Sad. (Przysięgam) na szlachetny Koran, niosący Napomnienie (wiodące ku prawdzie i ostrzegające, że ty jesteś

Ci jednak, którzy nie wierzą, są zatra-

My unicestwiliśmy przed nimi wiewaszych bóstwach. Z pewnością to (do le pokoleń (które tak samo w dobrowolczego ów człowiek wzywa) jest rzeny sposób uparcie trwały w niewierze i czą zamierzoną (rozmyślnie wytworzoną sprzeciwie). (W końcu) wołały o pomoc, przez niego i tych, którzy go wspierają) lecz wówczas, gdy już było za późno na^[1]

[1]Podobnie jak możni spośród ludu Noego, którzy zareagowali na jego wezwanie, mówiąc: On pragnie tylko zyskać nad wami zwierzchnictwo (23:24), możni politeiści mekkańscy twierdzili, że Wysłannik Boży i ci, którzy go posłuchali, zmierzali swoim nauczaniem do zdobycia przywódca i wysokiej pozycji w Mekce.

Oni uważają za dziwne to, że przy-

Cóż takiego! On z wszystkich bóstw tym, który został posłany, by przekazyuczynił Jednego Boga. To, zaiste, bardzo wać religię Boga). dziwna rzecz!”

Ich przywódcy krążyli, podżegając ceni w pysze i sprzeciwie. się nawzajem: „Idźcie i wytrwajcie przy

„Nie słyszeliśmy o tym w wierzeniach to, by kara (na którą zasłużyli) została ostatnich czasów. To z pewnością nic odsunięta. innego, jak tylko wymysły^[2]

[2]Kiedy Umar przyjął islam, rządząca klika Kurajszytów wpadła w furię. Byli bowiem przekonani, że Wysłannik i jego zwolennicy pragnęli przywództwa w Mekce. Kierowani przez Abu Dżahla, udali się do Abu Taliba, wuja Wysłannika i zasugerowali mu, że Wysłannik może wyznawać w dalszym ciągu swoją religię, ale nie powinien jej głosić. Wysłannik, pokój z nim, dowiedziawszy się o tej propozycji, odpowiedział: „O, mój wuju! Ja wzywam ich do takiego słowa, które jeśli je będą wypowiadać, to pójdą za nimi nie tylko Arabowie, ale i inne ludy”. Politeiści nie potrafiąc z tym słowem dyskutować (gdyż go nie znali), zapytali, co to takiego. Wysłannik odrzekł: „Nie bóg inny niż Bóg”. Oponenci zareagowali bardzo ostro: „Nie słyszeliśmy, aby coś takiego było w obecnych rodzajach wiary. To z pewnością nic innego, jak tylko zmyślona bajka” (at-Tirmizi, „Tafsir”, 39).

Spomiędzy nas wszystkich Napobył do nich ostrzegający spomiędzy nich mnienie zostało zesłane właśnie na niesamych, a niewierzący mówią: „Ten go?” Nie! To raczej (ze względu na swą człowiek jest tylko czarownikiem i oszupychę) zatracili się w wątpliwościach stem (który swoje wymysły przypisudotyczących Mojego Napomnienia. Nie, je Bogu). zaiste! Oni jeszcze nie skosztowali Mojej.. kary (by mogli odrzucić swą pychę i. uznać prawdę)

Albo – czy może oni posiadają na własność i kontrolują skarbce Miłosierdzia twojego Pana, Potężnego, Pełnego Chwały, którego Moc nieodparta – Obdarowującego (że mają odwagę sprzeciwiać się temu, iż zostałeś wybrany na Wysłannika)?

Albo – czy może do nich należy panowanie nad Niebiosami i nad Ziemią, i wszystkim tym, co jest pomiędzy nimi? Niech zatem wspinają się po sznurach do Niebios (i niech zobaczą, czy zdołają zapobiec temu, by Przesłanie było zsyłane tobie).

Oni tam będą tylko rozgromionym zastępem (podzielonych) sprzymierzeńców (odnoszącym klęskę tak pewną, jak klęska hord z dawnych czasów, które odrzuciły Wysłanników i zostały całkowicie poniżone).

Przed nimi zaprzeczał (swoim wysłannikom) lud Noego i Ad, a także Faraon, posiadający straszliwe fortece.

I Samud, i lud Lota, i lud al-Ajka. To są zastępy (z dawnych czasów).

Każdy z nich uznawał za kłamców Wysłanników (do nich posłanych) i dlatego Mój odwet był sprawiedliwy i nieunikniony.

Oni czekają tylko pojedynczego podmuchu, który nie będzie cierpiał zwłoki (by dać im wytchnienie).

A jednak mówią: „Panie nasz! Przyspiesz nasz udział przed Dniem Rozrachunku!”

Znoś cierpliwie wszystko to, co mówią i wspomnij Naszego sługę Dawida, potężnego (w wychwalaniu Boga, w wiedzy, w panowaniu i w walce). Zaiste, on był tym, który zawsze zwracał się do Boga ze skruchą.

My podporządkowaliśmy góry, by wychwalały wraz z nim (swego Pana) popołudniem i o jasnym poranku.

I zebrane ptaki – wszystkie zwróciły się ku Niemu (pełne pobożności i wychwalania).

My umocniliśmy jego królestwo i obdarowaliśmy go mądrością i rozstrzygającą mową (dla informowania, przekonywania i prowadzenia drogą prostą).

Czy dotarła do ciebie wieść o spierających się, kiedy to wspięli się po ścianie do komnaty królewskiej?

Kiedy weszli do Dawida, a ich pojawienie się wystraszyło go. Powiedzieli: „Nie lękaj się! (My stanowimy) dwie spierające się strony. Jedna ze stron naruszyła prawo drugiej strony. Przeto bie, więc poprosił swego Pana o przebarozsądź pomiędzy nami zgodnie z prawczenie, upadł na twarz i zwrócił się do dą, nie bądź niesprawiedliwy i wprowadź Boga skruszony. nas na właściwą ścieżkę”.

(Jeden z nich wyjaśnił sprawę:) dę, on radował się Naszą bliskością „Oto mój brat. On posiada dziewięćdziei wyśmienitym miejscem ostatecznego siąt dziewięć owiec, a ja – tylko jedną. I powrotu. rzekł: ‘Przekaż je mojej pieczy’, i poko-

Dawid odrzekł: „On niewątpliwie według Naszych przykazań). Rozsądzaj skrzywdził cię, żądając dodania twowięc pomiędzy ludźmi wedle prawdy, a jej jedynej owcy do jego własnych nie folguj własnym skłonnościom, gdyż owiec. Doprawdy, wielu jest partnerów inaczej doprowadzą cię do zbłądzenia w interesach, którzy wykraczają przeze ścieżki Boga. Zaiste, dla tych, którzy ciwko prawu drugiej osoby, za wyjątzbaczają ze ścieżki Boga – przeznaczokiem tych, którzy wierzą i czynią dobre, na jest kara surowa, gdyż zapomnieli o prawe dzieła – a jakże ich jest mało!” Dawid zrozumiał, że poddaliśmy go próDniu Rozrachunku.^[4]

[4]Sens próby, jaką Bóg doświadczył Dawida, jest następujący: Wszyscy Wysłannicy zostali posłani w celu głoszenia Boskiego Przesłania ludziom. Każdy z nich jednak, oprócz owej ogólnej misji, miał jeszcze własne Posłannictwo właściwe dla czasu i okoliczności i odpowiadające temu szczególne zdolności i funkcje. Abrahama Bóg wyznaczył na przywódcę (imama), Dawida na namiestnika (kalifa), a Salomona na króla (malik). Zanim jednak otrzymali oni swoje szczególne obowiązki, każdy z nich musiał przejść ciężką próbę. Bóg doświadczył Proroka Abrahama strasznymi próbami (m.in. wrzuceniem do ognia), a kiedy ten zniósł owe próby pomyślnie, On wyznaczył go imamem (przywódcą). Prorok Dawid został doświadczony w sposób wspomniany w wersetach 21-24, a kiedy próba zakończyła się powodzeniem, Bóg wyznaczył go na kalifa (namiestnik, ktoś kto rozsądza sprawy i rządzi wedle Bożych przykazań). Poddany próbie został również Prorok Salomon, wspomniany w wersecie 34, po czym Bóg uczynił go królem obdarzonym wielką władzą. Każda próba była charakterystyczna dla misji, jaką wypełniał dany Prorok. Próba Proroka Dawida dotyczyła rozsądzania spraw pomiędzy ludźmi. Bez względu na to, czy uczestnicy sporu, którzy przyszli do Dawida wspinając się po wysokich murach jego pałacu królewskiego, byli aniołami, którzy pojawili się w postaci ludzkiej, czy też nie, Dawid sądził, że popełnił pomyłkę. Wydał bowiem rozstrzygnięcie, zanim wysłuchał obie strony. Kiedy mianowicie wsłuchiwał się w słowa tego, który skarżył się na swego brata (w religii bądź wspólnika w handlu), albo intuicyjnie odczuł, że ów człowiek mówi prawdę, albo też inny impuls przekonał go do niego – np. współczucie. W każdym razie Dawid wydał rozstrzygnięcie, nie wysłuchawszy drugiej strony. Zaraz po tym zrozumiał, że Bóg poddał go próbie i stwierdził, że popełnił błąd. Ze skruchą więc zwrócił się do Niego o wybaczenie. Bóg mu wybaczył, co oznaczało, że Dawid przeszedł próbę pomyślnie i wtedy został mianowany przez Stwórcę namiestnikiem. Werset 20 stwierdza, że Bóg obdarzył Dawida także zdolnością do wyjaśniania wszystkich spraw w sposób przekonujący. Znamienne jest to, że człowiek skarżący się na swego brata powiedział, że tamten pokonał go w mowie (werset 23). Tak więc poprzez tę próbę Bóg ostrzegał Dawida przed wspaniałą mową podczas rozsądzania spraw ludzkich. Na tę kwestię zwraca naszą uwagę Wysłannik Boży, pokój z nim: „Jestem tylko śmiertelnikiem jak wy. Przychodzicie do mnie, abym rozsądzał pomiędzy wami sprawy. Może być tak, że jeden z was jest bardziej przekonujący od innych i ja rozstrzygnę na jego korzyść wedle tego, co słyszę. (Każdy więc powinien mówić prawdę). Jeśli rozstrzygnę na czyjąś korzyść a przeciwko słuszności, to niech ów człowiek (który kłamie) wie, że wyznaczyłem dla niego głownię Ognia piekielnego” (al-Buchari, „Szahada”, 27; Muslim, „Akida”, 5).

Dlatego mu przebaczyliśmy. Zapraw-

„O, Dawidzie! My ustanowiliśmy nał mnie w mowie”. cię namiestnikiem na ziemi (byś rządził

My nie stworzyliśmy Niebios i Ziemi, i wszystkiego, co jest pomiędzy nimi na próżno (by ludzie sądzili, że swobodnie mogą postępować wedle swych namiętności i popędów). To jest ledwie domysł tych, którzy nie wierzą. Biada niewierzącym – ze względu na Ogień (piekielny)!

Czy też (może oni sądzą, że) My traktujemy tych, którzy czynią dobre, prawe dzieła, na równi z tymi, którzy wywołują chaos i zepsucie na ziemi, albo (że) My traktujemy pobożnych i bogobojnych na równi z bezwstydnymi i rozwiązłymi?

Oto Księga, którą My tobie zsyłamy, pełna błogosławieństw, by (wszyscy świadomi i odpowiedzialni) mogli rozważać jej Wersety, a także by ludzie rozumiejący mogli zastanawiać się nad nią i ją rozpamiętywać.

Obdarzyliśmy Dawida (którego chilafa – namiestnictwo było całkowicie prawe) – Salomonem. Jakże wspaniałym

Pewnego popołudnia przyprowadzo(do Boga) skruszony. no przed niego szlachetnej krwi ruma-

(Przypatrując im się przez jakiś

(On rozkazał): „Przyprowadźcie je z powrotem do mnie”. A potem gładził ich

Zaprawdę, My poddaliśmy Salomona sługą był Salomon! Zaprawdę, on zawsze próbie i umieściliśmy na jego tronie ciało zwracał się (do Boga) skruszony. pozbawione życia. Potem on zwrócił się^[5]

[5]Koran wspomina podstawową funkcję albo powinność Wysłannika w wersecie 2:151: Termin imamat został użyty w znaczeniu prowadzenia ludzi do prawdy we wszystkich sprawach, szczególnie w tych czysto religijnych, i prowadzenia ich ku życiu. Kalifat pojawia się w sensie sądzenia, a przede wszystkim rozsądzania pomiędzy ludźmi zgodnie z prawdą. Termin królestwo zaś użyty został w znaczeniu piastowania tymczasowej władzy w stopniu najwyższym. Wszystkie te godności zawarte są w obowiązkach Posłannictwa, jeśli czas i okoliczności tego wymagają. Imamat nie wymaga godności kalifa ani króla i nie jest też każdy kalif, król bądź władca imamem we wszystkich sprawach. Kalifat i królestwo wymagają ludzkiego poddania się i ślubowania wierności. W związku z tym ani kalifat, ani królestwo, do których nawiązuje Koran, nie są tym samym, co absolutyzm. Warto zaznaczyć, że Wysłannik Boży, pokój z nim, emigrował do Medyny po ślubowaniu wierności złożonym przez muzułmanów z tego miasta. Już na miejscu odczuwał potrzebę odnowienia tego ślubowania przed podjęciem pewnych ważnych wyzwań. Poza tym nigdy nie lekceważył narad ze swoimi Towarzyszami, obywatelami muzułmańskiego państwa swojego czasu, we wszystkich sprawach społecznych i politycznych. Islam obstaje przy konieczności konsultacji i swobody opinii w tychże kwestiach. W dziejach Dzieci Izraela okres sformowania rządu bądź kalifatu i królestwa rozpoczął się po tym, jak Izraelici zażądali dowódcy-króla, z którym mogliby walczyć przeciwko wrogom (2:246-247). W swoich dziejach Prorok Mojżesz był Wysłannikiem-Imamem, Dawid był Wysłannikiem-Kalifem, a Salomon – Wysłannikiem-Królem.

Modlił się: „Panie mój! Wybacz mi ki (ćwiczone do walki dla sprawy Boga i obdarz mnie królestwem, które nie – mocne, gdy stały, a zwinne i rącze, będzie odpowiednie dla nikogo po mnie gdy biegły), Oto Ty jesteś Obdarowującym”.^[7]

[7]Kiedy rozważamy próbę, której był poddany Prorok Salomon, pokój z nim, z perspektywy jego późniejszej modlitwy i faktu, że (jak to wyjaśniono w przypisie 4) Wysłannik jest doświadczany pod względem szczególnego aspektu swojej misji, to dochodzimy do wniosku, że owa próba była związana z jego królestwem, władzą króla. Prorok Abraham, pokój z nim, modlił się do Boga o syna (37:100). Bóg przyjął jego modlitwę i dał mu Ismaila, kiedy Abraham był już człowiekiem w wieku podeszłym. Wówczas to Abraham został poddany próbie ze mająca zaistnieć rzecz i każde błogosławieńzłożeniem w ofierze swego syna. Ale gdy tę stwo i nieszczęście mają dwie przyczyny: jedpróbę wypełnił, Bóg obdarował go Izaakiem i ną pozorną i widzialną, a drugą niewidzialną, wieloma wnukami. Prorok Abraham pokazał, ale realną. Pierwsza z przyczyn odnosi się do że jego pragnienie syna wynikało z pragnienia świata materialnego z istotami (w tym istokontynuacji misji. Prorok Zachariasz, pokój z tami ludzkimi), druga zaś odnosi się do Boga. nim, także modlił się o syna (19: 5-6) i został Bóg dozwala, aby człowieka nawiedziło coś doświadczony w ten sposób, że widział jak jego dobrego bądź złego ze względu na jego wiasyna, Proroka Jana, zabijają na jego oczach. Im rę lub niewiarę, dobre lub złe intencje i uczynwiększa łaska, tym większa odpowiedzialność ki, albo też po prostu jako błogosławieństwo i cierpienie. Jak wskazują niektórzy, Prorok bądź szkoda. Ma to być dla człowieka próSalomon pragnął, aby jego królestwo trwało ba albo szansa na uzyskanie wyższego poziow linii jego potomków, i – jak relacjonował mu duchowego. Podobnie jak inne pozorWysłannik Boży – pragnął mieć synów, któne przyczyny materialne, tak i Szatan stanorzy by walczyli dla sprawy Boga (al-Buchari, wi dla człowieka powód do uczynienia cze„Anbija”, 40). Wynikało to stąd, że Salomon goś. Jak wszystkie inne przyczyny materialne, chciał zyskać poprzez swoje potomstwo nietakże i on nie powoduje efektu stwórczego, przerwany potok duchowych nagród i marzył jeśli chodzi o cokolwiek, co ma miejsce. Przeo tym, by Boskie Władztwo w królestwie ludzi to przypisywanie przez Proroka Hioba swotrwało bez pomniejszania się. Wola Boża była jego nieszczęścia Szatanowi jako przyczynie jednak inna. To, kto i jak rządzi ludźmi, zalemożna odczytywać tak, jak w przypadku Proży od tego, na jaki typ rządu i władzy ludzie zasłużą swoim poziomem moralnym, duchoroka Mojżesza, który kwalifikował wrogość i wym i intelektualnym w swej przynależnowalkę skutkującą śmiercią jako czyn Szatana, ści do islamu. Dlatego nieżywe ciało umieszalbo też tak, że Szatan i inne dżiny są w stanie czone na jego tronie mogło należeć do jednepowodować w ludzkim ciele pewne choroby. go z jego synów bądź jego syna, który pragnął Druga możliwość wymaga badań medycznych. odziedziczyć po nim tron. Po tym Prorok Salomon modlił się do Boga, aby darował mu takie to to, że chociaż Prorocy są bezgrzeszni, sami królestwo, poprzez które mógłby Mu służyć uznają, że popełniają błędy bądź pomył(również swoim królewskim potomstwem) ki i proszą Boga o wybaczenie. Są niezwytak, jak nikt inny by nie zdołał. Skoro oznakle wyczuleni na swoje obowiązki i relacje z czało to, że istniałoby dozwolone współzaBogiem i upraszają Jego przebaczenia częściej wodnictwo w posłudze Bogu, i skoro ta modliniż czynią to zwykli ludzie. Wysłannik Boży, twa była doskonale szczera – Salomon pragnął pokój z nim, mówi: „Upraszam Bożego przetakiego królestwa jedynie dla służby Bogu – baczenia i zwracam się ku Niemu w skrusze jego modlitwa została przyjęta. (według al-Buchariego, „Da’awat”, 3) ponad

My (wysłuchaliśmy jego modlitwy i) czas) rzekł: „Doprawdy, miłuję te rumapodporządkowaliśmy mu wiatr, by deliki (nie ze względu na nie same, lecz) dlakatnie wiał na jego rozkaz – gdziekoltego, że służą rozpamiętywaniu mojego wiek zechciał Pana (i niesieniu Jego Imienia do innych^[8]

[8]Podobne stwierdzenia i wyjaśnienie, zob. siedemdziesiąt razy dziennie (a według rela21:81, przyp. 11 i 34:12. cji Muslima, „Dhikr”, 41 – sto razy na dzień)”.

I spośród szatanów (diabłów) (podkrajów)”. A rumaki były zakryte zasłodaliśmy mu) wszystkich budowniczych ną odległości. (na Ziemi) i nurków (by wydobywali z morza drogocenne kamienie)^[9]

[9]Zob. 21:82, przyp. 12 i 34:13.

I innych (spośród buntowniczych dżinów) – powiązanych kajdanami. nogi i szyje..;.^[10]^[6]

[10]Owe kajdany muszą być takiego rodzaju, pewniej od choroby skórnej. Kiedy Hiob udejaki właściwy jest dla dżinów. rzył swoją stopą o ziemię, Bóg sprawił, że wytrysnęło źródło. Po tym, jak Hiob wymył

[6]Prorok Salomon, pokój z nim, był Prorokiem-Królem. Nic jednak, nawet owe szlachetne rumaki, trzymane i szkolone do walki w Bożej sprawie, nie powstrzymało go nigdy przed wspominaniem Boga. Rozpamiętywanie Boga jest rzeczą najważniejszą. Miłował on zawsze ze względu na Boga albo ze względu na swoją miłość do Boga. Owe trzy wersety, pojawiające się po wersecie, który stwierdza, że Salomon stale zwracał się ku Bogu z głębokim oddaniem, podkreślają fakt, że Salomon był człowiekiem niezwykle pobożnym, mimo że był potężnym królem.

„Oto nasz podarunek, przeto – albo rozdaj (z niego), albo – wycofaj się (z niego) bez rachunku (że mógłby się zmniejszyć lub że będziesz z niego rozliczany).

Zaiste, on cieszył się Naszą bliskością i wspaniałym miejscem ostatecznego powrotu.^[12]

[12]Prorok Hiob, pokój z nim, cierpiał naj-

I wspomnij Naszego sługę Hioba, gdy zawołał do swego Pana: „Oto Szatan sprawił, że dotknęło mnie utrapienie. i wielkie cierpienie”^[11]

[11]Odnośnie do cierpienia Hioba i jego błasię jego wodą i napił się jej, jego choroba gania wznoszonego do Boga, zob. 21:83-84, została z Bożego rozkazu uleczona. przyp. 15-16. Każde mające nastąpić zdarzenie, każda Inna sprawa, o której należy wspomnieć, liczbą słomy. W ten sposób można wypełnić

(My powiedzieliśmy do niego:) „Uderz ziemię swoją stopą: tutaj jest chłodna woda (niezbędna do tego), aby się obmyć i ugasić pragnienie”.

Daliśmy mu jego rodzinę i wraz z nią drugie tyle – jako miłosierdzie od Nas i jako napomnienie dla ludzi rozumnych.

(Powiedzieliśmy mu również:) „Weź do ręki wiązkę rózeg i uderz nimi: nie łam swej przysięgi”. Zaiste, znaleźliśmy go cierpliwym i wytrwałym. Jakże wspaniały to sługa! Zaprawdę, on zawsze zwracał się (do Boga) skruszony.^[13]

[13]Podczas swojej choroby Prorok Hiob, formalne wymogi Prawa. pokój z nim, przysięgał, że jeśliby Bóg przywrócił mu zdrowie, to on ukarałby swą żonę

I wspomnij Nasze sługi, Abrahama, Izaaka i Jakuba, obdarzonych mocą (posłuszeństwa wobec Boga i czynienia dobra), a także zrozumieniem (by mogli odróżnić prawdę w rzeczach i zdarzeniach).

Uczyniliśmy ich doskonale czystymi i szczerymi, obdarzając ich cnotą najszlachetniejszą: stałym rozpamiętywaniem Domu (Tamtego Świata).

Oni są u Nas pośród doskonale oczyszczonych, wybranych, prawdziwie najlepszych (Naszych sług).

Wspomnij również Ismaila i al-Jasa’a i Zu’l-Kifla. I każdy z nich (Izajasza) jest spośród prawdziwie najlepszych.^[14]^[15]

[14]Al-Jasa’a, wspomniany również w 6:86, to chłostą za popełnienie pewnego błędu. Bóg najprawdopodobniej biblijny Izajasz. Przyobjawił mu, że może wypełnić swoją przyszedł on po Proroku Iljasie (Eliaszu) i podsięgę uderzając żonę wiązką z tyloma rózgajął zaciętą walkę z kultem bożków w Izraelu. mi, ile razów poprzysiągł jej zadać chłostą. Po jego śmierci powróciło jednak do Izraela W szariacie jest taka zasada: jeśli winowajbałwochwalstwo i inne zło, po czym nastąpił ca jest tak chory, że nie ma raczej szansy na najazd Asyryjczyków. Po serii ataków bezjego wyzdrowienie, albo jeśli jest zbyt stary, względny król asyryjski Sargon położył w r. to powinien zostać uderzony tylko raz wiąz721 przed Chr. kres królestwu Izraela. ką złożoną z tylu gałązek, ile razów miałoby być zadanych, bądź też miotłą z taką samą

[15]Odnośnie do Zu’l-Kifla, zob. 21:85, przyp. 17.

Wszystko to jest przypomnieniem (doskonałości tych, o których wspominaliśmy oraz nauką dla ludzi). Dla bogobojnych i pobożnych przygotowane jest wspaniałe miejsce powrotu:

Ogrody wiecznej błogości, których bramy są dla nich szeroko otwarte.

W których będą spoczywać (na tronach) i będą mogli prosić o owoce i napoje w obfitości.

A obok nich będą czyste małżonki o niewinnym spojrzeniu, właściwie dopasowane (spoglądające tylko na nich).

Oto, co wam obiecano na Dzień Rozrachunku.

Zaprawdę, takie jest Nasze zaopatrzenie (dla was), które się nie zmniejsza (ani nie wyczerpuje).

Wszystko to (dla bogobojnych i pobożnych); dla buntowników i występnych przeznaczone jest jednak złe miejsce powrotu –

Piekło, dokąd wejdą, by się w nim palić: jakże złe to miejsce spoczynku!

To właśnie (przeznaczone jest dla nich), niech więc tego zakosztują: bulgocącej wody i przeszywającej swym zimnem czarnej ropy.

I stosowne do tego, innego (utrapienia) podobnej natury.

„(O, występni!) Oto tłum ludzi, którzy pospieszyli na ślepo, by pogrążyć się w waszym towarzystwie w grzechach (w nie ma powitania! Wyście to na nas sprożyciu doczesnym, a teraz pospieszą wraz wadzili (i zwiedliście nas w życiu doczez wami w Ogień piekielny)!” (Występni snym)! A jakże to złe miejsce pobytu!” wykrzykną:) „Nie ma dla nich powitania! Zaprawdę, oni wejdą do ognia, by się (w

Tamci (którzy ślepo naśladowali) dodaj do jego kary podwójne męki w oświadczą: „Nie! To raczej dla was, dla was Ogniu piekielnym!”

A oni rzekną (błagając Boga): „Panie nim) palić”. nasz! Ktokolwiek to na nas sprowadził,

I powiedzą (występni): „Cóż jest takiego z nami, że nie możemy dostrzec tych ludzi (biednych i słabych, lecz wierzących), których zaliczaliśmy do niegodziwych^[18]

[18]Odnośnie do namiestnictwa ludzkości i mu rozkazowi Boga, polegając na swym włapokłonu aniołów przed ludźmi, zob. 2:30-34, snym osądzie. Dowiódł, że – ze względu na przyp. 30-35. swą arogancję – będzie wypełniał Boskie rozkazy jedynie wtedy, gdy będą zgodne z jego

I z których się wyśmiewaliśmy? Czy też może jest tak, że (oni są tutaj wśród nas, lecz) nasze oczy ich przeoczyły (podobnie jak odwróciliśmy swe oczy od nich w życiu doczesnym – pogardzając nimi)?”

Doprawdy, taka będzie kłótnia ludzi Ognia.

Powiedz: „Ja jestem tylko ostrzegającym. Nie ma innego boga poza Bogiem, Jedynym (do którego nikt i nic nie jest podobne), o nieodpartej Mocy (mającym całkowitą kontrolę nad wszystkim, co istnieje).

Pan Niebios i Ziemi, i wszystkiego, co jest pomiędzy nimi, Wszechpotężny i pełen Chwały, Przebaczający”.

Powiedz: „To (ten Koran) jest przesłaniem najwyższym.

Wy odwracacie się od niego z niechęcią.

Ja nie miałem wiedzy o Wysokim Zgromadzeniu (w Niebiosach), kiedy oni się spierali.^[16]

[16]Stwierdzenie to podkreśla fakt, że Wysłanwieka (glina), tymczasem werset 72 odnosi się do jego rzeczywistej wartości, która polenik nie dysponuje innym niż Objawienie spoga na duchowym wymiarze istnienia. sobem zdobycia wiedzy o zdarzeniach mających miejsce w niebiosach pomiędzy anio-

(Ja kieruję się tylko tym, co jest mi objawiane i) zostało mi objawione, że jestem jedynie ostrzegającym”.

(Wspomnij), kiedy to twój Pan rzekł do aniołów: „Stwarzam śmiertelnego (człowieka) z gliny (aby ustanowić go namiestnikiem na ziemi).

Skoro go w pełni ukształtowałem, i tchnąłem w niego z Mojego Ducha upadnijcie na twarz przed nim (w geście szacunku dla niego i jego wyższości)”.^[17]

[17]Odnośnie do tchnięcia Boga w ludzi ze niał Boski nakaz wedle swojej własnej wieSwojego Ducha, zob. 15:29, przyp. 7. dzy i pojmowania i sprzeciwił się wyraźne-

I anioły pokłoniły się, padając na twarz – wszystkie razem,

Nie uczynił tego jednak Iblis (sprzeciwiając się wyraźnemu rozkazowi Boga); wbił się w pychę i okazał się jednym z niewiernych.

(Bóg) rzekł: „O, Iblisie! Co powstrzymuje cię przed oddaniem pokłonu istocie, którą Ja stworzyłem obu Moimi rękoma? Czy jesteś zbyt dumny (by pokłonić się jakiejkolwiek stworzonej istocie – nawet jeśli w ten sposób sprzeciwisz się Mojemu rozkazowi), czy też (może) jesteś tak wyniosły (że nie można nakazać ci pokłonić się nikomu)?”^[19]

[19]W 36:71 Bóg mówi, że stworzył wiele rzepragnieniami bądź pojmowaniem spraw, nie czy i istnień Swoimi Rękoma. W tym wersezaś ze względu na to, że wierzył, iż wszystkie cie Bóg stwierdza jednak, że stworzył ludzi one są prawdą samą w sobie i należy je wykoobiema Swymi Rękami. Ręka oznacza moc, nywać. Czy ci, którzy postępują w taki sam władzę. Wspomnienie w tym wersecie obu sposób, są świadomi, kogo naśladują i czyimi Rąk ma dwa ważkie znaczenia: jedno jest są uczniami? takie, że Bóg stworzył ludzkość w formie doskonałej jako najlepszy wzór stworzenia;

(Ibis) odrzekł: „Jestem od niego lepszy. Mnie stworzyłeś z ognia, a jego stworzyłeś z gliny”.^[20]

[20]Według Iblisa, szlachetność i dobro kryłami albo pomiędzy Bogiem i aniołami. Nie ją się w fizycznym pochodzeniu materii. mógłby mieć na przykład żadnej wiedzy Jego podejście jest typowe dla materializmu o rzeczach, jakie miały miejsce pomiędzy i braku właściwego zrozumienia natury rzeBogiem, aniołami i Iblisem (Szatanem), a czy. Dostrzegał on bowiem tylko materialne dotyczyły stworzenia i wyznaczenia ludzkopochodzenie człowieka, zignorował zaś jego ści namiestnika na ziemi. Zostanie to wspowymiar duchowy, który miał początek w mniane w kolejnych wersetach. tchnieniu Bożego Ducha.

Powiedział (Bóg): „Odejdź zatem

I Moje przekleństwo będzie nad tobą

On rzekł: „Panie mój! Udziel mi zwłoki aż do Dnia, kiedy oni będą

Powiedział (Bóg): „Jesteś spomiędzy tych, którym została dana zwłoka stąd. Zaiste, jesteś na wieki odrzucony (od Mojego Miłosierdzia).^[21]

[21]Ów czas to całkowite zniszczenie świata, drugie zaś takie, że ludzkość ma dwa wymiaczas, do którego ludzie będą wypełniać obory istnienia: duchowy i materialny. Werset 71 wiązki związane z wykonywaniem Bożych rozkazów. nawiązuje do materialnego pochodzenia człoInna kwestia dotyczy tego, że Iblis oce-

Aż do Dnia Czasu Ustalonego”

Odpowiedział (Iblis): „Oto (przysięaż do Dnia Sądu”. gam) na Twoją Chwałę, że spowoduję, iż wszyscy oni się zbuntują i zbłądzą,

Wyjąwszy Twoje sługi pośród nich, szczerze wierzących i oddających Ci cześć”. wskrzeszeni (z martwych)”..