O, (sławny) Proroku! Jeśli (o, muzułmanie) zamierzacie rozwieść się z niewiastami, rozwódźcie się z nimi, uwzględniając ich okres oczekiwania (wyznaczony w Prawie) i obliczajcie okres (z właściwą troską), powstrzymując się od nieposłuszeństwa wobec Boga, waszego Pana, w bogobojności i pobożności. (Podczas gdy dokonuje się rozwód, w czasie ich okresu oczekiwania) nie wypędzajcie ich z domów (gdzie mieszkały ze swymi małżonkami); niech nie wychodzą też same, wyjąwszy przypadek, gdy dopuściły się otwarcie czynu nieprzyzwoitego. Oto ustalone przez Boga granice. Kto zaś przekracza ustalone przez Boga granice, ten w istocie popełnia niesprawiedliwość wobec samego siebie. Wy nie wiecie: Bóg być może umożliwi potem zaistnienie nowej sytuacji. (pomiędzy stronami rozwodu)

Potem, gdy dojdą do końca swego okresu oczekiwania, zachowajcie je w piękny sposób i przestrzegajcie ich praw, albo też (po zakończeniu się okresu oczekiwania) rozstańcie się z nimi w piękny sposób i przestrzegajcie ich praw. I (jak zaleca się w każdym z tych przypadków) wezwijcie na świadków dwóch uczciwych mężczyzn (muzułmanów) spośród sięcznych (i tych, które – z jakichś przysiebie i złóżcie świadectwo przed Bogiem (świadomi swej odpowiedzialności przed czyn – ich nie mają) – jeśli żywicie co do Nim). Napominany jest do postępowania tego niepewność – ich okres oczekiwania w taki sposób każdy, kto wierzy w Boga wynosi trzy (księżycowe) miesiące. Dla i Dzień Ostatni. Każdemu, kto trzyma kobiet brzemiennych (rozwiedzionych się z dala od nieposłuszeństwa wobec albo owdowiałych) okres oczekiwania Boga, pełen bogobojności i pobożności, trwa zaś aż do złożenia ich brzemienia. On umożliwi wyjście (z wszelkiej trudTemu, kto powstrzymuje się od nieponości). słuszeństwa wobec Boga, pełen bogobojności i pobożności, On uczyni jego spra-^[1]

[1]Podczas gdy wszyscy inni Prorocy wspomidawać jej zaopatrzenie i nie wypędzać jej z nani są w Koranie z imienia, to Koran zazwydomu. W tym okresie mogą powrócić do sieczaj zwraca się do Wysłannika Bożego tytubie. Jeśli tak uczynią, to nie muszą odnawiać łem wynikającym z jego Posłannictwa. Dzieumowy małżeńskiej. Jeśli powrócą do sieje się tak po to, by zwrócić uwagę na fakt, bie po tym terminie, to muszą odnowić umoże jego misja ma znaczenie największe oraz wę małżeńską. Rozwód może mieć miejsce że jego pozycja jest nieporównywalna, jeśli po raz drugi, jeśli jednak zostanie wzięty po chodzi o Proroków. Wedle reguł gramatyki raz trzeci, to małżonkowie nie mogą już do arabskiej, wspominanie czegoś (pozycji, opisiebie wrócić, chyba że żona poślubi kogoś nii albo atrybutu), bez wyszczególniania, do innego i się z nim rozwiedzie albo mąż z nią. kogo „to” należy, oznacza, że ten, kto posiaOdnośnie do innych nakazów rozwodowych, da ową własność, pozycję itp., ma ją w stopzob. sura 2:228-232, 234, przyp. 152-154; sura niu najwyższym. Wynika stąd, że Wysłannik 33:49, przyp. 23. Boży (Prorok Muhammad), niech będzie z nim pokój i błogosławieństwo, jest najwięk-

I da mu zaopatrzenie z takich źródeł, wy prostymi. z jakich się nie spodziewa. Temu, kto pokłada swą ufność w Bogu, On wystar-

Co do tych spośród waszych niewiast, które minęły już wiek oczyszczeń miepowiększy jego nagrodę.^[5]

[5]Wymazanie złych uczynków oznacza przebaczenie mniejszych grzechów, które mogły zostać popełnione w czasie wypełniania Bożych przykazań. Jak to stwierdzono: Jeśli unikacie większych grzechów, których wam zabroniono, My zmażemy z was mniejsze złe uczynki i sprawimy, że wejdziecie Wejściem Szlachetnym (do Domu Chwały) (4:31). Można zatem wnosić, że nieposłuszeństwo nakazom i zakazom Koranu pod względem rozwodu i okresów oczekiwania określonych w tych wersetach, a mieszczących się w ramach taqwa (takła, pobożności), stanowi grzech większy. Można także wnosić, że wierny powinien troszczyć się o wszystkie przykazania Boże (nakazy i zakazy).

Wszystko to (co zostało powiedziaczy (do zabezpieczenia wszelkich jego ne) stanowi Boskie Przykazanie, któpotrzeb). Zaprawdę, Bóg doprowadza do re On wam zesłał. Kto powstrzymuskutku wszystko to, co postanawia; oto je się od nieposłuszeństwa wobec Boga,. Bóg ustanowił miarę dla każdej rzeczy pełen bogobojności i pobożności – temu On zmaże jego złe uczynki i szczodrze^[4]

[4]Bóg ustanowił pewne przyczyny, warunki, granice oraz ramy, a co za tym idzie, również rezultaty wszystkiego, co się dzieje. Nic nie zachodzi poza granicami przez Niego ustalonymi.

Zapewnijcie im mieszkanie (rozwiedzionym niewiastom w ich okresie oczekiwania – w części domu), gdzie wy mieszkacie i dajcie im zaopatrzenie odpowiednio do waszych środków; i nie nękajcie ich, by pogorszyć ich warunki życia (zmuszając do opuszczenia domu). Jeśli są brzemienne, to utrzymujcie je, aż złożą swe brzemię; jeśli zaś (po rozwiązaniu i zakończeniu okresu oczekiwania) karmią dla was (dziecko), dajcie im należne wynagrodzenie. Naradźcie się pomiędzy sobą (co do tej sprawy i zapłaty za karmienie dziecka) zgodnie z dobrym zwyczajem i praktyką akceptowaną przez religię. Jeśli jednak widzicie, że czynicie sobie trudności (i nie umiecie dojść do porozumienia), to wtedy niech szczęścia), i ukaraliśmy je karą straszinna (niewiasta) karmi (dziecko) dla nieliwą go (ojca dziecka, który musi ponieść^[6]

[6]Ten oraz następny werset stanowią swoiste streszczenie tego, co może dotknąć żydów, chrześcijan i muzułmanów, jeśli odrzucą przykazania Boga w życiu codziennym.

Niech ten, kto posiada obfite środki, postępowania była ruina. wydaje stosownie do nich; a ten, kto jest

Jakże wiele miast odwróciło się w aroi nauczającą was tego, co jest dla was gancji od przykazania Swego Pana i Jego dobre, a co złe). Wysłanników, przeto My wezwaliśmy

Toteż skosztowali złych skutków związane z tym koszty). swego postępowania, a wynikiem ich

Bóg przygotował dla nich karę suroobdarowany zaopatrzeniem (bardziej) wą (dodatkowo, w życiu ostatecznym). ograniczonym, niech wydaje z tego, Przeto, o ludzie rozumni, którzy uwieczym Bóg go obdarzył. Bóg nie obarcza rzyliście! Trzymajcie się z dala od nieduszy powinnością ponad to, w co (już) posłuszeństwa, w bogobojności i pobożją zaopatrzył (pod względem możliwości ności, by zasłużyć na Jego ochronę. uporania się z tą powinnością). Bóg da po Bóg zesłał wam Napomnienie (tę Księtrudnościach ulgę. gę, prowadzącą ku temu, co prawdziwe

(A jako jej ucieleśnienie posłał do je do rozrachunku, surowo je rozliczawas również) Wysłannika recytującego (i przekazującego) wam Znaki Boga jąc (wystawiając je na przerażające nie. i Objawienia, które ukazują prawdę w sposób jasny i oświetlają waszą drogę, ażeby On wyprowadził was z wszelkiej ciemności do Światła i umocnił was w nim. Kto (autentycznie i szczerze) wierzy w Boga i czyni dobre, szlachetne dzieła, tego On dopuści do Ogrodów, przez które przepływają strumienie, aby w nich na zawsze zamieszkał. Zaprawdę, Bóg obdarzył go wspaniałym zaopatrzeniem (wiarą i dobrymi uczynkami w tym świecie, a Rajem – w Wieczności).

Bóg jest Tym, który stworzył siedem Niebios i tyleż samo Ziem; Jego rozkazy (dotyczące stworzenia i jego działania, a także życia mieszkańców Niebios i Ziemi) schodzą poprzez nie, abyście mieli wiedzę pewną, że Bóg ma pełną władzę nad każdą rzeczą i że Bóg rzeczywiście obejmuje (Swoją) Wiedzą wszystkie rzeczy.^[7]

[7]Niebiosa i Ziemia stanowią jakby dwa kraje pod jednym rządem; kraje te wchodzą w ważne relacje i zawierają ważne transakcje. Na przykład: On kieruje sprawę z nieba ku ziemi; potem sprawa wznosi się ku Niemu w ciągu dnia liczącego tysiąc lat wedle tej miary, którą wy się posługujecie (32:5 oraz przyp. 4). Poza tym ziemia potrzebuje światła, ciepła, błogosławieństwa i różnych form miłosierdzia (jak deszcz), zsyłanych z niebios. Jak potwierdzają wszystkie religie objawione, aniołowie i istoty duchowe schodzą na Ziemię w różnych celach. Na tej podstawie możemy wnioskować, że mieszkańcy ziemi mogą wspinać się ku niebiosom. Ludzie mogą podróżować do Niebios za pomocą swego umysłu, wizji i wyobraźni. Oswobodzone i oczyszczone z wielkiego ciężaru swoich zmysłów i materii, dusze Proroków oraz ludzi bardzo pobożnych i szlachetnych podróżują do takich rejonów; nasz Prorok podróżował przez wszystkie rejony niebios swoją duszą i ciałem, uzyskując uszlachetnienie swego ducha. To nazywamy Wzniesieniem (Mi’radż). Bóg podniósł też do Niebios Jezusa – zarówno duszą, jak i ciałem. Dusze ludzi zwykłych odbywają taką podróż po śmierci, po czym są sprowadzane do wymiaru pośredniego (pomiędzy tym a następnym światem). Skoro podróżują tam ci, którzy są „oświeceni”, uzyskali „szlachetność” i duchowe udoskonalenie, to niektórzy mieszkańcy Ziemi mogą udać się do Niebios, jeśli są przyobleczeni w „idealne” ciało, okrycie energetyczne albo też formę lub ciało niematerialne oraz są lekcy i subtelni, niczym dusze. Rodzaj ludzki może również fizycznie podróżować do Niebios. Ziemia, pomimo swego małego rozmiaru i znaczenia w porównaniu do Niebios, stanowi serce i centrum Wszechświata w odniesieniu do swej istoty i sztuki. Jest bowiem naszą kołyską i miejscem zamieszkania. Poza tym ukazuje wszystkie cudowności Boskich Imion, koncentruje i odzwierciedla nieskończoną działalność Boga jako Pana, Podtrzymującego, Nauczyciela i Władcy wszystkich istot. Jest także ośrodkiem i osią nieskończonej Boskiej Mocy twórczej, która odbija się w nieustającym Miłosierdziu, szczególnie w licznych gatunkach maleńkich roślin i zwierząt oraz w mikrokosmosie obejmującym przykłady wszystkiego, co znajduje się w obszernych światach Tamtego Świata: szybko działającego warsztatu wiecznych materii, szybko zmieniającego się miejsca kopii scen wieczystych, a także wąskiego, tymczasowego pola, które błyskawicznie produkuje nasiona do Wieczystych Ogrodów. Ze względu na tę niematerialną wielkość i ważność Mądry Koran zrównuje Ziemię z Niebiosami, choć jest ona małym owocem olbrzymiego drzewa – w porównaniu z Niebiosami. Umiejscawia Ziemię po jednej stronie szali, a Niebiosa – po drugiej i stale powtarza: „Pan Niebios i Ziemi” (wspominając oba razem).