Wysławia Boga wszystko, co jest w Niebiosach i wszystko, co jest na Ziemi. On jest Pełen Chwały, Jego Moc nieodparta, Mądry.

O wy, którzy wierzycie! Dlaczego mówicie to, czego nie czynicie (i nie uczynicie)?

Najbardziej odrażające jest dla Boga to, że mówicie to, czego nie czynicie (i nie uczynicie).^[1]

[1]Ostatnie dwa wersety surowo potępiają mówienie jednego, a czynienie czegoś innego, tj. złamanie obietnicy, kłamstwo oraz udawanie, że jest się tym, kim się nie jest. To rzeczy nie do pogodzenia z wiarą i będące znakami hipokryzji.

Zaprawdę, Bóg miłuje tych, którzy walczą dla Jego sprawy w szeregach, jak gdyby stanowili mocną i solidną budowlę.

I (wspomnij), gdy Mojżesz rzekł do swego ludu: „O, ludu mój! Dlaczegóż to mnie znieważacie, skoro rzeczywiście wiecie, że jestem Wysłannikiem Boga, posłanym do was?” Kiedy więc zeszli z właściwej drogi, Bóg sprawił, że ich serca odeszły od prawdy. Bóg nie jest przewodnikiem ludzi występnych.^[2]

[2]O tym, że Mojżesz był znieważany przez swój lud, zob. sura 2:51, 55, 60, 67, 71; sura 4:153; sura 5:20, 26; sura 7:138, 141, 148, 151; sura 20:86, 98, a także Księga Wyjścia, 5:20, 21; 14: 11-13; 16:2-16; 17:3-4, Liczb: 11:1-15; 14:1-10; rozdz. 16; 20:1-5.

A Jezus, syn Marii, powiedział: „O, Dzieci Izraela! Oto ja jestem Wysłannikiem Boga, posłanym do was, potwierdzającym (wszystko to, co z prawdy zawiera) Tora, która została objawio, i przynoszącym Dobrą na przede mną Nowinę o Wysłanniku mającym nadejść. po mnie, którego imię będzie Ahmad” Kiedy jednak do nich przyszedł (do całej ludzkości, w tym także do późniejszych pokoleń Dzieci Izraela) z jasnymi znakami (swego Boskiego Posłannictwa), oni rzekli: „To (co on głosi i czyni) jest oczywistą magią”.^[3]^[4]

[3]Jezus nie przyszedł z nową religią ani nowym przesłaniem od Boga. On głosił to samo przesłanie, co i wcześniejsi prorocy, i prawo (szari’a) Mojżesza. Jedyną różnicą pod tym względem było to, że zezwolił na pewne rzeczy, które były dotąd zabronione (3:50). Wyjaśnił również niektóre kwestie, co do których się różnili (43:63). O Jezusie i różnych wymiarach jego Posłannictwa zob. sura 3:48-51, przyp. 8-9; sura 5:46-47, 110, 116-118; sura 19:30-34.

[4]Każdy Prorok oznajmiał nadejście następnego Wysłannika i ogłaszał swoją wiarę w niego. (O misji Wysłanników i informowaniu przez nich o nadejściu następnych zob. 3:81, przyp. 15; dlaczego Bóg zsyłał Wysłannika z Księgą po przyjściu poprzednich, zob. 5:48, przyp. 11). Jest zatem naturalne, że głosił radosną wieść o nadejściu Proroka Muhammada, niech będzie z nim pokój. Z Ewangelii Jana wynika też jasno, że Dzieci Izraela wyczekiwały nadejścia jeszcze innego Proroka, poza Jezusem: Jak rozumujemy z tego wersetu, Dzieci Izraela wyczekiwały nadejścia Mesjasza, Eliasza oraz innego proroka (tego Proroka), który musiał być znany i oczekiwany przez każdego w owym czasie. Jak wyjaśniamy w Dodatku 1, przepowiednia ta wsparta jest kilkoma odniesieniami. Parákl Ô tos (termin różnorako tłumaczony: Doradca, Pomocnik albo Pocieszyciel – w zależności od przekładu Nowego Testamentu) to w rzeczywistości zepsuta forma Períklytos (Wielce Wysławiany). Jego odpowiednikiem aramejskim jest Mawhamana, co oznacza Ahmad. Ahmad i Muhammad pochodzą z tego samego czasownika rdzennego: Ha-Mi-Da – wysławiać. Jednak Ahmad oznacza również wysławiający. W wielu tradycjach profetycznych stwierdza się, że jednym z imion Muhammada (pokój z nim) jest Ahmad; wspomina o tym Hasan ibn Sabit, słynny, współczesny Prorokowi poeta. Wysłannik Boży Muhammad za swego życia był zatem znany i nazywany imieniem Ahmad. Chociaż wśród Arabów imię Ahmad nie było znane ani używane przed Prorokiem, to podczas jego działalności szeroko się rozpowszechniło. Interesujące, że Bediüzzaman Said Nursi odnotował wzmiankę o imieniu Munhammana czyli Muhammad (wysławiany) w Torze. (Inne zapowiedzi przyjścia Proroka Muhammada w Starym i Nowym Testamencie, zob. Dodatek 1). O misji Proroka Muhammada w odniesieniu do Ludzi Księgi oraz ich relacjach z nim Koran mówi:

Któż bardziej błądzi, niż ten, kto wymyśla kłamstwa i przypisuje je Bogu, gdy jest zapraszany do islamu (który głosi mu obiecany Wysłannik)? Zaiste, Bóg nie jest przewodnikiem ludzi występnych. swy-^[5]

[5]Jest sprawą jasną, że Bożym Światłem jest islam, który usuwa „zasłonę ciemności” z powierzchni całego wszechświata, zasłonę umieszczoną tam przez inne systemy albo fałszywe religie i filozofie. Islam oświeca umysły, serca i szlaki ludzkości we wszystkich sferach życia – od narodzin do wieczności.

Oni pragną zagasić światło Boga mi ustami (oddechem, jak gdyby to nie było niczym innym, jak tylko zagaszeniem świecy), lecz oto Bóg uczyni Swe

On jest Tym, który posłał Swego jących mieszkań w Ogrodach wieczneWysłannika z przewodnictwem i religo błogosławieństwa. Oto triumf najgią prawdy (opartą na prawdzie i ucielewspanialszy. śniającą ją), ażeby uczynić ją zwycięską

O wy, którzy wierzycie! Czyż mam radosne wieści wiernym wskazać wam handel, który ocali was od

Byście wierzyli w Boga i Jego WysłanWysłannika), tak jak Jezus, syn Marii, nika i walczyli wytrwale dla sprawy rzekł do swych uczniów: „Któż będzie Boga swoim majątkiem i osobami. Takie moim pomocnikiem (na drodze) do postępowanie jest dla waszego dobra, Boga?” Uczniowie odrzekli: „My jesteśmy pomocnikami (w sprawie) Boga”. I stało jeślibyście tylko wiedzieli.. się tak, że niektórzy spośród Dzieci Izraela uwierzyli (w niego i jego Posłannictwo), a niektórzy nie uwierzyli (dzieląc się w ten sposób na dwie grupy). Przeto My umocniliśmy tych, którzy uwierzyli wobec ich wrogów, i oni odnieśli zwycięstwo.

O, Proroku! Jeśli wierzące niewiasty (które wyznały swą wiarę islamską) przychodzą do ciebie, ażeby zaprzysiąc ci wierność – że nigdy i w żaden sposób nie będą przypisywać Bogu współtowarzyszy, nie będą kraść, nie będą utrzymywać niedozwolonych (pozamałżeńskich) kontaktów płciowych, nie będą zabijać swoich dzieci i nie odważą się na zniesławianie (przypisując któreś ze swych dzieci komuś innemu, aniżeli ich ojcu), obmyślając to celowo, i że nie będą ci nieposłuszne w tym, co jest wła– to wtedy przyjmij ich zobowiąściwe zanie i poproś Boga o przebaczenie dla nich. Zaprawdę, Bóg jest Przebaczający, Współczujący. Ażeby wybaczył wam wasze grzechy światło doskonałym, jakkolwiek by to i dopuścił was do Ogrodów, przez które było nienawistne dla niewierzących. przepływają strumienie, i do zachwyca-^[9]

[9]Warunki traktatu są bardzo istotne dla zrosetów i została objawiona tuż przed bitwą zumienia miejsca kobiety w Epoce Ignoranpod Uhud lub tuż po niej. Ten rozdział Koracji i tego, do czego kobiety były wówczas – nu podkreśla znaczenie, jakie – poza wiarą – przed islamem – wykorzystywane. Można ma wytrwałe zmaganie się dla sprawy Boga rzec, że to samo sprawdza się niemal w każoraz jedność wyznawanej wiary i prawidłodej epoce niewiedzy. wego zachowania. azwa tej sury pochodzi z wersetu 4, gdzie słowo saff (szeregi, szyk bojowy) użyte jest po to, by wysła-

O wy, którzy wierzycie! Nie bierzcie sobie za przyjaciół i strażników ludzi, na których spadło Boskie potępienie i kara: ludzi pozbawionych nadziei na Tamten Świat (ze względu na owoce, jakie przyN niosła ich perfidia), tak jak niewierzący pozbawieni są nadziei na (spotkanie jeszcze kiedyś) tych, którzy znajdują się w grobach. AS-SAFF (SZEREGI) Współczującego! I jeszcze jedno (błogosławieństwo), nad wszystkimi religiami, jakkolwiek które miłujecie: pomoc Boga i rychłe może to być nienawistne dla tych, któnadejście zwycięstwa (które będzie pro. rzy przypisują Bogu współtowarzyszy wadzić do dalszych zwycięstw). Głoś^[6]^[7]

[6]Wyj. zob. 9:33, przyp. 9.

[7]Ciężar i radosne wieści, wspomniane w tych wersetach, opisane są w surze 9:11 następująco:

O wy, którzy wierzycie! Bądźkary bolesnej? cie pomocnikami Boga (Jego sprawy i

Szeregi