O ty, któryś jest otulony płaszczem (i wybierasz samotność)![1]
[1]Po pierwszym Objawieniu w grocie Hira Objawienie nie przychodziło przez pewien czas. W czasie tej przerwy Wysłannik Boży wolał przebywać w samotności w swoim domu i czekał na nadejście następnego Objawienia. Pewnego dnia, gdy spacerował na zewnątrz, zobaczył Gabriela w oryginalnej postaci, „siedzącego pomiędzy niebem a ziemią”. Oznaczało to koniec przerwy i Objawienie, które zaczęło się wraz z tą surą, trwało bez przerwy.
Powstań i ostrzegaj!
I głoś (niemożliwą do opisania i niezrównaną) wielkość swego Pana.[4]
[4]To odnosi się do trudności, jakie ów człowiek napotka na świecie i cierpień, jakie czekają nań w Zaświatach. Ów człowiek (Łalid ibn Mughira) wspomniany tutaj nie zaprzestał tracić swojego majątku i dzieci po objawieniu tego wersetu, aż do momentu swojej śmierci.
I utrzymuj swe szaty w czystości!
I unikaj wszelkiego zanieczyszczenia.
Nie uważaj wypełniania przez siebie tychże nakazów za łaskę (którą czynisz wobec Boga i ludzi).
A ze względu na swego Pana bądź cierpliwy (w wykonywaniu swoich obowiązków wobec Niego i ludzkości).
A potem, gdy zadmą w Róg,
Ów Dzień będzie Dniem Trudnym
Dla niewierzących – a nie łatwym.
Pozostaw mnie z tym, którego Sam stworzyłem (abym się nim zajął)
I obdarzyłem obfitymi zasobami,
A także dziećmi wokół niego, jako źródłem mocy;
I Ja dałem mu wszelkie środki i status, by żył wygodnie.
A jednak on pragnie, bym dał więcej.
Żadną miarą! Oto on zacięcie sprzeciwiał się Naszym Objawieniom.[2]
[2]Wysłannik Boży był zarówno Ostrzegającym (przed wszelkimi rodzajami zbłądzenia i grzechów, przestępstw przeciwko wierze), jak i tym, który przekazywał dobre nowiny „w zamian za” właściwą wiarę i dobre uczynki. Dlatego nakaz: „ostrzegaj” sugeruje również głoszenie dobrych wieści. Przynajmniej na początku ostrzeganie miało jednak pierwszeństwo.
Zaprawdę, ja zobowiążę go do mozolnej wspinaczki.
On rozmyślał i szacował (jak mógłby zdyskredytować Koran w ludzkich oczach).
Niech Bóg oddali go od Swego miłosierdzia, za to, jak szacował!
Tak, niech Bóg oddali go od Swego miłosierdzia, za to, jak szacował![5]
[5]Forma oryginalna wyrażeń początkowych w ostatnich dwu wersetach, mianowicie Niech Bóg oddali go od Swego miłosierdzia, za to, jak szacował! Tak, niech Bóg oddali go od Swego miłosierdzia, to QuTiLa. Ma ona obydwa znaczenia. Zastosowanie znaczenia niech Bóg oddali go od Swego miłosierdzia jest jednak figuratywne, a nawet ironiczne i znaczy: Jakże źle on uczynił!
Potem się rozejrzał (jak ten, który ma zdecydować co do sprawy, o którą jest pytany).
Potem zmarszczył brwi i groźnie popatrzył.
A potem odwrócił się i (chociaż wewnętrznie uznawał boskie pochodzenie Koranu, to) wbił się w pychę,
I rzekł: „To jedynie czary (przekazane przez czarowników) z dawnych czasów).
To nic innego, jak tylko słowo śmiertelnika”.
Ja sprawię, że wejdzie do Otchłani Piekielnej.
Cóż pozwala ci pojąć, czym jest owa Otchłań? wali żadnej wątpliwości; ażeby powiedzieli
Ona nikogo nie pozostawia (lecz w ci, w których sercach jest choroba, i niecałości spala każdego, kto został do niej wierzący: „Cóż takiego Bóg ma na myśli wrzucony) ani nikogo nie oszczędza (by przez ten opis?” W ten sposób Bóg prowamógł umrzeć i zbiec). dzi ku zbłądzeniu, kogo zechce, i prowa-
Ona spala skórę na czarno. dzi ku drodze prostej, kogo zechce. Nikt
Nad nią jest dziewiętnastu (strażniprócz Jego samego nie zna zastępów twoków).
My na strażników ognia wyznaczylijego Pana. To tylko przypomnienie dla śmy jedynie aniołów, a ich liczbę uczyniśmiertelników (by zwracali uwagę i stoliśmy próbą dla tych, którzy nie wierzą – sownie do tego postępowali) ażeby ci, którym dano Księgę wcześniej,[6]
[6]Niewierni, którzy odrzucili życie wieczne, a co za tym idzie – każdą wypowiedź koraniczną na jego temat – drwili sobie z tego, że jest 19 strażników Piekła mówiąc, że mogliby z łatwością pokonać taką liczbę. Z tego względu Bóg objaśnił, że chodzi o 19 aniołów, a nie istot ludzkich. Jednakże ci niewierni uważali anioły za „córki Boga” i dlatego nie lękali się ich mocy. Inny werset opisuje ich tak: Nad nim ustanowieni są aniołowie srodzy i dokładni (w wykonywaniu rozkazu ukarania), którzy są posłuszni Bogu, cokolwiek im nakaże, i wykonują wszystko to, co jest im nakazane (by wykonali). Ta rzeczywistość pozaziemska stała się zatem dla nich próbą. Bóg ma wiele innych zastępów, o których nie wiemy. Koran wspomina takie fakty, poza innymi przyczynami, także jako przypomnienie i wyjaśnienie dla ludzi, szczególnie niewierzących, którzy skłonni są pojmować Boga i rzeczywistość dotyczącą Jego w terminach ludzkich.
Nie, zaiste (Koran nie jest taki, jak zyskali pewność (że Muhammad, któto głoszą niewierzący)! Na księżyc ry bez wahania wyjaśnia wszystko to, co
I na noc, gdy się cofa, zostało mu objawione – w obliczu sprzeci-[7]
[7]Przysięga Na księżyc i na noc, gdy się cofa, i na poranek, gdy jaśnieje implikuje to, że światło dnia i słońce Boskiego Przewodnictwa zastąpią w dziejach ludzkich księżyc i noc.
I na poranek, gdy jaśnieje wu i drwin – jest Wysłannikiem Bożym) i
Zaprawdę, on (Koran) jest spośród aby ci, którzy wierzą, umacniali swą wianajwiększych (znaków Boga); rę; a także, aby zarówno ci, którym dano
Ostrzeżenie dla rodzaju ludzkiego, Księgę wcześniej, jak i wierni nie odczu.,
Dla każdego z was, zarówno tego, który idzie naprzód (wybierając wiarę i dobre uczynki), jak i tego, który pozostaje z tyłu (gdyż wybór niewiary i grzechów odciąga go z dala od Prostej Ścieżki).
Każda osoba jest poręczycielem tego, co zarabia (swoimi uczynkami),
Oprócz ludzi Prawicy (ludzi szczęścia i pomyślności, którzy otrzymują swoje zapisy w prawe ręce. Bóg im przebaczy i wynagrodzi ich o wiele bardziej, niż sobie na to zasłużyli).
Mieszkając w Ogrodach (których piękno nie może zostać pojęte na tym świecie), będą zadawać sobie nawzajem pytania
O niewierzących i występnych (i przekazywać odpowiedzi, których oni udzielają):
„Co was sprowadziło do tej Otchłani?”
Oni odpowiedzą: „My nie byliśmy spośród tych, którzy wykonywali modlitwę (as-salat) (i zwracali się do Boga ze szczerą czcią);
Ani nie karmiliśmy potrzebujących.
Pławiliśmy się (w kłamstwie i grzechu) wraz z tymi, którzy się (w nim) pławili.[8]
[8]Wiara w Boga i posłuszeństwo Jego przykazaniom należą do praw Boga wobec istot ludzkich, każdy zatem człowiek stanowi porękę wypełnienia tychże praw. Ci, którzy wypełniają ten obowiązek, są wolni, gdy tymczasem inni trzymani są w piekle. Koran klasyfikuje ludzi na trzy kategorie, w zależności od tego, czy wypełniają swą powinność, czy też nie, i według stopnia jej wypełnienia (zob. 56:7-10). Poza dwiema grupami, wspomnianymi w niniejszej surze (mianowicie Ludźmi Prawicy oraz ludźmi niewierzącymi i występnymi [Ludźmi Lewicy]), są jeszcze najlepsi w wierze i dobrych uczynkach oraz w służeniu Bożej sprawie; oni będą pierwszymi (pod względem otrzymywania Bożego Miłosierdzia i radowania się nim). Jako że są Bogu najbliżsi i wytrwali w wierze i dobrych uczynkach oraz dlatego, że będą wyjęci spod próby przed Najwyższym Trybunałem Zaświatów (37:128), nie są wspomniani w omawianych wersetach.
I negowaliśmy (nadejście) Dnia Sądnego.
Zanim to, czego nadejście było pewne, do nas przyszło”.
„The Cloaked One” • 56 Ayahs • Okres mekkański
O ty, któryś jest otulony płaszczem (i wybierasz samotność)![1]
[1]Po pierwszym Objawieniu w grocie Hira Objawienie nie przychodziło przez pewien czas. W czasie tej przerwy Wysłannik Boży wolał przebywać w samotności w swoim domu i czekał na nadejście następnego Objawienia. Pewnego dnia, gdy spacerował na zewnątrz, zobaczył Gabriela w oryginalnej postaci, „siedzącego pomiędzy niebem a ziemią”. Oznaczało to koniec przerwy i Objawienie, które zaczęło się wraz z tą surą, trwało bez przerwy.
Powstań i ostrzegaj!
I głoś (niemożliwą do opisania i niezrównaną) wielkość swego Pana.[4]
[4]To odnosi się do trudności, jakie ów człowiek napotka na świecie i cierpień, jakie czekają nań w Zaświatach. Ów człowiek (Łalid ibn Mughira) wspomniany tutaj nie zaprzestał tracić swojego majątku i dzieci po objawieniu tego wersetu, aż do momentu swojej śmierci.
I utrzymuj swe szaty w czystości!
I unikaj wszelkiego zanieczyszczenia.
Nie uważaj wypełniania przez siebie tychże nakazów za łaskę (którą czynisz wobec Boga i ludzi).
A ze względu na swego Pana bądź cierpliwy (w wykonywaniu swoich obowiązków wobec Niego i ludzkości).
A potem, gdy zadmą w Róg,
Ów Dzień będzie Dniem Trudnym
Dla niewierzących – a nie łatwym.
Pozostaw mnie z tym, którego Sam stworzyłem (abym się nim zajął)
I obdarzyłem obfitymi zasobami,
A także dziećmi wokół niego, jako źródłem mocy;
I Ja dałem mu wszelkie środki i status, by żył wygodnie.
A jednak on pragnie, bym dał więcej.
Żadną miarą! Oto on zacięcie sprzeciwiał się Naszym Objawieniom.[2]
[2]Wysłannik Boży był zarówno Ostrzegającym (przed wszelkimi rodzajami zbłądzenia i grzechów, przestępstw przeciwko wierze), jak i tym, który przekazywał dobre nowiny „w zamian za” właściwą wiarę i dobre uczynki. Dlatego nakaz: „ostrzegaj” sugeruje również głoszenie dobrych wieści. Przynajmniej na początku ostrzeganie miało jednak pierwszeństwo.
Zaprawdę, ja zobowiążę go do mozolnej wspinaczki.
On rozmyślał i szacował (jak mógłby zdyskredytować Koran w ludzkich oczach).
Niech Bóg oddali go od Swego miłosierdzia, za to, jak szacował!
Tak, niech Bóg oddali go od Swego miłosierdzia, za to, jak szacował![5]
[5]Forma oryginalna wyrażeń początkowych w ostatnich dwu wersetach, mianowicie Niech Bóg oddali go od Swego miłosierdzia, za to, jak szacował! Tak, niech Bóg oddali go od Swego miłosierdzia, to QuTiLa. Ma ona obydwa znaczenia. Zastosowanie znaczenia niech Bóg oddali go od Swego miłosierdzia jest jednak figuratywne, a nawet ironiczne i znaczy: Jakże źle on uczynił!
Potem się rozejrzał (jak ten, który ma zdecydować co do sprawy, o którą jest pytany).
Potem zmarszczył brwi i groźnie popatrzył.
A potem odwrócił się i (chociaż wewnętrznie uznawał boskie pochodzenie Koranu, to) wbił się w pychę,
I rzekł: „To jedynie czary (przekazane przez czarowników) z dawnych czasów).
To nic innego, jak tylko słowo śmiertelnika”.
Ja sprawię, że wejdzie do Otchłani Piekielnej.
Cóż pozwala ci pojąć, czym jest owa Otchłań? wali żadnej wątpliwości; ażeby powiedzieli
Ona nikogo nie pozostawia (lecz w ci, w których sercach jest choroba, i niecałości spala każdego, kto został do niej wierzący: „Cóż takiego Bóg ma na myśli wrzucony) ani nikogo nie oszczędza (by przez ten opis?” W ten sposób Bóg prowamógł umrzeć i zbiec). dzi ku zbłądzeniu, kogo zechce, i prowa-
Ona spala skórę na czarno. dzi ku drodze prostej, kogo zechce. Nikt
Nad nią jest dziewiętnastu (strażniprócz Jego samego nie zna zastępów twoków).
My na strażników ognia wyznaczylijego Pana. To tylko przypomnienie dla śmy jedynie aniołów, a ich liczbę uczyniśmiertelników (by zwracali uwagę i stoliśmy próbą dla tych, którzy nie wierzą – sownie do tego postępowali) ażeby ci, którym dano Księgę wcześniej,[6]
[6]Niewierni, którzy odrzucili życie wieczne, a co za tym idzie – każdą wypowiedź koraniczną na jego temat – drwili sobie z tego, że jest 19 strażników Piekła mówiąc, że mogliby z łatwością pokonać taką liczbę. Z tego względu Bóg objaśnił, że chodzi o 19 aniołów, a nie istot ludzkich. Jednakże ci niewierni uważali anioły za „córki Boga” i dlatego nie lękali się ich mocy. Inny werset opisuje ich tak: Nad nim ustanowieni są aniołowie srodzy i dokładni (w wykonywaniu rozkazu ukarania), którzy są posłuszni Bogu, cokolwiek im nakaże, i wykonują wszystko to, co jest im nakazane (by wykonali). Ta rzeczywistość pozaziemska stała się zatem dla nich próbą. Bóg ma wiele innych zastępów, o których nie wiemy. Koran wspomina takie fakty, poza innymi przyczynami, także jako przypomnienie i wyjaśnienie dla ludzi, szczególnie niewierzących, którzy skłonni są pojmować Boga i rzeczywistość dotyczącą Jego w terminach ludzkich.
Nie, zaiste (Koran nie jest taki, jak zyskali pewność (że Muhammad, któto głoszą niewierzący)! Na księżyc ry bez wahania wyjaśnia wszystko to, co
I na noc, gdy się cofa, zostało mu objawione – w obliczu sprzeci-[7]
[7]Przysięga Na księżyc i na noc, gdy się cofa, i na poranek, gdy jaśnieje implikuje to, że światło dnia i słońce Boskiego Przewodnictwa zastąpią w dziejach ludzkich księżyc i noc.
I na poranek, gdy jaśnieje wu i drwin – jest Wysłannikiem Bożym) i
Zaprawdę, on (Koran) jest spośród aby ci, którzy wierzą, umacniali swą wianajwiększych (znaków Boga); rę; a także, aby zarówno ci, którym dano
Ostrzeżenie dla rodzaju ludzkiego, Księgę wcześniej, jak i wierni nie odczu.,
Dla każdego z was, zarówno tego, który idzie naprzód (wybierając wiarę i dobre uczynki), jak i tego, który pozostaje z tyłu (gdyż wybór niewiary i grzechów odciąga go z dala od Prostej Ścieżki).
Każda osoba jest poręczycielem tego, co zarabia (swoimi uczynkami),
Oprócz ludzi Prawicy (ludzi szczęścia i pomyślności, którzy otrzymują swoje zapisy w prawe ręce. Bóg im przebaczy i wynagrodzi ich o wiele bardziej, niż sobie na to zasłużyli).
Mieszkając w Ogrodach (których piękno nie może zostać pojęte na tym świecie), będą zadawać sobie nawzajem pytania
O niewierzących i występnych (i przekazywać odpowiedzi, których oni udzielają):
„Co was sprowadziło do tej Otchłani?”
Oni odpowiedzą: „My nie byliśmy spośród tych, którzy wykonywali modlitwę (as-salat) (i zwracali się do Boga ze szczerą czcią);
Ani nie karmiliśmy potrzebujących.
Pławiliśmy się (w kłamstwie i grzechu) wraz z tymi, którzy się (w nim) pławili.[8]
[8]Wiara w Boga i posłuszeństwo Jego przykazaniom należą do praw Boga wobec istot ludzkich, każdy zatem człowiek stanowi porękę wypełnienia tychże praw. Ci, którzy wypełniają ten obowiązek, są wolni, gdy tymczasem inni trzymani są w piekle. Koran klasyfikuje ludzi na trzy kategorie, w zależności od tego, czy wypełniają swą powinność, czy też nie, i według stopnia jej wypełnienia (zob. 56:7-10). Poza dwiema grupami, wspomnianymi w niniejszej surze (mianowicie Ludźmi Prawicy oraz ludźmi niewierzącymi i występnymi [Ludźmi Lewicy]), są jeszcze najlepsi w wierze i dobrych uczynkach oraz w służeniu Bożej sprawie; oni będą pierwszymi (pod względem otrzymywania Bożego Miłosierdzia i radowania się nim). Jako że są Bogu najbliżsi i wytrwali w wierze i dobrych uczynkach oraz dlatego, że będą wyjęci spod próby przed Najwyższym Trybunałem Zaświatów (37:128), nie są wspomniani w omawianych wersetach.
I negowaliśmy (nadejście) Dnia Sądnego.
Zanim to, czego nadejście było pewne, do nas przyszło”.
Otulony Płaszczem