[1]To Bóg stwarza każdą rzecz i każde zdarzenie, w tym także czyny istot ludzkich. Cokolwiek stwarza, jest piękne, gdyż stanowi Jego stworzenie. Piękny jest również akt powołania do życia człowieka. Bóg stwarza każdą istotę ludzką ze zdolnością do wiary i potencjałem wiary, niektórzy ludzie czynią jednak zły użytek z tej zdolności i tego potencjału, wybierając niewiarę. Ze względu na to, że w życiu doczesnym ludzie oceniani są za swoje zachowanie, uczynki, niektórzy z nich mogą być postrzegani i traktowani jako wierni, choć w rzeczywistości, w głębi duszy są niewierzący, niewierni. Bóg jednak widzi dokładnie, co każdy czyni i zna jego świat wewnętrzny, dlatego osądzi go wedle tego, jaki on faktycznie jest. Niniejszy werset zawiera przeto ostrzeżenie dla hipokrytów i wzywa każdego do szczerości w wierze i działaniu.

[2]Wszystko w świecie działa wedle pewnych praw ustanowionych przez Boga i cokolwiek daną osobę spotyka na skutek jej uczynków, następuje również według tychże praw. To Bóg ustanowił zarówno przyczyny, jak i skutki. Jednak On sam nie podlega tym prawom i jeśli zechce, to może stworzyć jakąkolwiek rzecz lub też żadnej nie stworzyć na podstawie tych samych przyczyn. Może też anulować jakieś prawo dla kogo zechce. Choć z reguły zdarzenia zachodzą według pewnych praw, które ustanowił Bóg, a my powinniśmy w swoim życiu te prawa uwzględniać, to jednak nie możemy nigdy powstrzymywać się od modlitwy do Boga w mniemaniu, że owe prawa są absolutne i co byśmy nie uczynili, nie zdołamy od nich uciec. Ci, którzy wierzą w to, że Bóg dysponuje taką władzą, i ci którzy wierzą w Boga, obserwując, jak On działa – poddają się Mu w pełni i znajdują pokój oraz doczesny spoczynek w swych sercach. W tym samym znaczeniu zob. 57:22-23: ļ adne nieszczęście nie zdarza się na ziemi (takie jak susza, głód bądź trzęsienie ziemi) albo w was samych (choroby, strata w własności bądź utrata ukochanych bliskich) tak, by nie było to zapisane w Księdze, zanim powołamy to do istnienia – zaiste, uczynienie tego jest dla Boga łatwe. Abyście się nie smucili z powodu tego, co wam umknęło, ani nie popadali w egzaltację ze względu na to, co Bóg wam darował. Bóg nie miłuje chełpliwych pyszałków. Zob. również przyp. 12 i 13 do tych wersetów.

[3]Powtórzenie bądźcie posłuszni w trybie rozkazującym w odniesieniu do Wysłannika wskazuje na to, że on również jest upoważniony do nakazywania i zakazywania, muzułmanie zaś muszą czynić to, co on mówi. Posłuszeństwo wobec Boga oznacza bezwarunkowe posłuszeństwo wobec tego, co zostało objawione w Koranie. Posłuszeństwo wobec Wysłannika oznacza naśladowanie jego sposobu życia (Sunna) tak bardzo, jak to jest możliwe, oraz przestrzeganie tego, co zostało nakazane i zabronione w Koranie i przez Proroka. Sunna stanowi wszechstronny i szczegółowy opis życia Wysłannika Bożego, który powiedział: „Uważajcie! Ja otrzymałem Księgę, a wraz z nią jej podobieństwo (tj. moją Sunnę)” (Abu Daud, „Sunna”, 5). Sunna definiuje to, co jest stwierdzone w terminach ogólnych, odnosząc je do konkretnych przypadków, definiuje również zasady ogólne na podstawie stwierdzeń koranicznych, które są specyficzne i odnoszą się do określonych sytuacji. Sunna zajmuje się też (podobnie jak Koran, który ucieleśnia) nauczaniem moralności; daje inspirację, a także kształci moralnie i duchowo we wszystkich sferach życia. Stanowi wreszcie inspirację i zakreśla granice w obrębie islamskiego prawodawstwa. Wszystko, czego naucza, każdy przepis prawny i każda część nauczania moralnego zawartego w Sunnie, pozostaje w ramach ducha, „kolorystyki” i temperamentu koranicznego. Jak to stwierdzono w 8:20, muzułmanom nie wolno odwrócić się od Wysłannika. Z tego względu rozmyślne nieposłuszeństwo wobec nakazów Sunny, choćby tylko poprzez pomniejszanie jej znaczenia albo krytykowanie, stanowi przybliżanie się do herezji lub zgoła apostazji.

[5]To stwierdzenie nie stoi w sprzeczności z Powstrzymujcie się od nieposłuszeństwa

[6]Ten werset wyjaśnia, jak ludzie mogą jak wychowawcy w kwestiach religijnych. zostać wybawieni od wrogości swoich współMają także przedkładać kwestie religijne nad małżonków lub dzieci i odnieść zwycięstwo w doczesne. Tę prawdę precyzyjnie wyraża werpróbie, jaką stanowią ich doczesna własność set następny. i potomstwo.

[4]Małżonkowie mają wobec siebie powinności, a rodzice odczuwają wrodzoną miłość i obowiązki wobec swoich dzieci. Jednakże wzajemna miłość małżonków oraz miłość rodziców wobec dzieci powinny być regulowane przykazaniami religii. Miłość żywiona względem rodziny może niekiedy odsuwać człowieka od jego obowiązków religijnych albo powodować, że będzie się do nich odnosił i pracował dla ich przyszłości bez uwzględniania ich powinności wobec Boga i życia przyszłego. Tymczasem autentyczna miłość wymaga tego, by rodzice najpierw uwzględniali życie przyszłe i obowiązki religijne swoich dzieci. Powinni ujmować dobrobyt doczesny w ramach religii. Niestety, wielu małżonków i rodziców lekceważy i zaniedbuje tę zasadę kardynalną i nadużywa miłości i współczucia wobec Boga, w pełnej oddania pobożności i wobec siebie i swych dzieci. Poza tym niektórzy małżonkowie i dzieci skłonni są wymóc na z całą należną Mu bogobojnością (3:102) ani sobie takie postępowanie, które nie uwzględnia też to wcześniejsze stwierdzenie nie anuluje zasad religijnych i prowadzi do klęski w życiu późniejszego. Cześć i posłuszeństwo wobec ostatecznym. To jest w rzeczywistości wroBoga należy okazywać zgodnie z tym, jak gość. Koran zwraca uwagę małżonków na tę tego wymaga Jego Boski status. W istocie okoliczność i ostrzega ich. Pomimo tej wrogokażdy status wymaga respektu i posłuszeńści rodzice muszą jednak dbać o siebie nawzastwa w zakresie odpowiadającym jego wieljem, zachowywać cierpliwość i tolerancję we kości. Jednak każda ludzka istota ma zdolwzajemnych relacjach i podejściu do zachoność do okazywania właściwego dla niej wania dzieci. Mogą okazać wielkoduszność i szacunku i posłuszeństwa; nie jest w stawybaczać sobie potknięcia oraz błędy dzieci. nie wyjść poza nią. Skoro nie znamy granicy (Tego oczekuje się od rodziców, dzieci jednak naszych zdolności, musimy starać się obdamuszą przykładać ogromną wagę do troski o rzać szacunkiem i posłuszeństwem Boga przestrzeganie praw swych rodziców). Wintak, jak tego wymaga Jego Boski status: najni są również puszczać w niepamięć błędy w lepiej, jak potrafimy. sprawach doczesnych i umieć postępować tak,

[7]Zob. sura 57:11, przyp. 7.