Wysławia Boga wszystko, co jest w niebiosach i na ziemi; On jest Potężny, Pełen Chwały, Jego Moc nieodparta, Mądry.

Do Niego należy królestwo niebios i ziemi. On daje życie i powoduje śmierć. On ma pełną władzę nad wszystkim.

On jest Pierwszym i Ostatnim, Najwyższym i Najbliższym. On ma całkowitą wiedzę o wszystkim.^[2]

[2]Pewien hadis wyjaśnia tę część wersetu jak następuje: „Mój Boże, Ty jesteś pierwszy, nie ma nikogo, kto by Cię poprzedzał; Ty jesteś Ostatni, nie ma nikogo, kto by Cię przeżył; Ty jesteś Wszystkim – na zewnątrz, nie ma nikogo kto by Cię otaczał; i Ty jesteś Wszystkim – Wewnątrz – nie ma nikogo, kto by bardziej przenikał niż Ty” (Muslim, „Dhikr”, HN:2713). Bóg jest wieczny. On jest nieograniczony pod względem czasu i przestrzeni. Widzialne istnienie jest manifestacją Jego Imion, a początek (albo źródło) wszelkiego stworzenia, który jest niewidoczny i duchowy, jest również zawarty w Jego Wiedzy. Tak, Bóg obejmuje całe stworzenie w Swojej Wiedzy i Władzy, On Sam jest wieczny.

On jest Tym, który stworzył Niebiosa i Ziemię w sześć dni, po czym umocnił Się na Tronie. On zna wszystko to, co wchodzi do łona ziemi (deszcz i nasiona) i wszystko to, co z niego wychodzi (rośliny i zwierzęta), a także to, co zstępuje z nieba (deszcz, światło, aniołowie), oraz wszystko to, co unosi się ku niebu (para wodna i modlitwy). I On jest z wami, gdziekolwiek byście nie byli. Oto Bóg widzi dobrze wszystko to, czynicie.^[3]

[3]Wyjaśnienie tego stwierdzenia, zob. 7:54, przyp. 13.

Do Niego należy panowanie nad niebem i ziemią. I do Boga powracają ostatecznie wszystkie sprawy (a co On zechce, to ma miejsce).

On sprawia, że noc przechodzi w dzień i to, że dzień przechodzi w noc (i w ten sposób wydłuża je albo skraca). I On ma pełną wiedzę o wszystkim, co jest (ukryte) w piersiach.

Wierzcie w Boga i Jego Wysłannika i rozdawajcie (dla sprawy Boga) z tego, światłu. Zaprawdę, Bóg jest wobec was co On wam powierzył – dla tych spoLitościwy i Współczujący. śród was, którzy wierzą i rozdają (na

Cóż takiego jest z wami, że nie wiei Ziemi rzycie w Boga (choć wymaga tego Jego rzy wydają (z tego, co posiadają), zanim Boskość), skoro Wysłannik wzywa was nadejdzie zwycięstwo, i walczą (na drodo wiary w waszego Pana (który was dze Boga, i ci, którzy tego nie czystworzył i zaopatruje), i – zaiste – On nią): większa jest ranga tamtych (pierwprzyjął od was zobowiązanie, jeśli jesteszych), aniżeli tych, którzy wydają (ze ście prawdziwie wierzący. swych majątków) po nadejściu zwycię-^[4]^[5]

[4]To zobowiązanie polegało na tym, że mają być posłuszni rozkazom Boga i Jego Posłańca, a także mają wydawać na sprawę Boga, zarówno w w korzystnej sytuacji, jak i trudnej, popierając i promując dobro, a zabraniając zła i próbując mu zapobiec oraz zmagając się na drodze Boga – bez lęku o jakąkolwiek krytykę.

[5]Czy wydajemy swe środki na Boga czy nie, Bóg Wszechmocny jest ostatecznym spadkobiercą wszystkiego, co posiadamy, ponieważ to On jest Tym, który nam to przyznał. On jest prawdziwym Właścicielem wszystkiego. On zapisuje wszystko, co czynimy, wydajemy albo czego nie wydajemy, ażeby nam za to odpłacić na Sądzie Ostatecznym.

On jest Tym, który zsyła Swemu słustwa i walczą później. Wszystkim jeddze Objawienia jasne jako dowód i co do nakże Bóg obiecał to, co najlepsze (Raj). swego znaczenia, ażeby was poprzez nie Bóg jest w pełni świadom tego wszystwyprowadzić z wszelkiej ciemności ku kiego, co czynicie. Nie są równymi sobie ci, któ.^[6]

[6]Chociaż ludzie należący do obu typów wspomnianych w wersecie mogą zostać dopuszczeni do Raju ze względu na wiarę i dobre uczynki, każdy będzie radował się Rajem według stopnia swej wiary, lojalności wobec Boga i Jego sprawy, a także wartości swoich dobrych uczynków.

Cóż jest z wami, że nie wydajesprawę Boga, przeznaczona) jest nagrocie (środków) na sprawę Boga, skoda ogromna. ro do Boga należy dziedzictwo Niebios

Kto udziela Bogu szczodrej pożyczki, temu Bóg pomnoży to po wielekroć (na jego korzyść) i otrzyma on (ponadto) hojną, zaszczytną nagrodę.^[7]

[7]Wydawanie swoich środków na sprawę Boga jest jak udzielanie Bogu pożyczki. Bóg zwraca ją pomnożoną, a ponadto – z dodatkową nagrodą.

Owego dnia zobaczycie wierzących mężczyzn i niewiasty (prowadzonych spiesznie do Raju), a ich światła będą jaśnieć przed nimi i po ich prawicy. „Dziś dla was radosne wieści! Ogrody, przez które przepływają rzeki (do tychże ogrodów wejdziecie i) w nich zamieszkacie. Zaiste, oto triumf najwspanialszy!^[8]

[8]To jest światło, które wierzący wysyłają z tego świata poprzez swoje dobre uczynki. Im więcej uczynków i im szczerzej wykonywanych, tym większe i jaśniejsze jest światło, jakie oni wydają. Jak wynika z tego wersetu, wierni będą podążać w kierunku Raju po prawej stronie; podczas gdy – jak można wnosić z następnego wersetu – hipokryci (i niewierzący), którzy otrzymają zapisy swoich czynów w lewe ręce, podążą do Piekła po lewej stronie i pozostaną w tyle ze względu na to, że ogarnie ich ciemność wynikająca z ich niewiary, hipokryzji i złych uczynków.

Owego Dnia obłudni mężczyźni i obłudne kobiety powiedzą do tych, którzy wierzą: „Zaczekajcie na nas, byśmy mieli nieco światła z waszego światła”. Usłyszą w odpowiedzi: „Zawróćcie (jeśli zdołacie, do świata, gdzie takie światło można było zdobyć) i szukajcie światła (swoimi czynami, których tam dokonaliście)”. Wtedy to powstanie między nimi przegroda, z bramą (przez regoś dnia zostanie pokonana), zanim przyszedł do was dekret Boga (o śmierktórą hipokryci będą oglądać radość ci); a Zwodziciel (szatan) zwiódł was wiernych, powiększając jeszcze swój (niewłaściwym pojęciem) o Bogu. żal). Po wewnętrznej stronie muru (który oddzieli wierzących od hipokrytów)

Oni (hipokryci) zawołają do wierwania!” nych: „Czyż nie byliśmy z wami (w życiu doczesnym)?” Tamci odpowiedzą:

„I tego Dnia nie przyjmie się żadnebędzie miłosierdzie (wiecznego szczęgo okupu od was ani od tych, którzy nie ścia), a na zewnątrz będzie kara (wieczuwierzyli. Waszym ostatecznym schronego potępienia). nieniem będzie Ogień; to odpowiednia dla was przystań. Jakże zły to cel wędro-

Czyż nie nadszedł jeszcze czas, aże„Rzeczywiście! Ale wyście (rozmyślnie) by serca wierzących ozdobiły się pokorą i weszli na drogę pokusy, wahaliście się i poddały się (Bogu dla zmagań na Jego drowątpiliście (oczekując, co się stanie, ażedze) w obliczu Wspominania Boga (Koraby wtedy dopiero wybrać, po której stronu) i tego, co zstąpiło z prawdy (Boskich nie się opowiecie, i nie zdecydowaliście nauk)? I (czyż nie nadszedł jeszcze czas) się na prawdę islamu), i zwiodły was fałażeby nie stali się jak ci, którym uprzedszywe oczekiwania (że Religia Boga któnio została dana Księga? Czas został im wydłużony (po tym, jak otrzymali Księgę) i ich serca stwardniały; i wielu (było) pomiędzy nimi niegodziwych.

Wiedzcie, że Bóg ożywia ziemię po jej śmierci (i podobnie może ożywić wasze umierające serca). Zaiste, My wyjaśniliśmy znaki i Objawienia (ażeby was przebudzić i) byście myśleli i pojęli.^[9]

[9]Werset 16 jest ostrzeżeniem przed zatwardziałością serc na Boskie nauki i Wspominanie Boga, a także na zmaganie się dla Jego sprawy. Jednym z najważniejszych powodów tej zatwardziałości jest rosnąca zażyłość z Objawieniem i objawionym Boskim nauczaniem oraz upływ czasu. Innym ważnym powodem jest popełnianie grzechów z powodu obojętności wobec ostrzeżeń Boga. Konieczna jest zatem ciągła czujność wobec takiej zatwardziałości i ciągłe poszukiwanie środków na „zmiękczenie” serca. Jak wynika z wersetów 17 i 18, tak jak Bóg ożywia ziemię po jej śmierci za pomocą deszczu i powtarza się to każdego roku, tak może On też ożywić martwe albo zmurszałe serca Swymi jasnymi Objawieniami, zakładając, że pozostaniemy lojalni wobec Boga i Jego Religii, wypełniając przykazania Boga i unikając grzechów, a także wydając swe środki na Jego sprawę.

Tym mężczyznom i kobietom, którzy dają jałmużnę (wydając ze swych majątków na datki obowiązkowe i dobrowolne) i udzielają Bogu hojnej pożyczki (rozdając na Jego sprawę albo dla potrzebujących), będzie ona pomnożona po wielekroć i otrzymają zaszczytną, hoj. ną nagrodę

Ci, którzy wierzą w Boga i Jego Wysłanników (ci, których czyny potwierdzają ich wyznanie wiary) – oni są u swego Pana lojalni i prawdomówni (wobec Niego, cokolwiek mówią albo czynią), i są świadkami (którzy dali świadectwo prawdzie swoim życiem). Oni mają (szczególną) nagrodę i (szczególne) światło. Ci jednak, którzy nie wierzą Naszym jasnym znakom i Objawieniom i zaprzeczają im – oni będą towarzyszami Ognia Palącego.^[10]

[10]Wyrażenie przełożone tutaj jako doczesne (światowe) życie oznacza również podstawowe elementy albo cechy obecnego życia. Za pomocą tego wyrażenia Koran wskazuje bardziej na życie, które przynależy do cielesnego albo materialnego wymiaru ludzkiego istnienia, niż na świat. Świat jest polem, gdzie siejemy, by zebrać żniwo w życiu przyszłym, i jest też miejscem, gdzie manifestują się Imiona Boga.

Wiedzcie, że obecne, doczesne życie jest jedynie zabawą, próżną igraszką i ostentacją, a także wzajemnym przechwalaniem się i współzawodnictwem w majątku i dzieciach. To tak, jak rośliny po deszczu – gdy wzrastają, sprawia to przyjemność gospodarzowi. Potem (jednak) usychają i widzicie, jak żółkną, po czym zamieniają się w słomę. A na Tamtym Świecie kara jest surowa, ale (jest tam) też przebaczenie od Boga i Jego Zadowolenie (które trwają wiecznie); gdy tymczasem życie doczesne na Tym Świecie jest jedyistnienia – zaiste, uczynienie tego jest dla nie złudną, przejściową przyjemnością. Boga łatwe –^[12]

[12]Dla Boga rejestrowanie takich czynów jest rzeczą łatwą – ze względu na Jego Wieczną Wiedzę – oraz przechowywanie ich, a potem stwarzanie za sprawą Jego Władzy dla wielu mądrych celów – takich jak ukaranie grzesznika, jeśli na to zasłuży, albo ostrzeżenie go przed tym, co go czeka, albo wybaczenie grzechów wierzącym, albo podniesienie bezgrzesznego do wyższego szeregu. Werset zawiera także pocieszenie dla ludzi, których dotknęło nieszczęście. Zakładając, że lekcja została „odrobiona”, jeśli rozważamy jakieś nieszczęście w świetle Boskiego Przeznaczenia albo jako jego zastosowanie, to możemy znaleźć spokój i nie odczuwamy potrzeby, by nań się skarżyć. Następny werset to potwierdza.

(Zamiast współzawodniczyć o dobra

Żadne nieszczęście nie zdarza się na wy i dla potrzebujących) – (niech wie:) oto ziemi (takie jak susza, głód bądź trzęBóg jest Bogaty i Samowystarczalny (całsienie ziemi) albo w was samych (chorokowicie niezależny od całego Swego stwoby, strata własności bądź utrata ukocharzenia), godzien wszelkiej Chwały (jako nych bliskich), żeby nie było to zapisawasz Pan, który utrzymuje was i daje zaopatrzenie wszystkim innym istotom). ne w Księdze, zanim sprowadzimy to do.

Abyście się nie smucili z powodu tego świata), ścigajcie się pomiędzy sobą tego, co wam umknęło, ani nie popadao przebaczenie od swego Pana, i do li w egzaltację ze względu na to, co Bóg Ogrodu, którego szerokość jest jak szewam darował. Bóg nie miłuje chełplirokość Niebios i Ziemi – przygotowanewych pyszałków go dla tych, którzy prawdziwie wierzą^[13]

[13]Mamy wolną wolę i zarazem obowiązek przestrzegania religijnych zobowiązań i nieprzypisywania naszych grzechów Bogu. Mamy wolną wolę, a zatem nasza buntownicza, zmysłowa dusza nie może sądzić, że jest wolna od konsekwencji swych grzechów poprzez przypisywanie ich Przeznaczeniu. Przeznaczenie istnieje po to, ażeby pobożni ludzie nie przypisywali swych dobrych uczynków sobie samym i tym samym nie popadli w pychę. Istnieje również po to, by ludzie odnoszący sukces i bogaci nie pysznili się swym sukcesem i bogactwem. Przeszłe i (obecne) nieszczęścia powinny być rozważane w świetle Przeznaczenia – byśmy nie smucili się z powodu tego, co nam się przydarzyło albo czego nie byliśmy w stanie zdobyć. Przyszłość, wraz z grzechami i problemem odpowiedzialności, powinna być powiązana z ludzką wolną wolą. Oznacza to, że powinniśmy czynić wszystko, co możliwe, aby osiągnąć pożądany skutek i uniknąć zaniedbania, błędów i grzechów. To godzi, z jednej strony, skrajności fatalizmu, a z drugiej – zaprzeczanie roli Przeznaczenia w naszych działaniach.

Dla tych, którzy postępują jak skąpw Boga i Jego wysłanników. Oto dobrocy (tylko niewiele wydając z tego, czym dziejstwo od Boga, którym On obdaroobdarował ich Bóg) i zalecają skąpstwo wuje, kogo zechce. Bóg jest Panem Wielinnym: kto odwraca się (od wypełniania kiej Szczodrości. rozkazu Boga, aby wydawać dla Jego Spra-^[11]

[11]W wersecie 3:133 Bóg mówi: I na wyścigi spieszcie ku przebaczeniu od waszego Pana i ku Ogrodowi – którego rozległość jest jak niebiosa i ziemia – przygotowanemu dla ludzi bogobojnych. Obietnica w tym wersecie skierowana jest do tych, którzy wypełniają swe obowiązki wobec Boga i unikają wszelkiego rodzaju grzechów ze względu na pobożność i cześć dla Niego. Możemy zatem wnioskować, że są to ludzie prawdziwie wierzący w Boga i Jego wysłanników. Należy zauważyć, że w obu wersetach przebaczenie poprzedza Raj, gdyż Raj jest miejscem doskonałej czystości i nikt nie może wejść do Raju bez przebaczenia Boga. Przed wpuszczeniem do Raju Bóg oczyści zatem ludzi Raju z wszystkich ich grzechów z czystej łaskawości, a męki, które będą musieli wycierpieć od zmartwychwstania do bram Raju, służyć będą również jako sposób oczyszczenia.

Zaiste, posłaliśmy Naszych Wysłanników z prawdami oczywistymi (i jasnymi dowodami ich Posłannictwa) i zesłaliśmy wraz z nimi Księgę i wagę, ażeby rodzaj ludzki zachowywał sprawiedliwość. I zesłaliśmy żelazo, w którym jest potężna siła i korzyści dla rodzaju ludzkiego, aby Bóg mógł oznaczyć tych, którzy wspomagają (sprawę) Boga i Jego Wysłannika, chociaż oni Go nie widzą. Zaprawdę, Bóg jest Potężny, Pełen Chwały, a Jego Moc nieodparta.^[14]^[15]

[14]Zsyłanie żelaza znaczy to samo, co zsyłanie trzód, bydła w 39:6; żelazo jest jednym z wielkich dobrodziejstw Boga, które On przydzielił ze skarbów, jakie ma u Siebie, jak stwierdza się w 15:21: I nie ma żadnej rzeczy, której nie posiadalibyśmy pełne skarby; My zsyłamy ją tylko według wiadomej miary.

[15]Ten werset jest bardzo ważny dla oceny kondycji społeczeństwa i rządu. Posłańcy są wyznaczonymi przez Boga przywódcami rodzaju ludzkiego, którzy zawsze kierowali ich ku prawdzie i prowadzili go we wszystkich aspektach życia w toku ludzkich dziejów. Księga jest kompilacją wiedzy, nauczania i praw podstawowych dla jego szczęścia w obu światach. Waga stanowi kryterium, wedle którego osiąga się to, co jest słuszne w wierze, myśleniu i działaniu, jak również służy zrozumieniu sprawiedliwości w ludzkiej osobie i życiu społecznym (zob.: 55:7-9, przyp. 4). Żelazo, będąc być może najważniejszym i najbardziej koniecznym surowcem dla technologii i walki na drodze Boga, mającej na celu wykorzenienie niesprawiedliwości i strzeżenie Słowa Boga, symbolizuje siłę i władzę w ludzkim życiu społecznym. Bez Księgi żelazo (siła) niszczy sprawiedliwość i powoduje niesprawiedliwość. Bez Wagi żelazo nadużywa Księgi dla swoich własnych korzyści. Bez żelaza Księga i Waga nie wystarczą, by ustanowić dobre społeczeństwo i dobry rząd. Said Nursi zauważył: „Zasady mądrości i prawa prawdy nie wywierają wpływu na zwykłych ludzi, jeśli te pierwsze nie są połączone z prawami państwa, a te drugie z władzą” (The Letters, „Seeds of the Truth”, 2:306).

Zaiste, posłaliśmy jako Wysłanników Noego i Abrahama i ustanowiliśmy w ich linii Proroctwo i Księgę. Między nimi (ich potomstwem) byli tacy, którzy poszli za właściwym przewodnictwem, ale (też) wielu pomiędzy nimi było ludzi występnych.

A potem posłaliśmy w ich ślady innych Naszych Wysłanników i posłapo dwakroć Swoim Miłosierdziem (za liśmy Jezusa syna Marii, i daliśmy mu wiarę we wszystkich poprzednich ProEwangelię, i umieściliśmy w sercach roków i za wiarę w Ostatniego spośród tych, którzy za nim poszli, czułość i nich), da wam światło, byście się poruwspółczucie. A monastycyzm: oni go szali (po Prostej Ścieżce w tym świecie wymyślili – My im go nie przepisalii by was zaprowadziło do Raju), i On śmy, ale (uczynili to) by szukać przywam wybaczy. Bóg jest Przebaczający, jemności Boga, nie przestrzegali go jedWspółczujący nak tak, jak wymaga tego jego zacho-^[17]

[17]Wprawdzie niektórzy egzegeci sądzili, że w tym wersecie Bóg zwraca się do ludzi Księgi, to jednak jego adresatami są faktycznie muzułmanie, nie wyłączając przy tym tych pierwszych; ludzi Księgi zachęca się jednak, by uwierzyli w Ostatniego Proroka, niech będzie z nim pokój i błogosławieństwo. Podczas gdy Żydzi odmawiają wiary w Posłańców Jezusa i Muhammada, którzy przyszli po Posłańcach wysłanych do nich, a chrześcijanie odmawiają wiary w Ostatniego Wysłannika Boga, Muhammada, muzułmanie wierzą we wszystkich Proroków. Późniejsze odchylenia ludzi Księgi nie powinny zatem nigdy spowodować, by muzułmanie żywili negatywną opinię o którymś z poprzednich Posłańców i ich prawdziwych zwolennikach.

O wy, którzy wierzycie! Trzymajki nie uwierzą szczerze w Muhammada cie się z dala od nieposłuszeństwa wobec oraz wszystkich poprzednich Proroków) Boga, pełni bogobojności i pobożności, i że wszelkie dobrodziejstwa są w Ręku i szczerze wierzcie w Jego Wysłannika Boga, a On przyznaje je, komu zechce. A Bóg jest Panem wielkiej Szczodrości. (Muhammada). On (Bóg) obdarzy was.

(Mówimy to wam po to), ażewywanie. Przyznaliśmy więc tym spoby ludzie Księgi wiedzieli, że nie zdomiędzy nich, którzy naprawdę uwierzyli, łają kontrolować ani ograniczać niczenagrodę, ale wielu pośród nich było ludzi go z Bożej Łaskawości (i że ani oni, ani występnych. muzułmanie nic z niej nie osiągną, dopó-^[16]

[16]Islam nie aprobuje monastycyzmu. Mówi się, że nie ma monastycyzmu w Islamie. Monastycyzm dla Społeczności muzułmańskiej to zmaganie się dla sprawy Boga. Islam nie pochwala oddalania się od ludzi i życia w ramach samodoskonalenia się. Zamiast tego islam nawołuje swoich zwolenników do pozostawania między ludźmi i do pracy na rzecz dobrobytu i łączenia samodoskonalenia się z doskonaleniem innych. Chociaż pewni członkowie muzułmańskich zgromadzeń sufich ćwiczyli odosobnienie dla treningu i doskonalenia się, to czynili tak tylko przez krótki, ograniczony czas i uważali bycie pomiędzy ludźmi, którzy pracują dla swego doskonalenia, za bardziej wartościowe i godne najwyższego uznania.