[1]Choć istnieją przekazy o tym, czego Wysłannik sobie zabronił, a Bóg mu tego dozwolił, główna treść jest następująca: Wysłannik był niezwykle uprzejmy. Szczególnie wobec swoich małżonek. Po to, by nikomu nie czynić problemów, musiał znosić wiele trudności. Bóg ustanowił dlań specjalne reguły, w szczególności w odniesieniu do życia rodzinnego, by nie przyczyniać mu niepotrzebnych kłopotów (w wykonywaniu jego misji) (33:50). Dlatego też stwierdzenie: Czemu zabraniasz (sobie) tego, na co zezwolił ci Bóg?, wyraża ostrzeżenie, które jest w rzeczywistości pocieszeniem. Interesujące, że zarówno ten werset, jak i werset 33:50, zawierający szczególne reguły dla Wysłannika, kończą się frazą: A Bóg jest Przebaczający, Współczujący. Oznacza to, że Bóg chciał dla niego ułatwień i był wobec niego szczególnie współczujący.

[2]Zob. sura 2:224-225; 5:89.

[4]Ten werset naucza nas czterech ważnych rzeczy: • Czynienie czegoś, co by znieważyło Proroka, doprowadzi do zejścia serca z właściwej drogi, jak to wynika z 61:5: I (wspomnij), gdy Mojżesz rzekł do swego ludu: „O, ludu mój! Dlaczegóż to mnie znieważacie, skoro rzeczywiście wiecie, że jestem Wysłannikiem Boga, posłanym do was?” Kiedy więc zeszli z właściwej drogi, Bóg sprawił, że ich serca odeszły od prawdy. Bóg nie jest przewodnikiem ludzi występnych. • Wszelka nielojalność od wewnątrz domu lub kraju jest o wiele bardziej niebezpieczna, aniżeli od zewnątrz. • Jakiegokolwiek spisku by nie przygotowywano przeciwko Wysłannikowi Bożemu, Bóg go całkowicie ochroni; pomocnikami są: Gabriel, który przynosi mu Objawienie od Boga, a także ci spośród wiernych, którzy są szczególnie wysoko pod względem prawości, oraz wszyscy inni aniołowie. Nikt zatem nie może zaszkodzić ani jemu, ani jego misji. • Nawet status żony Proroka nie wystarcza do ocalenia, jeśli ktoś nie wierzy i nie spełnia dobrych uczynków. To już raczej, zgodnie z zasadą, odpowiedzialność jest proporcjonalna do władzy i błogosławieństwa; im większym błogosławieństwem Bóg obdarza, tym większa jest odpowiedzialność (zob. również 33:29-32).

[3]To bezpośrednio wskazuje na to, że Objawienia, jakie otrzymywał Wysłannik, nie składają się wyłącznie z tego, co jest zawarte w Koranie. Poza Koranem otrzymał on wiele innych Objawień i oświadczył: „Uważajcie! Dano mi Księgę, a wraz z nią jej podobieństwo” (Abu Daud, „Sunna”, 5).

[5]To drugie ostrzeżenie koraniczne wobec małżonek Wysłannika Bożego (pierwsze, zob. 33:29-33, a odnośnie do relacji Proroka z żonami, zob. 33, przyp. 16.). Niniejszy werset nie oznacza, że małżonki Wysłannika nie miały owych chwalebnych cech. Zawiera raczej wskazówkę, że jako muzułmanki i – szczególnie – żony Proroka, które powinny stanowić przykład dla wszystkich wierzących kobiet – winny mieć te własności w stopniu najwyższym i je zachować.

[6]Ten werset, odnoszący się do niewierzących, zawiera również ostre ostrzeżenie dla muzułmanów. Ostrzega, że jakiekolwiek nieposłuszeństwo wobec Boga i Jego Wysłannika oraz czynienie rzeczy, które mogą ich znieważyć, może – niechaj Bóg uchowa – sprowadzić ich do niewiary, a co za tym idzie, do Ognia piekielnego na Tamtym Świecie. Muszą zatem stale czuwać, by nie dać się zwieść grzechom.

[7]Ali, kuzyn Proroka i jego zięć, a także czwarty Kalif, opisuje szczerą skruchę, za którą idzie zmiana człowieka, w sposób następujący: Ażeby wasza skrucha była szczera, zmieniła was i była ważna, powinniście (1) szczerze odczuwać żal za grzech, który popełniliście, (2) wypełnić wszystkie obowiązki religijne oraz odrobić zaległe, (3) zwrócić wszelkie uzurpowane przez siebie prawo jego właścicielowi, (4) prosić o przebaczenie tych, których obraziliście, (5) postanowić nie popełniać już więcej grzechu, który popełniliście, i (6) sprawić, by wasza dusza zmysłowa skosztowała trudności, jakie niesie ze sobą posłuszeństwo Bogu tak samo, jak pozwoliliście, by skosztowała przyjemności grzechu (Yazır, Zamakhshari).

[8]Chociaż Bóg nie jest nigdy zobowiązany do przyjęcia skruchy, to jednak osoba żałująca powinna żywić szczerą nadzieję, że On przyjmie jej żal za grzechy i przebaczy winy.

[9]Oznacza to, że istoty ludzkie są podatne na błędy i upadek i – za wyjątkiem Proroków – prawie każdy idzie na tamten świat z pewnym brzemieniem grzechów. Poza tym dobre uczynki ludzi nie wystarczą im do uzyskania światła, potrzebnego do dotarcia do Raju po Zmartwychwstaniu. Toteż modlą się oni do Boga, by wydoskonalił ich światło ze Swojej Łaski (zob. również surę 57:12, 19). Będą potrzebować także przebaczenia, aby uzyskać wybawienie z ciemności swych grzechów. Hipokryci zaś nie będą w stanie postąpić w kierunku Raju i zostaną pochłonięci przez ciemność własnej obłudy (57:13).

[12]Niektóre przekazy mówią, że żona Faraona miała na imię Asja. Jej modlitwa, którą przytacza Koran, objaśnia szczerą i mocną wiarę w Boga oraz oddanie Mu, a także trzymanie się przez nią z daleka od niegodziwości Faraona i buntu jego ludu przeciwko Bogu. Niektórzy komentatorzy wnoszą ze stwierdzenia „jego czyny”, że Bóg ocalił ją również od obcowania fizycznego z Faraonem. Faraon mógł być ułomny (pod względem płciowym) i nie mieć potomstwa, jak to bywało z wieloma podobnymi do faraonów władcami na przestrzeni dziejów. Wniosek z tego taki, że ich tyrańskie rządy nie będą długie.

[13]Zob. sura 3:33-34, przyp. 7.

[10]Wyjaśnienie zob. sura 9:73, przyp. 15; 123, przyp. 28.

[11]To jest dla nich sąd ostateczny oraz odniesienie do ich sytuacji w grobie.

[14]Bóg nie tylko tchnął w Marię – ażeby poczęła Jezusa – „ducha” od siebie, lecz także tchnął go w „ciało”, które ukształtował z gliny, ażeby Adam mógł przyjść na świat. Zob. znaczenie tchnienia Boga z Jego Ducha: 4:171, przyp. 34; 15:29, przyp. 8. Ten werset przypisuje tchnięcie w Marię Bogu, gdyż to Bóg stwarza każdy czyn każdej istoty. W rzeczywistości był to Anioł Gabriel lub inny Duch anielski (zob. 19:17, przyp. 3).