Na tych (aniołów), którzy ustawiają wszystkich stron; się w szeregach,

(Którzy) odpędzają, czyniąc odpór;

(I tych, którzy) recytują Napomnienie ci coś ukradkiem i jest ścigany (i nisz(objawione przez Boga). czony) przez przeszywającą, płomien-^[1]

[1]Najpowszechniej akceptowana opinia dotycząca aniołów wspomnianych w tych wersetach jest taka, że są aniołami towarzyszącymi Archaniołowi Gabrielowi, którego zadaniem było stopniowo przynosić Wysłannikowi Koran. Owe anioły układały się w szeregach wzdłuż drogi, podczas gdy Gabriel, pokój z nim, niósł Wysłannikowi Objawienie. W tym czasie niektóre z nich przepędzały diabły, usiłujące pochwycić jego część. Niektórzy w tym samym celu stali wokół Wysłannika. Pomiędzy nimi byli pomocnicy Gabriela, przekazujący Objawienie Wysłannikowi (72:28). Wiele Objawień nie zostało włączonych do Koranu, gdyż przyszły po to, by go wyjaśniać, i w związku z tym stanowią podstawę Sunny. Inni aniołowie wychwalają Boga w szeregach i recytują Objawienie lub fragmenty Koranu, czasem Wysłannikowi, a czasem wokół niego. (Wersety o podobnym znaczeniu, zob.: 2:97; 26:194; 80:16; 72:28; 37:166.)

Zaiste, wasz Pan jest Jeden. ną gwiazdę^[3]

[3]Szczególnie w epoce przedislamskiej jasnoCzynili te same próby, gdy Wysłannik Boży widzenie i przepowiadanie przyszłości było zaczął otrzymywać Objawienia. Bóg jednak pośród Arabów szeroko rozpowszechnione, nie zezwolił im na takie postępowanie, i kiedy tak jak to ma miejsce dzisiaj na całym świetylko któryś z nich posłyszał coś od aniołów, cie. Diabły usiłowały wspiąć się do niebios to był niezwłocznie niszczony pociskiem. i podsłuchać rozmów anielskich o Boskich Diabły nigdy nie zrezygnują ze swoich prób prawdach i pewnych zdarzeniach w przyszłowspięcia się do niebios, lecz każda ich próści. Jeśli udało im się coś usłyszeć, to zanoba jest udaremniana, a w razie usłyszenia sili to do jasnowidzów i wróżbitów, z któczegoś, są unicestwiani. (Podobne wersety i rymi utrzymywali kontakty. Dodawali jedwyjaśnienia, zob. 15:16-18, przyp. 5; 26:212; nak do tego wiele rzeczy nieprawdziwych. 67:5, przyp. 4; 72:9.) mieszkaniem, i ich kara będzie się odbywać

Pan Niebios i Ziemi, i wszystkiego,

Zaprawdę, My ozdobiliśmy najniższe (niebiosa i anioły w nich). Zaiste, My ich niebo (nad ziemią) ozdobą – gwiazdami, stworzyliśmy z lepkiej gliny.

Także dla ochrony przed wszelkim diabłem, uparcie trwającym w hardym

Oni nie mogą posłyszeć niczego z lecz oni wciąż się wyśmiewają (z Bożego Wysokiego Zgromadzenia (niebiańskich Przesłania i Jego Wysłannika)..

Są odtrącani i czeka ich wieczna kara –

Wyjąwszy tego, który pochwy-

Zapytaj ich (politeistów) przeto: co jest pomiędzy nimi, i Pan wszystkich „Czyż mocniejsi w budowie ciała są oni, wschodów. czy też tamci, których stworzyliśmy^[2]

[2]Werset ten podkreśla fakt, że to Bóg dzierży absolutną władzę nad całym wszechświatem. Mówiąc o wschodach, wskazuje na sferyczny kształt planet i ich obroty. Liczba mnoga „wschody” implikuje wiele wymiarów: każdy punkt na ziemi jest wschodem dla punktu na zachód od niego, zatem pojęcie „wschodu” jest różne w każdym punkcie na ziemi, tworząc grupę wschodów. Poza tym, na jednej hemisferze słońce wschodzi w 180 punktach, tzn. słońce wschodzi w jednym miejscu tylko dwa dni w roku, co czyni 360 punktów na ziemi. Zatem, niniejszy werset wskazuje także na południki oraz na wymiary nieskończone, na względność przestrzeni, na sferyczny kształt planet oraz na obroty ziemi.

Ty uznasz wszystkie dzieła Boga za buncie. cudowne, a ich zaprzeczenie – za dziwne,

A kiedy im się przypomina (o Bożych Prawdach i napomina Jego Objawieniem), nie zwracają (na to) uwagi.

A kiedy widzą nadzwyczajny dowód (prawdy, cud), wyśmiewają się z niego (i nawołują innych, by czynili to samo).

I mówią: „To oczywiście tylko czary.

Co? Kiedy pomrzemy i staniemy się pyłem i kośćmi, czyż wtedy zostaniemy wskrzeszeni z martwych?

A także (wskrzeszeni zostaną) nasi dawni praojcowie?”

Powiedz: „Zaprawdę, tak. I będziecie najbardziej upokorzeni”.

Będzie tylko jeden straszliwy krzyk i oto oni będą się (lękliwie) wpatrywać,

I mówić: „Biada nam! Oto Dzień Sądu!”

(I będzie powiedziane:) „Oto Dzień Sądu i Rozróżnienia (pomiędzy prawdą a kłamstwem, pomiędzy prawym a grzesznikiem – Dzień), któremu zaprzeczaliście”.

(Bóg rozkaże aniołom:) „Zgromadźcie wszystkich razem, tych, którzy popełniali największą niesprawiedliwość (uparcie przypisując Bogu współtowarzyszy) i ich (diabelskich) kamratów, a także wszystko to, co czcili (spośród idoli, posążków i buntowników spomiędzy ludzi i dżinów)

Poza Bogiem, i poprowadźcie ich na szlak Ognia Palącego!

I zatrzymajcie ich tam, gdyż muszą zostać wypytani (o ich czyny z tego świata).

Lecz cóż jest z wami, że nie pomagacie sobie wzajemnie (by uniknąć kary)?”

Zamiast tego, owego Dnia oni będą całkowicie poddani (bez najmniejszej oznaki arogancji).

I będą zwracać się do siebie wzajemnie, wymieniając pomiędzy sobą słowa (obwinienia).

Oni (ci którzy byli prowadzeni) powiedzą (do przewodników): „To wy przychodziliście do nas i okazywaliście sympatię (udając, że dobrze nam życzycie i twierdząc, że kłamstwo jest prawdą)”.

Oni (przewodnicy) powiedzą: „Nie! To raczej wy sami nie byliście wiernymi (i nie okazywaliście żadnej skłonności ani intencji do wiary).

A my nie mieliśmy nad wami żadnej władzy (by was zmuszać do niewiary). Lecz wy sami byliście ludem buntowniczym.

Dlatego słowo naszego Pana (co do kary) sprawdziło się przeciwko nam. Niechybnie (sprawiedliwie) go skosztujemy.

Przeto (choć nie mieliśmy mocy przymuszania) poprowadziliśmy was ku zbłądzeniu, gdyż, zaprawdę, sami zbłądziliśmy”.

Owego Dnia zatem oni będą towarzyszyć sobie w karze (i jej cierpieniach).

Tak postępujemy z niewiernymi i występnymi.

Wówczas bowiem, gdy im mówiono, że nie ma bóstwa poza Bogiem, oni wzrastali w pysze i odrzucili to.

I mówili: „Czyż mamy porzucić naszych bogów ze względu na jakiegoś obłąkanego poetę?”

Nie! On przyniósł (wam) prawdę i potwierdza tych (wysłanników), którzy z napojem z czystego, tryskającego źróbyli posłani (przed nim). dła;

Wy z pewnością skosztujecie kary

I otrzymacie odpłatę wyłącznie za to, doznają od niego oszołomienia. co czyniliście.

Inaczej jednak będzie ze sługami skromnym spojrzeniu (o wzroku skieBoga, szczerze wierzącymi i praktykująrowanym jedynie na nich), o pięknych cymi Religię. oczach;

Dla nich jest przygotowane (w Raju)

Owoce (jako nagroda za życie na tym łami. świecie); i doznają wielkich zaszczytów

W Ogrodach dobrodziejstw i błogowiając przyjaźnie. sławieństw,

Zasiadając na tronach, twarzami ku skiego towarzysza, sobie,

Pomiędzy nimi będzie krążył puchar

Jasny i rozkoszny dla tych, którzy bolesnej (z powodu waszego nastawienia go piją; i uczynków)

Niepowodujący szkody; i oni nie

A z nimi będą czyste małżonki, o

(Wolne od wszelkiej brzydoty i) nieszczególne zaopatrzenie: tknięte, jak gdyby były ukrytymi per-

Będą zwracać się do siebie, rozma-

Jeden z nich powie tak: „Miałem bli-

Który zwykł mnie pytać: ‘Czyż jesteś rzeczywiście jednym z tych, którzy potwierdzają prawdę (tego, co naucza nas Wysłannik o Sądzie Ostatecznym)?

Kiedy pomrzemy i staniemy się pyłem i kośćmi, czyż rzeczywiście zostaniemy (wskrzeszeni i) postawieni przed Sąd?’”

On (mówiący) powie: „Czy chcielibyście spojrzeć (do Piekła, by go zobaczyć)?”

On spojrzy w dół i zobaczy go w samym środku Ognia Palącego.

On powie: „Na Boga, niemal spowodowałeś moją zgubę;

Gdyby nie łaska mojego Pana, byłbym z pewnością pośród skazanych (na karę Ognia)”.

(Następnie, zwracając się do swoich towarzyszy, powie:) „Czy nie doświadczymy już więcej śmierci?

Poza wcześniejszą śmiercią? (której doświadczyliśmy opuszczając świat), i nie zostaniemy ukarani.

Oto z pewnością triumf najwspanialszy”.

Niech zatem dla czegoś podobnego pracują pracujący.

Czy to jest lepsze, jako przywitanie, czy też drzewo Zakkum?

My uczyniliśmy je (to drzewo) narzędziem próby i kary dla występnych (którzy przydają Bogu współtowarzyszy).^[4]

[4]O drzewie Zakkum i o tym, że jest środkiem doświadczania ludzi, zob. 17:60, przyp. dalej w taki sposób.

To drzewo rosnące w sercu Ognia Palącego.^[5]

[5]Piękne istoty zazwyczaj porównujemy do swoimi błogosławieństwami, a Piekło z całą aniołów, tak jak kobiety, które zobaczyły surowością swojej kary będą efektem ludzProroka Józefa, pokój z nim, przyrównały go kich przekonań i uczynków w życiu doczedo zacnego anioła (12:31). A istoty brzydkie snym. Ludzie więc będą w nich żyć zarówno porównujemy do diabłów. Może być jednak duszą, jaźnią jak i ciałami: dusze ludzi Raju wiele innych podobieństw pomiędzy owocem będą doskonale oczyszczone, a ich ciała będą drzewa Zakkum, a głowami diabłów. Drzeprzypominać te z życia doczesnego, ale w wo to, na przykład, będzie wzrastać od nasion sposób odpowiedni do Tamtego Świata. rozsiewanych przez złe uczynki popełniane przez ludzi w Piekle, uczynków prowokoi wiecznością ma jaźń człowieka i jego ułomwanych przez Szatana (5:90). Koran wspone, zmienne, niestabilne oraz targane bólem mina uczynki takie jak konsumpcja środków ciało? Wystarczą przecież wzniosłe przyoszałamiających, hazard, składanie ofiar idojemności duszy. Zmartwychwstanie ciał ma lom albo w miejscu poświęconym na ofiary nastąpić dla cielesnych przyjemności? Odpodla kogoś innego, niż Bóg. To także wróżenie wiedź jest następująca: politeistów ze strzelania strzał i na inne sposoby (wyciąganie losów bądź rzucanie kości). To naturalne, że takie uczynki urosną do drzew szatańskich i wydadzą owoce przypominające głowy diabła.

Jego owoce są jak głowy szatanów.

Oni, zaiste, będą z tego jedli i będą napełniać sobie tym brzuchy.

Potem otrzymają wrzącą wodę (mieszającą się w ich ciałach z Zakkum).

W końcu muszą wrócić do Ognia Palącego.^[6]

[6]Po posiłku potrzebujemy wody. Ludzie Piekieł będą spożywać owoce drzewa Zakkum i wychodzić z Ognia Palącego do innego obszaru Piekieł, ażeby tam gasić pragnienie. Do picia jednak dostaną wrzącą wodę wymieszaną z owocami Zakkum, i ten napój rozsadzi ich wnętrzności (47:15). Potem, będą musieć powrócić do Płomieni będących ich Koraniczne opisy Raju i Piekła nie można Można zapytać: Co wspólnego z Rajem

Oto oni znaleźli swoich praojców na błędnej ścieżce.

A jednak, spieszą w ich ślady. rzących i praktykujących religię.

Zaiste, zbłądziła większość z tych,

Choć posłaliśmy pomiędzy nich Nas (ku pomocy) ostrzegających (z naszym przewodnicli jesteśmy w odpowiedzi (na modlitwę)! twem).^[7]

[7]Modlitwa Noego, zob. 54:10; 71:26.

Zobacz, jaki był koniec tych, któdziwych jego stronników pomiędzy rzy byli ostrzegani (lecz nie zwracali na nimi) od wielkiego strapienia. to uwagi)., i jakże wspania-

Wyjąwszy sługi Boże, szczerze wie-

I Noe (który był jednym spośród którzy żyli przed nimi. takich sług i ostrzegających) wzywał

Ocaliliśmy jego i jego rodzinę (praw-

I sprawiliśmy, że jego potomstwo przetrwało (na ziemi).

I pozostawiliśmy dla niego pośród potomnych (aż do końca czasu to pozdrowienie i wspomnienie o nim i jego posłannictwie):

„Pokój Noemu pomiędzy wszystkimi istotami”.^[8]

[8]Prorok Adam, niech będzie z nim pokój, był pierwszą istotą ludzką (wraz ze swoją żoną Ewą) na ziemi, i był też pierwszym Prorokiem. Jego misja była ograniczona do jego dzieci. Kiedy jednak przyszedł Prorok Noe, pokój z nim, to ludzkość zdążyła się już pomnożyć, i podzielić na wiele plemion. Przybył więc do społeczności podzielonej, aby ją zjednoczyć pod Boskim Przesłaniem, i aby walczyć z politeizmem i niesprawiedliwością. Pomimo jego wysiłków, które trwały 950 lat, tylko niewielu uwierzyło w niego, a pozostali zostali ukarani przez Boga Potopem. Ludzkość rozpoczęła nowe życie. Pokazuje to, jak nieustępliwi i zepsuci byli ludzie za czasów Noego. I gdyby nie stałe wysiłki Noego, mające na celu nawrócenie swego ludu, to świat zostałby wówczas zniszczony. Wszystkie więc późniejsze pokolenia zarówno ludzi jak i dżinów oraz innych istot ziemskich mają dług wdzięczności wobec Proroka Noego, pokój z nim. Dzięki niemu ma miejsce kontynuacja życia. Koran używa tego rodzaju pozdrowienia jedynie wobec niego. Choć pozdrawia Wysłanników, których poniżej wspomina, to nie używa frazy „pomiędzy wszystkimi istotami”.

W taki sposób nagradzamy tych, którzy poświęcają się czynieniu dobra, jakby widzieli Boga.

On był z pewnością spośród Naszych prawdziwie wierzących sług.

A co do innych (którzy byli mu przeciwni), to My spowodowaliśmy, że się potopili.

Zaprawdę, Abraham był tym, który szedł tą samą drogą, co on.

On zwrócił się ku swemu Panu z sercem czystym i zdrowym (wolnym nawet od śladów nieszczerości wiary).

(Wspomnij), kiedy powiedział do swego ojca i swego ludu: „Czym jest to,

Czyż podążacie za wymysłami, czcząc bóstwa poza Bogiem?

Tak więc, co sądzicie o Panu światów (że macie odwagę czynić coś takiego)?”

Potem (zaproszony do uczestniczenia w ceremoniach religijnych ludu w

I powiedział: „Zaiste, jestem chory”.

Oni przeto odwrócili się od niego i przeciwko niemu (by go zabić), lecz my odeszli. ich poniżyliśmy^[11]

[11]Dokładniejsza relacja o tym wydarzeniu, zob. 21:51-70.

Wówczas on podszedł do ich bóstw

Cóż jest z wami, że nie mówicie?” nym przekonaniu, że) On mnie poprowadzi (do ziemi, gdzie będę mógł swo-

Następnie rzucił się na nich, uderzając ich (z całej siły) swą prawicą. bodnie oddawać Mu cześć)..

Wtedy inni ludzie podążyli ku niemu co czcicie? z pośpiechem.

A on powiedział: „Czy oddajecie cześć rzeczom, które sami wyrzeźbiliście,

Podczas gdy to Bóg stworzył was i to wszystko, co wykonujecie?”^[10]

[10]To znaczy: to Bóg nas stwarza i umożliwia nam czynienie różnych rzeczy. On stwarza również zewnętrzny byt tego, co czynimy. Wykonywanie przez nas jakiejś czynności nie oznacza, że ona musi mieć miejsce. Gdyby nie Jego akt stwórczy, to nie bylibyśmy w stanie nic uczynić. My czynimy coś, a Bóg to stwarza. Gdybyśmy nie mieli zdolności do czynienia czegokolwiek, a Bóg nie stwarzałby naszych działań, to nasza wolna wola byłaby bez znaczenia i nie ponosilibyśmy odpowiedzialności za nasze czyny.

Oni (naradzili się pomiędzy sobą i) dzień świąteczny) rzucił spojrzenie na rzekli: „Zbudujcie mu stos i rzućcie go gwiazdy w płomienie palące!”^[9]

[9]Abraham nie był fizycznie chory, ale smutek, jaki odczuwał wskutek fałszu swego ludu, dręczył jego umysł i duszę. Zdecydował się przeto powiedzieć im prawdę w sposób przekonujący. Kiedyś, chcąc uniknąć uczestniczenia w ich ceremoniach, powiedział im, że czuje się źle, a kiedy poszli, zniszczył ich idole. Ludzie sądzili, że był naprawdę chory, lecz on miał na myśli, że czuje się bardzo nieswojo z powodu czczenia przez nich bożków.

Oni przygotowywali więc spisek

A on rzekł: „A teraz udaję się do i rzekł: „Nie będziecie spożywać (z ofiar mojego Pana (porzucając swoją ojczypostawionych przed wami)? znę jedynie ze względu na Niego, w peł-

100

I modlił się: „Panie mój, obdarz mnie jednym ze sprawiedliwych”.

101

My przeto obwieściliśmy mu dobrą nowinę o chłopcu łagodnym i cierpliwym.^[12]

[12]To wyraźnie pokazuje, że to, co Abraham śnił, jako Prorok, było Boskim rozkazem.

102

A potem, kiedy (jego syn) osiągnął przy jego boku taki wiek, że już mógł się zmagać (z trudnościami życia), rzekł: „Mój kochany synu! Widziałem we śnie, że miałem cię złożyć w ofierze. Przeto zastanów się i powiedz mi, co o tym sądzisz”. On odpowiedział (bez wahania): „Mój drogi ojcze! Czyń tak, jak ci nakazano. Znajdziesz mnie, z woli Boga, jednym z tych, którzy okazują niezachwianą cierpliwość (w przestrzeganiu Bożych nakazów)”.^[13]

[13]Choć obecne wersje Biblii mówią, że synem, którego Bóg nakazał Abrahamowi złożyć w ofierze, był Izaak (Księga Rodzaju, 22:2), to w rzeczywistości synem tym był Ismail, starszy brat Izaaka. Koran opisuje tutaj chłopca, jako łagodnego i cierpliwego (37:101; 21:85), natomiast Izaaka określa jako tego, który miał głęboką wiedzę (15:53). Izaak narodził się z Sary, gdy była w wieku zbyt podeszłym, aby rodzić dzieci (11:71-72; Księga Rodzaju, 21) Ismail narodził się z Hagar i – z Bożego rozkazu – Abraham pozostawił go wraz z matką w miejscu, gdzie obecnie znajduje się Mekka. Po latach zbudował tam z czył Ismaila. A jeden z następnych wersetów Ismailem Ka’bę. Jego próba złożenia w ofierze syna (na rozkaz Boga) miała miejsce w Minie (112) zawiera jasny przekaz, że Izaak urodził obok Mekki, gdzie podczas Pielgrzymki skłasię wiele lat po Ismailu. Ta zatem zgodność dane są ofiary. pomiędzy Koranem a wspomnianymi werWerset biblijny (Rodzaju, 22:2), który setami biblijnymi, wraz z ich zgodnością co stwierdza, że Bóg nakazał Abrahamowi złodo faktu, że kiedy Abraham otrzymał rozkaz żyć w ofierze Izaaka, pozostaje w sprzeczzłożenia w ofierze swojego syna, ten miał tylności z kilkoma innymi wersetami. Werset ko jednego syna, wystarczają, by ukazać pełów wspomina, że kiedy został wydany ten ną prawdę. rozkaz, Izaak był jedynym synem Abrahama. Tymczasem, zgodnie z Księgą Rodzaju, niezawartym w tekstach, że Bóg nakazał 21:5, kiedy urodził się Izaak, Abraham miał Abrahamowi złożyć w ofierze Ismaila, nie 100 lat, a według rozdziału 16:16 tejże księgi, Izaaka, jest święto islamskie, podczas któreIsmail urodził się, gdy Abraham miał 86 lat. go ofiara z dziecka jest zastępowana ofiarą z Zatem, zgodnie z Biblią, kiedy Izaak przybarana. Są dowody na to, że święto to było szedł na świat, Ismail był już czternastoletobchodzone także w przedislamskiej Aranim chłopakiem. To jasno pokazuje, że kiedy bii przez potomków Ismaila – nie ma jednak Abraham otrzymał rozkaz ofiarowania swojego „jedynego syna”, to rozkaz ów dotyodpowiednika pośród świąt żydowskich. Najbardziej przekonującym dowodem ca. Bóg nie stworzył dla żadnego człowie-

103

Potem, gdy obydwaj poddali się Woli Bożej i Abraham ułożył jego głowę na boku,

104

(W tej samej chwili) zawołaliśmy do niego: „O, Abrahamie!

105

Już wypełniłeś sen (który miał wypróbować twoje lojalne posłuszeństwo rozkazowi; nie musisz już zatem składać syna w ofierze). W taki sposób nagradzamy tych, którzy poświęcają się czynieniu dobra tak, jak gdyby widzieli Boga”.

106

Oto wszystko to było próbą oczywistą.

107

I My okupiliśmy go ofiarą ogromnej wartości.^[14]

[14]Bóg nigdy nie chce, żeby ludzie byli składani w ofierze, choć cnotą jest ofiarowanie ka dwóch serc wewnątrz jego ciała (jedno się Bogu w celach dozwolonych i w sposób przeznaczone do wiary w Niego i oddawadozwolony. Wiele jednak mądrości zawartych niu Mu czci, a drugie do wiary i oddawajest w Boskim nakazie, by Abraham złożył w nia czci innym) (33:4). Bóg zatem doświadofierze swego syna. Abraham miał wspaniaczał Abrahama surowymi nakazami i straszły charakter i był predestynowany do tego, liwymi próbami (jak np. wrzucenie do ognia, by stać się praojcem świętej linii Proroków. zniszczenie ludu Lota, który był jego krewBył współczujący, szczodry i szczerze oddanym; nakaz opuszczenia ojczyzny i rodziny Bogu. Bardzo interesował się szczęściem ny, potem zaś – złożenia w ofierze swojego swego ludu, zarówno w tym świecie, jak i syna Ismaila). Wszystkie te próby Abraham – szczególnie – w Wieczności. Po to jednak, wypełnił doskonale. „’Zaprawdę, uczynię cię aby potencjał ludzki mógł się rozwinąć, Bóg imamem dla wszystkich ludzi’. On (Abrapoddaje człowieka, nawet takiego, jak Proham) powiedział: ‘(Czy wyznaczysz imarok, próbom. Pomyślne przejście przez owe mów) także spośród moich potomków?’ (Jego próby wymaga, aby nie istniały przeszkoPan) odpowiedział: ‘(Wyznaczę spośród tych, dy w sercu człowieka, które by zapobiegły którzy na to zasłużą. Ale) Moja umowa nie zbliżeniu się do Boga. Owymi przeszkodami obejmuje czyniących zło.’” (2:124). (zob. 3:14) mogą być kobiety (bądź mężczyźAbraham i Ismail za to, że bez wahania podni dla kobiet), dzieci, złoto i srebro (gromadali się woli Bożej, zostali sowicie nagrodzeni. dzone pieniądze), rasowe konie (albo, w dziBóg uczynił Abrahama imamem (przywódsiejszych czasach, samochody), trzoda, plancą) istot ludzkich i przodkiem wielu wielkich tacje i stanowiska. Prawdziwie wierzący w Wysłanników. Ismaila zaś nagrodził, czyniąc Boga mogą odczuwać miłość do takich rzego początkiem świętej linii, która ostateczczy jedynie ze względu na swoją miłość do nie wydała na świat najwspanialszego przedBoga. Nie mogą zaś oddać im swojego serstawiciela Boskiego stworzenia – Proroka Muhammada, pokój z nim.

108

I pozostawiliśmy dla niego pośród potomnych (aż do końca czasu to pozdrowienie i wspomnienie o nim i jego posłannictwie):

109

„Pokój Abrahamowi”.

110

W taki sposób nagradzamy tych, którzy poświęcają się czynieniu dobra, jakby widzieli Boga.

111

On był z pewnością spośród Naszych prawdziwie wierzących sług.

112

Daliśmy mu dobrą nowinę o Izaaku, że będzie Prorokiem spomiędzy sprawiedliwych.

113

My wylaliśmy nasze błogosławieństwa na obu, na niego (Ismaila) i na Izaaka. I pośród potomków obydwu byli oddani czynieniu dobra, świadomi, że ogląda ich Bóg, a także tacy, którzy wyraźnie wyrządzili sobie krzywdę (grzesząc).

114

Zaprawdę, My obdarzyliśmy Naszą łaską Mojżesza i Aarona;

115

I ocaliliśmy ich oraz ich lud od wielkiego utrapienia (niewoli i prześladowań).

116

I wspomogliśmy ich, a oni zostali zwycięzcami.

117

Daliśmy również obydwu (Mojżeszowi i Aaronowi) Księgę jasną (wyjaśniającą sprawy tajemne i takie, których ludzie potrzebowali dla szczęścia na tym i na tamtym świecie).^[15]

[15]Choć Księga została dana Mojżeszowi, pokój z nim, to ze względu na to, że jego brat Aaron dzielił jego zadania (20:32), werset wspomina, że Księga została dana obu.

118

Wskazaliśmy im Prostą Ścieżkę

119

I pozostawiliśmy dla nich pośród swego ludu: „Czyż nie będziecie się trzymać potomnych (aż do końca czasu to z dala od nieposłuszeństwa wobec Boga i nie pozdrowienie i wspomnienie o nich i ich będziecie bogobojnymi i pobożnymi? posłannictwie):^[16]

[16]Ba’l dosłownie znaczy pan. Starożytne ludy semickie zwały tym imieniem jedno ze swoich bóstw i czciły je wraz z „jego żoną”, Asztaroth. Za czasów Sędziów zaczęło ich czcić wielu spośród Dzieci Izraela: Odeszli od Jahwe, Boga ich ojców, od Tego, który ich wyprowadził z Egiptu, i poszli za cudzymi bogami, za bogami ludów, które ich otaczały. Kłaniali się tym bóstwom, napełniając przez to gniewem Jahwe. Opuściwszy Jahwe, zaczęli służyć Baalowi i Asztartom (Sędziów, 2:12-13)[cytowane za Biblią Warszawsko-Praską, przyp. tłum]. To zbłądzenie pojawiło się ponownie po śmierci Proroka Salomona, pokój z nim. Prorok Iljas, wspomniany w Koranie, 6:85 i utożsamiany z biblijnym Eliaszem, wzrastał w tym samym czasie, za panowania w Izraelu króla Ahaba, osławionego swoją niesprawiedliwością (1Krl, 17-21) oraz króla Jorama w Judzie (2Krn, 21). Eliasz zmagał się z błędami, niesprawiedliwością i niemoralnością owych czasów.

120

„Pokój Mojżeszowi i Aaronowi”. (jako bóstwo), porzucając Stwórcę, który stwarza wszystko w najlepszym i naj-

121

W taki sposób nagradzamy tych, właściwszym kształcie i ma ostateczną którzy poświęcają się czynieniu dobra, rangę mocy stwórczej – jakby widzieli Boga.

122

Oni byli z pewnością spośród praojców?” Naszych prawdziwie wierzących sług.

123

Zaiste, również Ilias (Eliasz) był (umożliwiając im podążanie nią w każpośród Wysłanników. dej sprawie – bez błądzenia).

124

(Wspomnij), kiedy on powiedział do

125

Czyż wciąż będziecie wzywać Ba’la

126

Boga, waszego Pana i Pana waszych

127

Oni jednak uznali go za kłamcę, więc z pewnością zostaną przyprowadzeni i oskarżeni (przed Sądem Bożym).

128

Wyjąwszy sługi Boże, szczerze wierzących i praktykujących religię.

129

I pozostawiliśmy dla nich pośród potomnych (aż do końca czasu to pozdrowienie i wspomnienie o nich i ich posłannictwie):.^[17]

[17]Generalnie przyjmuje się, że imię Iljas wymawiane było też jak Il-Jasin. Mogło być też tak, że Il-Jasin było drugim imieniem Iljasa.

130

„Pokój Il-Jasinowi”

131

W taki sposób nagradzamy tych, którzy poświęcają się czynieniu dobra, jakby widzieli Boga.

132

On był z pewnością spośród Naszych prawdziwie wierzących sług.

133

Zaprawdę, również Lot był jednym

134

(Wspomnij), kiedy My (nakazali-

135

Za wyjątkiem starszej kobiety, któ-

136

Potem unicestwiliśmy resztę. Doskonały i nie ma współtowarzyszy)^[19]

[19]Jako Wysłannik Boży, Prorok Jonasz, pokój z nim, zawsze Boga wychwalał i wysławiał – szczególnie w brzuchu wielkiej ryby. Zob. 21:87, przyp. 18.

137

Zaiste, przechodzicie obok nich

138

I nocną porą. Czyż nie będziecie sieni (z martwych). rozumować i nie zastanowicie się?

139

Zaprawdę, również Jonasz był jedwyrzucony na pustynny brzeg i był nym z wysłanników. chory;

140

(Wspomnij), kiedy pospieszył

141

A potem on (zgodził się i) rzucał z wysłanników. losy, i był pomiędzy przegranymi;

142

(Wrzucono go do morza i) połknęła śmy mu opuścić krainę grzeszników i) ocaliliśmy jego i jego rodzinę, wszystgo wielka ryba, gdy był oskarżany (przez kich razem, własne sumienie).

143

Gdyby nie był tym, który zawsze ra była pomiędzy pozostającymi z tyłu; wychwalał Boga (oświadczając, że jest

144

To z pewnością pozostałby w jej (ruin ich domostw) o poranku (podczas brzuchu (służącym mu za grób) aż do waszych podróży handlowych), Dnia, kiedy to wszyscy zostaną podnie-

145

My jednak sprawiliśmy, że został

146

I spowodowaliśmy, że wyrosło nad niczym uciekający niewolnik na statek w pełni załadowany. nim drzewo tykwy.,^[18]

[18]Dokładne wyjaśnienie historii Jonasza, zob. 10, przyp. 20.

147

Następnie posłaliśmy go ponownie do (jego ludu:) stu tysięcy, a liczba ta skłaniała się ku wzrostowi.

148

A oni (wówczas) uwierzyli w niego, i My (oszczędzając ich) pozwoliliśmy im radować się życiem przez czas im wyznaczony.

149

Zapytaj ich zatem (o, Wysłanniku), czy twój Pan ma córki, tak jak ich udziałem są synowie?

150

Albo czy stworzyliśmy aniołów – niewiasty, a oni byli świadkami?

151

Doprawdy, to jeden z ich wymysłów, że powiadają:

152

„Bóg zrodził”. Oni z pewnością są kłamcami.

153

Czyż On (uznał dyskryminację płciową i) wybrał córki, przedkładając je nad synów?

154

Co jest z wami? Jak możecie tak sądzić?

155

Czy wciąż nie będziecie się zastanawiać i nie będziecie świadomi?

156

Czy też może macie jasny autorytet (jako dowód)?

157

Jeśli tak, to stwórzcie waszą Księgę (która) o ile jesteście prawdomówni w tym, co twierdzicie (musi pochodzić od Boga)!

158

I oni wymyślili pokrewieństwo pomiędzy Nim a dżinami (ażeby usprawiedliwić oddawanie czci dżinom), podczas gdy dżiny dobrze wiedzą, że (są stworzone i podtrzymywane przez Boga i że) oni będą postawieni przed Nim na Sąd.^[20]

[20]Jak wynika z 2:30, dżiny mieszkały na ziemi przed ludźmi i rządziły nią, zatem wszystkie znały Boskie Przesłanie. Wysłannik Boży, pokój z nim, został posłany również do dżinów. Dlatego wiedzą, jakie relacje muszą występować pomiędzy Bogiem a Jego stworzeniami.

159

Niech będzie pochwalony Ten, który jest całkowicie ponad tym, co oni Mu przypisują.

160

Nie czynią tak jednak słudzy Boga, którzy szczerze wierzą i praktykują religię.

161

Z pewnością wy i ci, których wy czcicie,

162

Nie zdołacie doprowadzić do zbłąnapomnienie, jakie mieli ci, którzy żyli dzenia – co do Boga – nikogo, przed nami,

163

Z wyjątkiem tych, którzy dobro-

164

(Anioły, o których oni twierdzą, że

165

I – zaiste – my jesteśmy ustawieni

166

I z całą pewnością jesteśmy tymi, którzy Go wychwalają (oświadczając, że

167

Zaprawdę, oni (politeiści) zwykli py prawdziwych wiernych) będą zwybyli mówić: cięskie.

168

„Gdybyśmy tylko mieli takie samo

169

To z pewnością bylibyśmy sługami wolnie obrali drogę prowadzącą do Ognia Boga, szczerze wierzącymi i praktykująPalącego. cymi religię”.

170

A jednak (choć teraz przyszedł do są córkami Boga, mówią:) „Każdy sponich Koran) oni weń nie wierzą. Przeto śród nas ma ustaloną powinność i miejsce dowiedzą się.

171

Zaiste, Nasze słowo (obietnicy) już w szeregach (zawsze oczekujący Bożych zostało dane w odniesieniu do Naszych rozkazów). sług, posłanych z Naszym Przesłaniem drogi prostej i ostrzeżenia):

172

Że z pewnością otrzymają pomoc w jest ponad tym, by miał jakieś ułomnoosiągnięciu zwycięstwa ści albo współtowarzyszy)”.

173

I że, zaiste, nasze zastępy (zastę-

174

Odwróć się więc od nich na chwilę (nie dbaj o to, co mówią i czynią);

175

Obserwuj ich i spójrz (do jakiego końca doprowadzi ich zaprzeczanie), gdyż oni również zobaczą.

176

Czy też może oni pragną przyspieszyć Naszą karę (żeby ich dotknęła natychmiast)?

177

Lecz gdy ona zejdzie, obejmując ich, to jakże zły będzie poranek dla tych, którzy byli ostrzegani!

178

I nie zwracaj przez chwilę uwagi na to, co oni mówią i czynią.

179

Obserwuj ich i spójrz (jaki będzie ostateczny koniec wszystkich ludzi), gdyż oni również zobaczą.

180

Niech będzie pochwalony twój Pan, Pan potęgi i chwały, wzniosły – ponad wszystkim tym, co oni (Mu) przypisują.

181

A pokój niech będzie Wysłannikom.

182

I wszelka chwała i wdzięczność należą się Bogu, Panu światów.

Szeregi