawdy, On zna wszystko, co się mówi otwarcie, podobnie jak zna wszystko, co trzymacie w sekrecie (w tym i wasze tajne zamiary).

111

I nie wiem: być może zwłoka, którą wam dano, jest dla was próbą (byście w pełni pokazali, że zasłużyliście na Jego karę), i chwilowym używaniem.

112

Powiedział (Wysłannik): “Panie mój, rozsądź (pomiędzy mną a tymi niewierzącymi) zgodnie z prawdą (i spraw, aby prawda objawiła się w pełni). Pan nasz jest Miłosierny; jest Tym, u którego pomocy szuka się zawsze przeciwko temu, co fałszywie przypisujecie (Jemu i mnie)”.^[25]

[25]Bóg ożywia tę rozleglą ziemię, gdy jest martwa i sucha, okazując przez to Swoją by napisać nieskończenie wiele książek na Moc, pobudzając do życia niezliczone gatunszerokiej kartce papieru w ciągu jednej ki stworzeń, z których każde jest tak nadgodziny, bez błędów i opuszczeń, w pełni i w zwyczajne, jak rodzaj ludzki. On ukazuje najlepszym stylu. Jeśliby potem ktoś powieSwoją wszechogarniającą Wiedzę w nieskońdział wam, że ów autor może przepisać swoją czonych odmianach owych istot, w skompliksiążkę z pamięci, nawet jeśli ona wpadła do kowanym splataniu się wszystkich ich różwody i została utracona, jakże ktoś mógłby norodnych form. Bóg zwraca uwagę Swoich w to nie uwierzyć? Albo pomyślmy o władsług ku szczęśliwości wiecznej, zapewniając cy, który w celu pokazania swojej władzy ich w Swoich niebiańskich dekretach o Zmarbądź ostrzeżenia swoich poddanych, usuwa twychwstaniu, i jednocześnie ukazuje im swoim rozkazem góry, obraca kraj dookoła, a Swoją chwałę jako Żywiciela i Pana. Sprawia, morze przekształca w suchy grunt. Wyobraźże wszystkie stworzenia współpracują ze my sobie także, że wielki głaz blokuje drogę, sobą, obracając się po orbicie Jego Rozkazu i którą goście podążają na przyjęcie do tego Woli, i pomagają sobie w poddaniu się Jemu. władcy. Jeśli ktoś powie, że władca usunie On ukazuje naszą wartość, stwarzając ów głaz swoim rozkazem, to czyż powiemy, nas jako najwszechstronniejszy, najbardziej że nie zdoła tego uczynić? Albo wyobraźsubtelny i wartościowy owoc Drzewa Stwomy sobie kogoś, kto gromadzi wielką armię, rzenia; przemawiając do nas bezpośrednio i zostaje nam powiedziane, że on przywoła i podporządkowując nam wszystkie rzeją dźwiękiem trąby na paradę wojskową w czy. Czyż Ktoś tak Współczujący i Potężbatalionach, wcześniej tę armię rozpuściwny, Mądry i Wszechwiedzący mógłby nie szy? Jeśli bataliony sformują szeregi, to czy dać nam Zmartwychwstania, nie zgromaw to nie uwierzymy? Jeśli nie uwierzymy, to dzić Swoich stworzeń i nie przywrócić nas do nasze zbłądzenie będzie przeogromne (The życia? Czyż mógłby nie ustanowić Swojego Words, “the 10th Word”, 96). Najwyższego Trybunału i nie stworzyć Nie-