[1]Werset 3 stwierdza, że już to, co widoczkająca z bezpośredniego doświadczenia, może ne dla oka we wszechświecie, umożliwia wiazostać osiągnięta w życiu przyszłym. Ponierę. Wierni bowiem widzą niebiosa i ziemię wypełnione jasnymi znakami Istnienia Boga, waż podróż albo rozwój w pewności wiaJego Jedności i Panowania. Jednakże werset ry trwa poprzez całe życie, Koran zazwyczaj 4 wzywa nas, byśmy studiowali poszczególużywa formy czasownikowej i czasu prostego ne części stworzenia i wszechświata. Studiuteraźniejszego (w języku arabskim). Werset jąc nasze istnienie i życie zwierząt na Zieczwarty również stosuje formę czasownikową mi, umacniamy swoją wiarę i uzyskujemy w tym czasie. Dlatego im więcej badamy siebie jej pewność. Bediüzzaman Said Nursi przyi inne stworzenia na Ziemi, tym więcej mamy pomina nam, że w celu umocnienia naszej pewności co do prawd wiary. wiary powinniśmy rozważać ogólnie świat zewnętrzny (niebiosa i ziemię), dokładniej się z ważnymi zjawiskami z życia wszechzaś – nasze własne stworzenie i konstrukcję. świata za pomocą rozumu i intelektu i zachęWerset trzeci stosuje słowo: wierni. Różni ca do zastanawiania się nad nimi, do podjęcia się ono od stwierdzenia: ci, którzy wierzą. Forpróby zrozumienia ich znaczenia oraz funkcji ma pierwsza wskazuje na tych, którzy osiąw skomplikowanej sieci stworzenia i istnienia. gnęli wiarę i w których sercach wiara zostaTakie podejście do tych zjawisk i studiowała umocniona. Natomiast wyrażenie: ci, któnie ich prowadzi ludzi, którzy potrafią używać rzy wierzą, odnosi się do tych, którzy uznali swego rozumu w sposób właściwy, do rozróżnienia pomiędzy prawdą a kłamstwem oraz wiarę. Jeśli Koran używa czasownika wierzyć tym, co dobre i korzystne dla nich, a tym, co w czasie teraźniejszym, który w języku arabdla nich złe i szkodliwe. To jest poziom barskim odnosi się zarówno do trwania czynności, dziej zaawansowany, który można osiągnąć jak i do czynności wykonanej w czasie teraźpoprzez pewność wiary. Bez wiary i pewnoniejszym, oznacza to, że jakaś osoba odbyści sam rozum nie jest w stanie wznieść się wa swoistą podróż w wierze. Ta podróż trwa do poziomu, gdzie wspomniane wyżej rozróżdopóty, dopóki wiara nie zostanie umocniona w sercu. Potem wiara wzmacnia się jeszcze nienie jest dokonywane. Osoba, która doszła bardziej i staje się yaqin – pewnością. Pewdo etapu, kiedy rozum oświecony pewnością ność również ma poziomy: pewność wyrastawiary może być wykorzystany w sposób włająca z wiedzy, pewność pochodząca z obserściwy, łatwo dostrzeże, iż cokolwiek mówi wacji, a wreszcie pewność wynikająca z bezKoran, jest absolutną prawdą. Dla takich pośredniego doświadczenia. Zgodnie z opinią ludzi nie istnieje konflikt pomiędzy ObjawieWerset 5 wzywa ludzi do zapoznawania niem, wiedzą przekazaną (przez Boga – Koran i Sunna) a rozumem oraz pomiędzy religią a nauką (ale nie światopoglądem zwanym scjentyzmem). Jeśli czasem zdaje się istnieć pomiędzy nimi konflikt, to ten rodzaj rozumu może w sposób właściwy je pojednać. Said Nursi odnosi się do tego faktu, gdy mówi: „Jeśli wiedza przekazana i rozum zdają się pozostawać w sprzeczności, to pierwszeństwo należy dać rozumowi, pod warunkiem, że ów rozum jest rodzajem intelektu (w pełni oświeconym przez Objawienie)” (Muhakemat, 13). Odnosząc się do wierzących (wierzących jednostek), werset trzeci implikuje to, że jednostka może mieć ogólny obraz wszechświata, który umożliwi jej osiągnięcie wiary. Natomiast wersety 4 i 5 odnoszą się do ludzi, którzy szukają pewności i używają właściwie swego rozumu, sugerując w ten sposób, że szczegółowe studium bytu i zjawisk życiowych jest ważne dla osiągnięcia pewności i wykorzystywania rozumu w sposób właściwy. Musimy tutaj wskazać na to, że uznanie wiary i jej wyznanie są dla niej zasadnicze, chyba że istnieje przeszkoda zaakceptowana przez religię. Choć pewność jest głębszym poziomem wiary, to nie może być wiary (iman), jeśli nie towarzyszą jej – uznanie i wyznanie. Albowiem pojawiło się wielu takich, których sumienie było przekonane o prawdach wiary, ale oni rozmyślnie i uparcie odmawiali wiary jako takiej. Odnosi się do tego werset 27:14: Odrzucili je, owładnięci zwykłą niesprawiedliwością i samouwielbieniem, choć w swych sumieniach żywili przekonanie o ich prawdziwości.

[2]Koraniczne słowo, przełożone tutaj jako znak, Objawienie, werset, w wersji oryginalnej brzmi ajat. Oznacza to, że zarówno niebiosa, jak i ziemia oraz wszystkie zjawiska, jakie w nich występują, są jasnymi znakami prawd wiary. Koraniczne wersety i Objawienia stanowią słowne wyrażenie znaków wszechświata. Innymi słowy, każde słowo koraniczne (sura, werset, zdanie, wyrażenie, słowo i litera) ma swój odpowiednik we wszechświecie. Jeśli wszechświat nazwiemy pałacem, to Koran, poza swoimi wieloma innymi aspektami, jest Księgą, która ów wszechświat opisuje. To dlatego uczeni muzułmańscy mówią, że wszechświat jest Księgą Stworzoną, albo – Księgą Stworzenia, a Koran jest Księgą Objawioną albo Księgą Objawienia. Dlatego studium wszechświata lub stworzenia, które dało podstawę wielu naukom, nie może być oderwane od badania Koranu. Z tego względu nie może być konfliktu pomiędzy Koranem a ustalonymi faktami naukowymi. Ten, kto może dokładnie zrozumieć wszechświat i zasady nauk, potrafi również pojąć główne założenia Religii. To samo odnosi się do dziejów i zdarzeń historycznych oraz poprawnego ich zrozumienia. W przyszłości nauka będzie czynić coraz to większe postępy. Toteż my, jako muzułmanie, musimy wyprzedzać innych pod względem badania tego, co stworzone, historii i zdarzeń historycznych, byśmy dzięki temu mogli odkryć współzależność pomiędzy Koranem i wszechświatem oraz dziejami. W ten sposób będziemy w stanie przedstawić Koran i islam w języku nauki, Księgi Stworzenia oraz dziejów i zdarzeń.

[3]Mimo że każda rzecz i każde zjawisko we wszechświecie stanowi jasny znak Istnienia Boga, Jego Jedności, Siły Stwórczej, Panowania i innych Bożych Atrybutów, jak np. Władzy, Wiedzy, Mądrości i Woli, i mimo że Koran wykłada je dla nas w sposób jak najbardziej przekonywający, a także mimo iż Wysłannik Boży i wszyscy poprzedni prorocy w sposób jasny potwierdzili ów fakt poprzez swój charakter i cuda – wciąż istnieją ci, którzy twierdzą inaczej i trwają uparcie w niewierze. To największe zniesławienie i grzech zasługujący na karę bolesną.

[4]Werset ten odnosi się zarówno do tych, którzy mają jakąś wiedzę o stwórczych zjawiskach we wszechświecie, jak i o pewnych faktach naukowych, oraz do tych, którzy dysponują pewną wiedzą o Koranie i o islamie. Ponieważ jednak padają łupem swojej arogancji i grzechów, uciekają się do „broni”, jaką jest szydzenie z Koranu i islamu albo też z niektórych ich zasad, które uznają za niegodziwe – przygotowując sobie tym samym karę poniżającą.

[5]Wierzący nie powinni postępować tak, jak niewierzący, zniżając się do ich poziomu poprzez odwet dokonywany takimi samymi, niecnymi środkami. Powinni raczej zachować swoją godność.

[6]Niektórzy sądzą, że szariat stanowi zbiór praw islamu (społecznych, politycznych i ekonomicznych). Jednakże te prawa zostały ustalone w Medynie, ta sura zaś została objawiona w Mekce. Szura (rozdział 42 Koranu), która wspomina szariat w wersecie 13, była również objawiona w Mekce. Szariat jest więc praktycznym aspektem religii islamskiej i zawiera także reguły oddawania czci Bogu.

[7]Wyjaśnienie, zob. 25:43, przyp. 9.

[8]Wersety te w sposób jasny stanowią, że wiara w Boga musi wiązać się z wiarą w inne filary wiary. Świadomi tego materialiści, do których odnosi się ów werset, negują Istnienie Boga. Choć ta ich negacja stanowi konkluzję i jako taka musi być poparta dowodem, to jednak dowodem poparta nie została, a zatem stanowi jedynie twierdzenie, z którym nie wiąże się żadna pewna wiedza. Cały wszechświat, ze wszystkim tym, co się w nim znajduje, w sposób jasny dowodzi Istnienia Boga. Przyzna tę prawdę każdy, którego serce, oczy i uszy nie zostały zapieczętowane ze względu na uprzedzenia, zarozumiałość, namiętności, nieprawość albo jakąkolwiek inną przyczynę niewiary. Jednakże, jak stwierdza werset 23 powyżej, nikt nie może uczynić nic dla tego, którego zmysły zostały zapieczętowane.