Ta. Sin. Mim. ty (dla dalszego upokorzenia i zadawa-

Oto Objawienia Księgi jasnej, w sponia dalszych cierpień). On z pewnością sób oczywisty ukazującej prawdę. należał do szerzących chaos i zepsucie.

Przekazujemy ci obecnie zgodnie z

Zaprawdę, Faraon stał się zarozuspadkobiercami (chwały Faraona i ziemi, na której błogosławiliśmy ludziom). miałym tyranem na ziemi (egipskiej) i

My jednak chcieliśmy okazać Naszą prawdą i dla przykładu niektóre ze zdałaskawość tym, którzy byli upokarzani i rzeń, jakie miały miejsce pomiędzy Mojuciskani na ziemi, i uczynić ich przykładżeszem a Faraonem; (są one przeznaczonymi przywódcami (by przewodzili ludziom ne) dla ludzi, którzy uwierzą. na drodze do Boga i w życiu), i uczynić ich

Oraz umocnić ich na ziemi, by Faraon i Haman, a także ich zastępy, odczuli to, czego się z ich strony lękali (ze strony tych ludzi, których uciskali).

Natchnęliśmy matkę Mojżesza, mówiąc: „Masz go karmić (przez pewien czas (nie bojąc się o jego życie), a później, jeśli będziesz mieć powody do lęku o niego, to włóż go do rzeki i nie bój się ani nie smuć. Z pewnością przywrócimy go tobie i uczynimy go jednym z Wysłanników”.

(Tak też się stało). I rodzina Faraona zabrała go do siebie, by stał się dla niej przeciwnikiem i źródłem smutku. Zaiste, Faraon, Haman i ich zastępy trwali w nieprawości (niesprawiedliwie traktując ludzi, a szczególnie Dzieci Izraela).

Żona Faraona powiedziała (do niego): „Oto dziecię, które stanie się źródłem radości dla mnie i dla ciebie. Nie pozbawiaj go życia. On być może okaże się dla nas użyteczny albo przysposobimy go jako syna”. Oni byli nieświadomi (tego, jak są przygotowywane zdarzenia i jaka będzie ich ostateczna konsekwencja.

W sercu matki Mojżesza powiększała się pustka i wyjawiłaby wszystko o nim (w nadziei, że zostanie jej wrócony), gdybyśmy nie umocnili jej serca tak, by trwała w wierze (w Naszą obietnicę).

Rzekła do jego siostry: „Śledź go (potajemnie)”. Przeto ona obserwowała go z oddali tak, by inni nie byli tego świadomi.^[1]

Nie pozwoliliśmy już na mamki dla niego (i on odmawiał przyjmowania pokarmu od mamek wezwanych przez Królową). Wtedy jego siostra (która zdołała wejść do pałacu) powiedziała: „Czy mam was zaprowadzić do rodziny, która by się dla was nim zaopiekowała, i ona będzie dbać o niego?”

Tak oto zwróciliśmy go matce, by mogła się uradować i zapomnieć o smutku, i – by miała pewność, że obietnica Boga była prawdziwa. Lecz większość ludzi tego nie wie.^[2]

A kiedy Mojżesz osiągnął w pełni wiek męski i dojrzałość, obdarowaliśmy go zdrowym, mądrym osądem rzeczy i szczególną wiedzą. W taki sposób nagradzamy poświęcających się czynieniu dobra tak, jak gdyby widzieli Boga.^[3]

(Pewnego dnia Mojżesz wyszedł z pałacu, w którym mieszkał) i wszedł do miasta w chwili, gdy nie był obserwowany przez jego mieszkańców. Napotkał dwóch walczących ze sobą mężczyzn, jednego z własnego ludu, a drugiego spośród jego nieprzyjaciół (Egipcjan). Ów należący do jego ludu wezwał go na pomoc przeciwko temu drugiemu, który był spomiędzy wrogów. Wtedy to Mojżesz uderzył go pięścią i pozbawił życia (nieumyślnie). Rzekł: „To (co zaszło: wrogość i walka) jest dziełem Szatana. Zaprawdę, on jest wrogiem jawnym, prowadzącym ku zbłądzeniu”.

I powiedział (także, zwracając się do Boga): „O, Panie mój! Zaiste, uczyniłem sobie niesprawiedliwość, przeto wybacz mi”. I On mu wybaczył. Oto On jest Przebaczający, Współczujący (szczególnie wobec Swych wierzących, skruszonych sług).

Mojżesz rzekł: „Mój Panie! Ze względu na wszystkie łaski, którymi mnie obdarowałeś, nigdy nie będę wspierał winowajców”.

Następnego ranka znalazł się w mieście, uważny i pełen obaw. A człowiek, który poprzedniego dnia szukał u niego pomocy (zwrócił się ku niemu) i ponownie zawołał o pomoc. Rzekł do niego Mojżesz: „Ty naprawdę jesteś jawnym podżegaczem”.

Potem zaś, gdy zamierzał rzucić się na mężczyznę, który był nieprzyjacielem ich obydwu, ten (Izraelita, który sądził, że Mojżesz chce zaatakować właśnie jego, gdyż przecież nieco wcześniej surowo go skarcił) powiedział: „Mojżeszu, czy zamierzasz mnie zabić, tak jak zabiłeś wczoraj tamtego człowieka? Pragniesz jedynie stać się tyranem na tej ziemi i nie chcesz być pomiędzy tymi, należę do tych, którzy szczerze życzą ci którzy szerzą dobro!” dobrze”.

I przybył wówczas z najdalszego

I tak (Mojżesz) opuścił miasto, krańca miasta (gdzie rezydował dwór) pełen obaw i uważnie rozglądając się pewien człowiek i rzekł: „Mojżeszu, wokół. Powiedział (zwracając się do możni radzą nad twoją sprawą, by cię Boga): „Panie mój, wybaw mnie od ludu zabić. Opuść więc miasto. Ja naprawdę niesprawiedliwego i tyrańskiego!”

Podążając w kierunku (krainy) Midian (najbliższego terytorium niezależnego od Egiptu), rzekł: „Mam nadzieję, że mój Pan poprowadzi mnie ku właściwej drodze (bym uniknął pojmania przez Egipcjan)”.

A kiedy przybył do studzien Midianu, zastał tam grupę ludzi pojących swe stada, a prócz nich napotkał dwie kobiety (dziewczyny) przytrzymujące z tyłu swoją trzodę. Odezwał się (do nich): „Co jest z wami?” Obydwie (kobiety) odrzekły: „Nie napoimy swojej trzody, dopóki pasterze nie zabiorą swych stad. (Wykonujemy tę pracę, gdyż) nasz ojciec jest bardzo starym człowiekiem”.^[6]

Napoił więc Mojżesz ich trzodę, po czym wycofał się do cienia i powiedział (zwracając się do Boga): „Panie mój! Zaprawdę, ja potrzebuję tego, co z dobrych rzeczy możesz mi zesłać”.

Wówczas podeszła ku niemu zawstydzona jedna z owych dwu (dziewczyn) i rzekła: „Mój ojciec cię zaprasza, by cię nagrodzić za napojenie naszej trzody”. I kiedy on (Mojżesz) udał się do niego i opowiedział mu całą swą historię, ten stwierdził: „Nie lękaj się już! Jesteś teraz bezpieczny od niesprawiedliwego i występnego ludu”.^[4][5]

Jedna z dwu córek powiedziała: „Ojcze, wynajmij go, gdyż najlepszy do pracy będzie ktoś silny i godny zaufania (jak on)”.

(Ojciec) odezwał się do Mojżesza: „Chcę ci oddać za żonę jedną z dwóch moich córek, pod warunkiem, że spędzisz na służbie u mnie osiem lat (zgodnie z kalendarzem księżycowym). Jeśli jednak spędzisz dziesięć lat, to oddasz (mi) przysługę. Nie zamierzam nakładać na ciebie żadnych ciężarów. Zobaczysz, jeśli Bóg zechce, że jestem jednym ze sprawiedliwych”.

(Mojżesz) odpowiedział: „Niech się więc tak stanie pomiędzy mną a tobą. Niezależnie od tego, który z terminów wypełnię, niech nie odniosę żadnej niesprawiedliwości. Bóg jest poręczycielem tego, co mówimy”.

Po wypełnieniu przez Mojżesza (uzgodnionego) terminu, kiedy to wędrował ze swą rodziną (przez pustynię), dostrzegł od strony góry (Synaj) ogień. Powiedział swej rodzinie: „Zaczekajcie tutaj! Albowiem zobaczyłem ogień w oddali. Przyniosę wam stamtąd wiadomość (o tym, gdzie jesteśmy i jaką drogę powinniśmy wybrać) albo przynajmniej przyniosę wam pochodnię (aby rozpalić ognisko), byście mogli się ogrzać”.

Gdy podszedł do ognia, ktoś zawołał do niego od prawej strony doliny, z drzewa (rosnącego) w błogosławionym miejscu: „O, Mojżeszu! Oto Ja, Bóg –. Pan światów^[7]

Rzuć teraz swoją laskę”. (On rzucił, a) kiedy zobaczył, że ona wije się jak wąż, odwrócił się, by uciec. „O, Mojżeszu, podejdź bliżej i nie lękaj się. Ty (któryś został wybrany na Wysłannika), jesteś spośród tych, którzy są bezpieczni.^[8]

Włóż swą prawą rękę za pazuchę: ona wyjdzie jaśniejąco biała i bez skazy. I zbliż swe ramię do siebie, by uwolnić się od strachu (i być gotowym na następne Moje polecenie). Oto dwa dowody (twego posłannictwa, pochodzące) od twego Pana, dla Faraona i możnych z jego dworu. Zaiste, oni są ludem występnym”.

(Mojżesz) rzekł: „Panie mój! Ja uśmierciłem jednego z nich i boję się, że mnie zabiją (i nie pozwolą głosić Twego Posłannictwa).

A mój brat Aaron – on jest ode mnie wymowniejszy, przeto (wyznacz także i jego na wysłannika i) poślij go ze mną jako pomocnika, który potwierdzi moją prawdomówność. Boję się bowiem, że oni uznają mnie za kłamcę”.

(Bóg) odrzekł: „Dodamy ci siły poprzez twego brata i obdarzymy was obu mocą i władzą; i oni nie zdołają was dosięgnąć (i wyrządzić żadnej zamierzonej przez siebie szkody) ze względu na lęk przed Naszymi Znakami (cudami, ajat). Zwycięzcami będziecie wy obydwaj oraz (będą nimi) ci wszyscy, którzy za wami podążają”.^[9]

A kiedy Mojżesz przybył do nich (Faraona i możnych z jego dworu) z Naszymi Znakami oczywistymi, powiedzieli: „To (co pokazujesz jako cuda, mające dowieść twego posłannictwa, to) nic innego, jak tylko czary zmyślone. I my do nigdy tego nie słyszeliśmy (wezwania Tego, którego nazywasz Panem światów) za czasów naszych dawnych przodków”.^[10]

(Mojżesz) odrzekł: „Mój Pan wie najlepiej, kto przyszedł z prawdziwym przewodnictwem od Niego i do kogo będzie należeć ostateczne, szczęśliwe schronienie (zarówno w tym świecie, jak i w przyszłym). Zaiste, niesprawiedliwi nie osiągną pomyślności (ani swych celów)”.

Faraon (powrócił do dostojników ze swego dworu i) powiedział: „O, możni! Ja nie wiem, czy wy macie innego boga poza mną. Dobrze więc, o Hamanie, rozpal dla mnie ogień (w piecu), by wypalić na nim cegły. I zbuduj dla mnie wieżę wyniosłą, bym mógł zobaczyć ją wielu do posługiwania sobie na tym Boga Mojżeszowego, choć sądzę, że on świecie, to) w Dniu Sądu Ostatecznego (Mojżesz) jest na pewno kłamcą”. nikt ich nie wspomoże.^[11]

(Faraon) wzrastał w zarozumiało-

Przeto pochwyciliśmy jego i jego Miłosierdzia). zastępy i wrzuciliśmy ich do morza.

I uczyniliśmy ich przywódcami rozróżnienia i rozumu dla ludzi, a także (przykładem) zbłądzenia, wzywającymi jako przewodnictwo i miłosierdzie, aże(tych, którzy byli gotowi pójść za nimi) by mogli rozważać i rozpamiętywać. w Ogień piekielny. A (choć zatrudnia-

Sprawiliśmy, że szło za nimi prześci na ziemi, on i jego zastępy, wbrew kleństwo na tym świecie (i jako zwodziwszelkim prawom, i oni byli przekonaciele pomnażali swe grzechy), a w Dniu ni, że nigdy nie zostaną do Nas sprowaZmartwychwstania znajdą się pomiędzy dzeni (na Sąd). odrzuconymi (i pozbawionymi Bożego

Zaprawdę, gdy unicestwiliśmy wczeSpójrz więc, jaki był koniec ludzi pełśniejsze (występne) pokolenia, daliśmy nych nieprawości! Mojżeszowi Księgę (Torę) jako światło

(To wszystko, co opowiedzieliśmy ci o Mojżeszu i danej mu Księdze, jest Objawieniem dla ciebie, o Muhammadzie, gdyż) nie byłeś na zachodnim zboczu (doliny), kiedy to ustanowiliśmy Prawo (Torę) dla Mojżesza, i nie byłeś świadkiem (tego, co się tam wydarzyło).

Lecz (po nich) powołaliśmy do istnienia liczne pokolenia i trwały one długie wieki. (Objawieniem jest to, co o nich mówisz, podobnie jak to, co przytrafiło się Mojżeszowi w Midianie. Albowiem) nie przebywałeś pośród ludu Midianu, a przekazujesz im (Mekkańczykom) Nasze Objawienia (o tym, czego Mojżesz tam dokonał). Oto My posyłaliśmy wysłanników (z Naszym Objawieniem).

Nie byłeś również na zboczu Góry (Synaj), gdy wzywaliśmy (Mojżesza), lecz (My objawiamy to wszystko Tobie) jako Miłosierdzie od twego Pana, byś mógł ostrzegać ludzi, do których przed tobą nie przybył żaden ostrzegający. (Dzieje się tak po to), by mogli rozważać i rozpamiętywać.

(Posłaliśmy cię jako Wysłannika), ażeby nie mówili, gdy spadnie na nich jakieś nieszczęście (w tym albo w przyszłym świecie), ze względu na to, co uczyniły wprzód ich ręce: „Panie nasz! Gdybyś tylko zesłał nam Wysłannika, bylibyśmy posłuszni Twym Objawieniom i znaleźlibyśmy się pośród wierzących”.

A jednak obecnie, mimo że przyszła do nich od Nas prawda (poprzez Wysłannika), oni wciąż mówią (usprawiedliwiając jej odrzucenie): „Dlaczegóż to on nie został obdarzony tym, co Mojżesz (wszystkim naraz)?” Czyż oni wcześniej nie odrzucili wiary w to, co zostało dane Mojżeszowi? Oni powiedzieli: „Obydwie (Księgi) to czary, a jedna wspiera drugą”. I rzekli też: „Nie wie-^[12][13]

Powiedz (im): „Jeśli jesteście prawdziej błądzi aniżeli ten, kto podąża za domówni (w swym twierdzeniu, że obyswymi namiętnościami i upodobaniami, dwie Księgi zawierają czary, to) przyniea pozbawiony jest Bożego przewodnicście w takim razie inną Księgę od Boga, twa? Zaprawdę, Bóg nie jest przewodniktóra by lepiej prowadziła ku drodze kiem ludzi oddanych nieprawości i nieprostej niż którakolwiek z tych dwu, a ja sprawiedliwości. będę postępował zgodnie z nią”.

A jeśli nie zdołają odpowiedzieć, to rzymy w żadną z nich”. wiedz, że podążają wyłącznie za swymi kaprysami i pragnieniami. Któż bar-

Oto przekazaliśmy im Słowo (werset za wersetem i rozdział za rozdziałem – dla ich dobra), by mogli (je) rozważać i rozpamiętywać.

Ci, którym daliśmy Księgę wcześniej, uwierzyli w nie.^[14]

Gdy im je recytują, mówią: „Wierzymy w nie. To jest na pewno prawda od naszego Pana. Nawet zanim ono przyszło, my już byliśmy poddani (Woli Bożej)”.

Ci zostaną dwakroć obdarzeni nagrodą, gdyż wytrwali (w praktykowaniu swej religii, wolni od kłamstwa; i nie poddając się żadnym uprzedzeniom w tym względzie, podążają za Koranem i Muhammadem). Oni zwalczają zło dobrem, a z tego, w co ich zaopatrzyliśmy (majątku, wiedzy i mocy) rozdają (na sprawę Boga i dla potrzebujących wyłącznie po to, by podobać się Bogu).

A kiedy słyszą próżną (bezużyteczną lub agresywną) rozmowę, odwracają się od niej, nie odpowiadając na nią, i mówią (do tych, którzy w niej uczestniczą): „Nam będą policzone nasze czyny, a wam – wasze czyny. Pokój wam! Nie zamierzamy mieszać się z nieświadomymi (Boga, prostej ścieżki oraz dobra i zła)”.

Ty nie zdołasz poprowadzić ku prawdzie tych, których miłujesz, lecz Bóg jest Przewodnikiem dla tych, dla których zechce. On zna najlepiej tych, którzy są prowadzeni drogą prostą.

Oni mówią: „Jeśli podążymy drogą prostą wraz z tobą, to zostaniemy unicestwieni na naszej ziemi”. Czyż nie osadziliśmy ich w bezpiecznej świątyni, do której – jako zaopatrzenie od Nas – dostarczane są wszelakie towary? Jednakże większość z nich nie wie (że to My ich chronimy i zaopatrujemy, sądzą zaś, że to idole i posągi, którym oddają cześć, przyciągają inne plemiona arabskie do Mekki dla handlu i że to one chronią ich przed nimi).

Ileż to miast zniszczyliśmy, któmiast, dopóki nie powoła w ich metropore radowały się w swej zarozumiałości lii wysłannika, który przekaże im Nasze obfitością. Oto domostwa ich (mieszkańposłannictwo. My nigdy nie niszczymy ców): po nich nie przebywał tam nikt miast, chyba że ich mieszkańcy są ludźprócz niewielu ludzi przez krótki jedynie czas. To My zawsze jesteśmy spadmi występnymi (którzy przypisują Bogu kobiercami (i żyjemy wiecznie, gdy już współtowarzyszy i oddają się czynieniu wszyscy pomarli). niesprawiedliwości).

Twój Pan nie niszczy jednak żadnych

Cokolwiek jest wam dane (z tego świata), jest jedynie dla przemijającego zadowolenia z życia doczesnego na tym świecie i jego przyozdobieniem. Tymczasem to, co przygotował (dla was) Bóg (jako nagrodę za wasze dobre czyny i czym obdaruje was bardziej niż na to zasługujecie), jest dużo lepsze i trwalsze. Czy nie zastanowicie się i nie pojmiecie?

Czy ten, któremu daliśmy piękną obietnicę (przebaczenie i raj), która się dla niego spełni, podobny jest do tego, któremu pozwoliliśmy czas niejaki zażywać przyjemności życia doczesnego, który jednak w Dniu Zmartwychwstania znajdzie się pośród oskarżonych (i przeznaczonych do ukarania)?

Owego Dnia wezwie ich Bóg i powie: „Gdzież są ci (istoty, rzeczy i siły), o których twierdziliście, że są Moimi współtowarzyszami?”

Ci (którzy zwodzili innych ku temu, by przypisywali Bogu współtowarzyszy i) wobec których wypełniony zostanie wydany przez Boga rozkaz ukarania, odpowiedzą: „Panie nasz! Tych, których poprowadziliśmy ku zbłądzeniu, zwiedliśmy, gdyż sami pobłądziliśmy (i oni nas naśladowali z własnej woli, wcale ich do tego nie przymuszaliśmy). Oto w Twej Obecności oświadczamy, że jesteśmy niewinni (tego, iż oni wzięli nas za Twoich współtowarzyszy). To nie nam oddawali cześć. (Oni czcili raczej swoje własne namiętności)”.

I zostanie powiedziane (tym, którzy uznawali ich za współtowarzyszy Boga): „Wezwijcie na pomoc swoich współtowarzyszy!” I oni będą ich wzywać, ale tamci nie odpowiedzą na ich wołania i zobaczą karę. O, gdyby byli poszli za wskazówkami prowadzącymi na Drogę Prostą!

Owego Dnia Bóg wezwie ich (raz jeszcze) i zapyta: „Jak odpowiedzieliście Wysłannikom?” tym, co oni Mu przypisują jako współ-

Tego Dnia zostaną im zaciemnione towarzyszy. (wszelkie sposoby zdobycia) wiadomości i nie zdołają (nawet) zadać sobie nawza-

Lecz ci, którzy okażą skruchę, uwie-

Twój Pan stwarza, cokolwiek zechce, i wdzięczność na początku i na końcu a także wybiera i postanawia (dla Swoich (wszelkiego stworzenia w tym i w przysług) taki bieg życia, jaki zechce. Oni nie szłym świecie). Wyłącznie do Niego mają wolności wyboru (względem tego, należy Sąd i władza i do Niego zostanieco Bóg wybrał i rozkazał). On jest pełen cie sprowadzeni. chwały i całkowicie wzniosły – ponad

Twój Pan wie, co ich piersi skrywajem pytania. ją, a co odkrywają.

On jest Bogiem, poza Nim nie ma rzą i będą czynić dobre, prawe dzieła – boga (i jedynie On jest godzien czci). oni mogą mieć nadzieję, że znajdą się (Skoro wszelkie piękno, doskonałość, pomiędzy tymi, którzy osiągną sukces. osiągnięcia i łaski pochodzą zasadniczo od Niego), Jemu wszelka chwała

Powiedz: „Czy wy kiedykolwiek zastanawialiście się nad tym, że gdyby Bóg uczynił nad wami noc nieustanną – aż do Dnia Zmartwychwstania – to, czy znalazłby się inny bóg poza Bogiem (Jedynym), który zdołałby przynieść wam światłość? Czyż zatem nie nastawicie uszu (ku prawdzie i nie zaczniecie na nią zważać)?

Czy wy kiedykolwiek zastanawialiście się nad tym, że gdyby Bóg uczynił nad wami dzień nieustanny – aż do Dnia Zmartwychwstania – to, czy znalazłby się inny bóg poza Bogiem (Jedynym), który zdołałby przynieść wam noc dla odpoczynku? Czyż nie dostrzeżecie (prawdy i nie zaczniecie na nią zważać)?”^[16]

On uczynił dla was noc i dzień z miłosierdzia, byście odpoczywali (nocą) i szukali Jego dobrodziejstw (w ciągu dnia), i byście składali Mu dzięki (za dzień i noc).

Nadejdzie Dzień i On wezwie tych, którzy przypisują Mu współtowarzyszy, i powie: „Gdzież teraz są ci (istoty, rzeczy i siły), o których twierdziliście, że są Moimi współtowarzyszami?”

I My weźmiemy z każdej wspólnoty świadka (wysłannika doń posłanego) i powiemy (do tych, którzy odrzucili wysłanników): „Przynieście swój dowód (na to, że Bóg ma współtowarzyszy)!” Wtedy będą (już) wiedzieć, że wszelka prawda spoczywa u Boga i że tylko Bóg ma absolutne prawo (do Boskości i panowania); a wszystko (fałszywe bóstwa), co wymyślili przeciwko Bogu, zawiedzie ich.

Karun (Korah) należał do ludu Mojżesza, lecz zdradził go i uciskał. My obdarzyliśmy go tak wielkimi skarbami, że same klucze do nich były zbyt ciężkie dla grupy mocarzy. Nawet jego własny lud go ostrzegał: „Nie unoś się próżną radością ze swoich bogactw. Zaprawdę, Bóg nie miłuje tych, którzy popadają w pustą radość.^[15]

Zmierzaj zaś, przy pomocy tego, czym obdarował cię Bóg, do Domu na Tamtym Świecie (rozdając z tego, co posiadasz, na dobroczynność), nie zapominając jednak o swoim udziale (który Bóg ci wyznaczył) w tym świecie. Czyń dobro innym, gdyż Bóg okazał ci dobroć (z czystej Swej łaskawości). Nie szukaj na ziemi zepsucia i zgorszenia, albowiem Bóg nie miłuje tych, którzy powodują zepsucie i szerzą zgorszenie”.

On odrzekł: „Wszystko to zostało mi dane jedynie ze względu na pewnego rodzaju wiedzę, którą posiadłem” Czyż nie wiedział o tym, że Bóg unicestwił spośród pokoleń, jakie były przed nim, ludzi o większej mocy, a bogactwa, jakie nagromadzili, były wspanialsze? W istocie, ludzie występni, przywiązani do popełniania grzechów, nie zostaną zapytani o swe winy (zanim nie zostaną unicestwieni i nie będą mogli się obronić).^[17]

(Korah) ukazał się swemu ludowi w całym przepychu. Ci, którzy dbali jedynie o życie doczesne, mówili: „O, gdybyśmy tylko posiadali to, co zostało dane Korahowi! Doprawdy, on jest posiadaczem olbrzymiego majątku!”

Ci natomiast, którzy zostali obdarzeni wiedzą (prawdziwą), mówili: „Biada ci! O wiele lepsza jest nagroda, którą daje Bóg wierzącym i czyniącym dobre, prawe dzieła. Nie osiągnie jej nikt, poza cierpliwymi (którzy pokonują wytrwale przeciwności, unikając grzechów i okazując posłuszeństwo Bogu)”.^[18]

My tedy sprawiliśmy, że ziemia pochłonęła jego i miejsce jego zamieszkania. I nie było zastępu, który by pospieszył mu z pomocą przeciwko Bogu, on sam także nie był w stanie sobie pomóc.

A rankiem ci, którzy (jeszcze) poprzedniego dnia pragnęli zajmować jego miejsce, poczęli mówić: „Biada nam! (Oto zapomnieliśmy, że to) Bóg rozszerza zaopatrzenie, komu zechce spośród Swych sług, i pomniejsza je (komu zechce). Jeśliby Bóg nie był dla nas. łaskawy, to sprawiłby, że i my zostalibyśmy pochłonięci. Biada nam! (Albowiem zapomnieliśmy, że) niewierzący nie cieszą się pomyślnością”.

A Dom na Tamtym Świecie wyznaczymy tym, którzy nie dążą na ziemi do władzy pełnej arogancji ani nie powodują zepsucia i chaosu. (Prawdziwie upragniony) koniec czeka bogobojnych i pobożnych.

Kto przychodzi do Boga z dobrym uczynkiem, otrzyma lepszy od niego; kto zaś przychodzi ze złym uczynkiem – ten, czyniąc zło, otrzyma odpłatę jedy. nie za to, co czynił^[19]

Zaprawdę, Ten, który powierzył ci (o, Wysłanniku, obowiązek głoszenia Objawienia, które zawiera) Koran, doprowadzi cię z pewnością do spełnienia się obietnicy (zostaniesz sprowadzony z tryumfem do domu i ojczyzny, któ. Powiedz: rą byłeś zmuszony opuścić) „Mój Pan wie najlepiej, kto przybywa ze wskazówkami (prawdziwymi), prowadzącymi ku drodze prostej, a kto zatracił się w błędzie oczywistym”.

Nie oczekiwałeś, że ta Księga zostanie objawiona tobie; ona jednak została objawiona tobie jako miłosierdzie od twego Pana. Nie wolno ci tedy wspierać niewierzących.

Niechaj nigdy nie odwrócą cię od głoszenia Objawień Boga, skoro zostały ci zesłane. Wzywaj (ludzi) do twego Pana i nie bądź spomiędzy tych, którzy przypisują Bogu współtowarzyszy.

Nie wzywaj innego boga wraz z. Poza Nim nie Bogiem (prawdziwym) ma innego boga (La ilaha illa Huwa). Przemija wszystko, za wyjątkiem Jego „Oblicza” (Jego wiecznotrwałej Istoty i tego, co czynione jest dla uzyskania Jego akceptacji). Wyłącznie do Niego należy Sąd i władza i do Niego zostaniecie sprowadzeni.^[21]