[2]Bóg stworzył rodzaj ludzki z usposobieczonych cząsteczek wszechświata będą staniem i zdolnością do wiary w Niego i podążanowić daną część ciała ludzkiego. Te cząstki, nia Jego drogą, a także wyposażył go w niechoć są szeroko rozpowszechnione w wodzie, zbędne zdolności. To jest Jego przewodnicpowietrzu i ziemi, już dawno były wyznatwo ku drodze prostej, oparte na Jego stwoczone do zbudowania ciała poszczególnej jedrzeniu, jak zostało to wskazane w 30:30: nostki, pomimo tego, że ów człowiek nie był Przeto zwróć całe swe jestestwo ku reliznany ani wspominany jako istota ludzka. gii (muzułmańskiej) jako ten, który ma w Rodzaj ludzki stanowi owoc Drzewa sobie czystą wiarę (hanif: jest wolny od nieStworzenia i przez to zawiera w sobie jego wiary, politeizmu i hipokryzji). Oto pierziarno. Drzewo Stworzenia wyrosło zatem z wotna natura (fitra), należąca do Boga, nasienia ludzkości. Innymi słowy, jak drzewo wyrosło i rozwinęło się ze swego nasionwedług której powołał On do istnienia ludzkość. Nie może być zatem zmiany w tym, co zostało stworzone przez Boga. To jest religia właściwa i na zawsze prawdziwa, lecz większość ludzi nie wie (o tym). (Zob. również Dodatek 13). Kierując się szczególnym współczuciem, wysłał On również Swoich Wysłanników i wskazał im Swoją Drogę. Poza tym uczynił podążanie Swoją ścieżką rzeczą łatwą dzięki charakterowi i przewodnictwu tychże Wysłanników. On oznajmia: Wysłannicy (byli zsyłani) jako zwiastuni dobrych wieści i ostrzegający, ażeby ludzie nie mogli mieć argumentu przeciwko Bogu po Wysłannikach (po ich przyjściu). A Bóg jest Pełen Chwały, Jego Moc nieodparta, Mądry (4:165). Tak oto On wskazuje Swą słuszną drogę. Bóg jednak stworzył człowieka jako istotę różną od innych stworzeń i wyposażył go w wolną wolę; nie zmusza go do wybrania Jego drogi i podążania nią. Pozostawił to swobodnemu wyborowi człowieka: okazanie wdzięczności i wybranie Jego drogi albo niewdzięczność i wybranie swojej własnej ścieżki przez życie. Bóg poinformował jednak człowieka wyraźnie o konsekwencjach jego wyborów. Po przekazaniu Boskiego Przewodnictwa ludzkość dzieli się zatem na dwie główne grupy: tych, którzy akceptują Boże przewodnictwo i podążają wskazaną przez Niego prostą ścieżką oraz tych, którzy je odrzucają. Każdy człowiek zostanie potraktowany w Zaświatach wedle swoich wyborów. Istnieje jednak też inna grupa, złożona z tych, którym Boskie przewodnictwo nie zostało przekazane oraz tych, którzy nie byli w stanie go odnaleźć ze względu na pewne okoliczności. Oni są wspomniani w 4:98-99: Poza tymi rzeczywiście prześladowanymi spośród mężczyzn i kobiet, a także dzieci – którzy są bez środków i nie są prowadzeni ku drodze (emigracji, oraz tych, którzy w czasie swego życia nie mieli możności, by zostać poprowadzonymi ku wierze). Tych (jeśli ich sytuacja się nie zmieni, można oczekiwać, że) Bóg nie uzna za odpowiedzialnych i im przebaczy. Zaprawdę, Bóg jest Tym, który szczodrze wybacza, Przebaczający. Bóg potraktuje ich na Tamtym Świecie tak, jak zechce. Jednakże należy mieć nadzieję, że nie ukarze zwłaszcza tych spośród nich, którzy wierzą w Boga i nie prześladują innych, i nie popełniają takich ciężkich grzechów, jak morderstwo, cudzołóstwo oraz uzurpowanie sobie praw innych – albowiem to wszystko jest dla ludzkiego sumienia odrażające.

[3]Ostatnie dwa wersety mogą być rozpatrywane łącznie z 37:45–47; 47:15 oraz 56:18–19.

[4]Ta cnota ma znaczenie zasadnicze i jest wspólna dla bogobojności i autentycznej pobożności. Zob: 2: 177; 3: 92.

[5]Oznacza to, że będą tam mieć wszystko, czego zapragną, a w Bożej Obecności zyskają jeszcze więcej (50:35).

[6]Odnośnie do owych młodzieńców zob. sura 56, przyp. 3.

[7]Na temat owych szat i bransolet zob. sura 18, przyp. 18. i popołudniowa). Ta sura nakazuje również

[8]W wielu wersetach (np. 11:114; 17:78; padanie przed Bogiem i skłanianie się w cza20:130) Koran nakazuje wspominanie Boga i sie części nocy (co oznacza modlitwę wieczorJego Imienia poprzez wysławianie Go i kłaną, późno-wieczorną lub wczesno-nocną), a nianie się przed Nim – padając na twarz. Owe także wysławianie Go przez długą część nocy nakazy generalnie rozumiane są i interpre(co nawiązuje do modlitwy tahadżdżud). towane jako te, które wyznaczają modlitwę Pięć codziennych modlitw zostało nakazado Boga. Analogicznie – dwa ostatnie wernych podczas Wzniesienia w jedenastym roku sety tej sury nakazują wspominanie Imienia Mekkańskiego okresu islamu. Aż do tamtego Boga wczesnym rankiem (co oznacza modliczasu, jak wnioskujemy z odpowiednich wertwę przed świtem – fadżr) i od południa aż do setów, modlitwa wykonywana była trzy razy wieczora (czyli jest to modlitwa południowa dziennie: o poranku przed wschodem słońca, o dowolnym czasie od południa do wieczora oraz we wczesnej części nocy. Zaakcentowana została także modlitwa tahadżdżud (modlitwa w drugiej części nocy, przed brzaskiem). Rozumienie wspominania Imienia naszego Pana jako modlitwy południowej i popołudniowej oraz padania na twarz jako wczesnej modlitwy nocnej, a także wzmiankowanie wysławiania Pana jako modlitwy tahadżdżud może znaczyć, że powinniśmy wydłużać qira’a (recytację Koranu) podczas modlitwy porannej oraz południowej/popołudniowej oraz że padanie na twarz jest ważniejsze w czasie modlitwy wieczornej i późno-wieczornej a wysławianie podczas modlitwy tahadżdżud. Bóg jednak wie najlepiej.

[9]Znaczenie tego stwierdzenia i relacji pomiędzy absolutną Wolą Boga i wolną wolą człowieka, zob. sura 2, przyp. 10, 23; sura 3, przyp.